บทที่ 430 ช่วยซ่างกวนเจิ้งมู่

เพราะงั้น ซ่างกวนเจิ้งมู่เลือกที่จะลอบฆ่าซือหม่าเทียนฮุ่ย

ซือหม่าเทียนฮุ่ยก็ไม่ใช่คนธรรมดา ข้างกายตัวเองมีผู้แข็งแกร่ง สุดท้ายพ่ายแพ้แล้ว ซ่างกวนเจิ้งมู่ตกอยู่ในจุดจบเช่นนี้ แต่ว่าซ่างกวนเจิ้งมู่ไม่เสียใจภายหลัง เขาไม่มีทางที่จะเสียใจภายหลังตลอดไป

ให้อีกครั้ง เขาก็ยังคงเลือกแบบนี้

ฉินเฟิงประคองเขา เดินออกมาทีละก้าวๆ อยู่ที่หน้าประตู ซือหม่าเฉินและอิ่นหนิงหยู่กำลังพูดคุยกันอยู่ อิ่นหนิงหยู่แสดงท่าทีเก้ๆกังๆ แล้วก็ค่อนข้างหวาดกลัว เห็นฉินเฟิงมาแล้ว รีบเดินเข้าไปทันที

“ฉันจะพาตัวคนเขาไป”

ฉินเฟิงมองไปยังซือหม่าเฉินแวบหนึ่ง พูดกล่าว

“โอเค”

ซือหม่าเฉินยิ้ม หลังจากนั้นก็มองไปยังอิ่นหนิงหยู่ ชี้ไปที่โทรศัพท์ : “ว่างแล้วค่อยติดต่อกันนะ”

เมื่อหนึ่งนาทีก่อนหน้านี้ ซือหม่าเฉินเพิ่มช่องทางการติดต่อกับอิ่นหนิงหยู่ เพราะว่าเขาหลอกถามประสบการณ์ในชีวิตของอิ่นหนิงหยู่ เขาพบว่ามีเรื่องหนึ่ง จริงๆแล้วอิ่นหนิงหยู่ไม่อยากคอยติดตามเย่เซียว

ถึงยังไงเย่เซียวก็เป็นนักฆ่า ปีศาจฆ่าคนอย่างบ้าคลั่ง

จะมีเด็กผู้หญิงที่ใสซื่อบริสุทธิ์อายุเพียง 19ปีที่ไหนชอบอยู่กับนักฆ่าบ้าง

เธอเพียงแค่รู้สึกสำนึกในบุญคุณเท่านั้น อีกอย่างไม่รู้ว่าตัวเองควรที่จะเชื่อใครดี เพราะงั้นก็เลยคอยติดตามเซียวเย่ตลอด แต่ว่าเธอไม่ชอบชีวิตแบบนี้เลย ชีวิตที่ยากลำบากและร่อนเร่ไปทั่วแบบนี้ ชีวิตที่ไม่รู้ว่าจะมีนักฆ่าปรากฏตัวขึ้นเมื่อไหร่ จะต้องตายเมื่อไหร่

เธอไม่ชอบ แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

เธอกำลังรอผู้ชายคนหนึ่งปรากฏตัว คนๆหนึ่งที่สามารถช่วยเธอไว้ได้

พอดีเลย เขาปรากฏตัวแล้ว

“โอเค”

อิ่นหนิงหยู่ยกมือขึ้น ราวกับมีความตื่นเต้นเล็กๆ ซ่อนอยู่ในใจ หลังจากนั้นตามฉินเฟิงออกไปแล้ว

ทำให้ซือหม่าเฉินเห็นแล้ว ในใจปลาบปลื้มอย่างมาก ผู้หญิงคนนี้ เขาสามารถคว้ามาได้จริงๆ เพราะว่าเดิมทีวันๆก็ใช้ชีวิตที่ร่อนเร่ไปทั่วทุกที่ อยู่ในสถานการณ์วิกฤต ปรารถนาให้ใครสักคนเข้ามาเปลี่ยนทุกอย่างนี้

และเขา สามารถเปลี่ยนแปลงได้ทุกอย่างพอดี เขารูปร่างสูงใหญ่ รูปหล่อ และร่ำรวยอย่างมาก แถมยังอบอุ่นมากด้วย เขาเชื่อว่าเพียงแค่เขาเกี่ยวมือเบาๆ ผู้หญิงคนนี้ก็ติดกับดักแล้ว

หลังจากนั้น ถูกความรักทำให้หลงใหลจนไร้สติ บวกกับคำพูดที่หวานไพเราะของเขา ช่วยเขาขโมยกระบี่กษัตริย์รัฐเยว่เล่มนั้นแล้ว

งั้นเขา ก็ไม่ต้องรอถึงงานวันประมูลแล้ว

“โชคดีมักมาเป็นคู่”

ซือหม่าเฉินพูดบ่นพึมพำ : “ไม่เพียงได้รับน้ำใจจากเซียวเย่เท่านั้น ยังรู้แล้วว่า เสี่ยวหยู่คนนี้ถูกเกลี้ยกล่อมได้ วันนี้เป็นวันที่ดีวันหนึ่งเลยจริงๆ”

อย่างไรก็ตามเขาไม่รู้

อิ่นหนิงหยู่กำลังล้อเขาเล่น

ฉินเฟิงกำลังหลอกเขา น้ำใจที่เย่เซียวติดค้าง ไม่เกี่ยวอะไรกับฉินเฟิงเลย

หลังจากออกมาจากเรือนจำ ฉินเฟิงมองไปยังอิ่นหนิงหยู่พูดว่า : “โทรหาเซี่ยงเซียวยู่คนนั้น เมื่อวานเธอบอกว่า เพื่อสนิทของเธอคนนั้น หลิ่วเย่เย่เป็นพยาบาลของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง แต่ว่าโรงพยาบาลนั้นเป็นของพวกเธอ ให้พวกเธอช่วยเหลือหน่อย”

ที่เมืองฉางซาน ชีวิตไม่คุ้นเคย

ให้หลิ่วเย่เย่มา ก็ดีกว่าให้คนอื่นมา

อย่างน้อย มีความรู้สึกอยู่ด้วย

สะดวกหน่อย

“โอเค”

อิ่นหนิงหยู่รีบโทรศัพท์ออกไปแล้ว

หลิ่วเย่เย่และเซี่ยงเซียวยู่ ทั้งสองคนล้วนเป็นลูกสาวตระกูลร่ำรวย แม้ว่าไม่ถือว่าอยู่ในตระกูลใหญ่ของเมืองฉางซาน แต่ก็ถือว่ามีสถานะเล็กน้อยแล้ว แต่ว่าหลังจากที่พวกเธอได้รับโทรศัพท์จากอิ่นหนิงหยู่ ก็รับปากทันทีเลย

ยังพูดว่า พวกเธอรับเอง

กลัวว่าพวกฉินเฟิงจะหนีไป

หลังจากนั้น ไม่ถึงสิบนาที ปอร์เช่สีแดงคันหนึ่ง ก็ปรากฏขึ้นมาที่นี่แล้ว เซี่ยงเซียวยู่ลดกระจกลง มองไปยังฉินเฟิง ： “ใต้……ใต้เท้าเซียว ขึ้นรถค่ะ”

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เลือกที่จะเรียกใต้เท้าเซียวแล้ว

เพราะว่าเธอไม่อยากไปพนัน

เรื่องนี้หากเดิมพันไม่ชนะ แพ้แล้ว ก็คือชีวิตหนึ่ง

แต่ว่า เซี่ยงเซียวยู่ไม่ค่อยกลัวฉินเฟิงเท่าไหร่ เพราะเธอพบว่า ขอแค่คนอื่นไม่ยั่วยุฉินเฟิงงั้นเขาก็จะไม่ลงมือฆ่าคน จริงๆแล้วอ่อนโยนนิดหน่อย เข้ากันได้ดีมาก

รอหลังจากที่ฉินเฟิงและอิ่นหนิงหยู่ขึ้นรถ ฉินเฟิงนั่งอยู่ข้างคนขับ อิ่นหนิงหยู่ดูแลซ่างกวนเจิ้งมู่อยู่ด้านหลัง

“คือว่า……หลิ่วเย่เย่จัดการให้พวกคุณอยู่ที่โรงพยาบาล เพราะงั้นจึงไม่มา”

เซี่ยงเซียวยู่อธิบายออกมาครู่หนึ่งถึงเหตุผลที่ว่าทำไมหลิ่วเย่เย่ถึงไม่มา

เกรงว่าใต้เท้าเซียวคนนี้ คิดว่าหลิ่วเย่เย่ดูถูกเขา