บทที่ 442 อายีมาแล้ว

แต่ว่า แม้ว่าสีหน้าของชิวซือซือจะแดงก่ำ กัดริมฝีปากไว้ และเอาแต่ถอดเสื้อของตัวเอง แววตาก็ยิ่งเหม่อลอยอย่างที่สุด สามารถทำให้ผู้ชายคนหนึ่งเลือดสูบฉีดขึ้นได้

ฉินเฟิงก็ไม่ได้ฉวยโอกาส

ปัก

ฉินเฟิงยื่นมือข้างหนึ่งออกไปทุบที่หลังหัวของชิวซือซือ

แล้วชิวซือซือก็หลับไป

แต่ฉินเฟิงไม่ได้นอน ไปพิงตัวอยู่ที่กำแพง มองพระจันทร์ด้านนอก ในแววตามีความอ่อนโยนแวบเข้ามา “ที่รัก ลูกสาว รอฉันนะ ไม่นานฉันก็จะกลับไปแล้ว”

เขาไม่มีทางคบหากับผู้หญิงคนอื่น

แม้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะสวยงามมาก

แม้ว่าตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นจะยั่วยวนมาก

แม้ว่าเธอจะถูกทุบสลบ แต่ก็ยังถอดเสื้อผ้าโดยสัญชาตญาณ ลูบไล้ร่างกาย ปากร้องเสียงครางออกมา “อืม….อา….ซี๊ด…อา” ทำเอาผู้คนควบคุมไม่อยู่

แต่ใจของฉินเฟิงก็นิ่งดั่งสายน้ำ

แต่จู่ๆฉินเฟิงก็ขมวดคิ้ว แล้วเดินออกไปทันที และกระโดดลงไปชั้นล่าง ร่างกายว่องไวดั่งสายฟ้า และในท่ามกลางความมืด คนด้านนอกไม่สามารถสังเกตเห็นได้

จากนั้น

พรึ่บ

ฉินเฟิงจับหนอนตัวหนึ่งไว้ในมือ ตัวเล็กมาก ตัวเล็กเท่ากับเล็บมือเท่านั้น รูปร่างสีดำ รูปร่างดูคล้ายกับเขี้ยว ในตอนที่ถูกจับได้ คิดอยากจะกัดมือของฉินเฟิง

แต่ว่า ถูกฉินเฟิงจับไว้

“อายี ฉันอยากจะพบเธอ”

ฉินเฟิงพูดกับหนอนประหลาดตัวนั้นเสียงเบา

“จิ๊”

หนอนตัวนั้น ส่งเสียงดังจิ๊ๆ

จากนั้น ฉินเฟิงก็ปล่อยหนอนตัวนั้น แล้วหนอนตัวนั้นก็ลอยออกไปทางด้านนอก และฉินเฟิงก็ตามออกไป

หนอนตัวนั้นคืออายี

และก็มีเพียงแค่อายี เขตแดนม้งที่จะสามารถสั่งการหนอนประหลาดนี้ได้ แล้วเจ้าตัวนี้ก็มาตอนกลางดึกด้วยความไม่หวังดี ฉินเฟิงจึงจะออกไปเจอกับอายี เขามีความรู้สึกอย่างหนึ่งว่าอายีคนนี้ไม่ใช่คนเลว

ตระกูลเซี่ยของซีโจว อาจจะไม่ได้มาเพื่อแย่งชิง

เมื่อถึงสวนสาธารณะด้านนอกแห่งหนึ่ง หนอนประหลาดตัวนั้นหยุดลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง แต่ก็มองไม่เห็นอายี หรือเรียกได้ว่าร่องรอยของใครสักคนหนึ่ง

“นายกล้ามาพบฉันจริงๆ?”

ในเวลานี้ ที่รอบข้าง ไม่รู้ว่าที่ทิศทางไหนมีเสียงอ่อนนุ่มเสียงหนึ่งดังขึ้น

เหมือนกับว่าดูว่างเปล่าอย่างมาก

แต่ก็มีไอสังหารอยู่ด้วย

บรรยากาศรอบด้านเหมือนจะลดต่ำลง

“ออกมา”

ฉินเฟิงในมือถือดาบม่อเตา และพูด

“หึ”

เห็นได้ชัดว่าอายีไม่อยากออกมา จากนั้นก็มีเสียงกระดิ่งดังขึ้นในอากาศ แล้วบนพื้นก็มีมดขึ้นมา แล้วยังเยอะแยะมากมาย กำลังเดินไต่มาทางฉินเฟิง มีออกมาทั่วทุกทิศ และขณะเดียวกัน บนอากาศเองก็มียุงบินออกมามากมาย

“พวกนี้ จัดการกับฉันไม่ได้”

ฉินเฟิงพูด

จากนั้น แสงแวววับแสงหนึ่งก็ส่องแสง เขาชักดาบ

มีลำธารปรากฏขึ้นบนพื้น มียุงและแมลงมากมายตายในนั้น และครั้งนี้ ฉินเฟิงไม่ได้เก็บดาบ แต่กลับเอนตัวลง แล้วพุ่งออกไป และในทิศทางนี้ มีหนอนประหลาดมากมายปรากฏขึ้น

“ผนึก”

ฉินเฟิงพูดออกมาคำหนึ่ง ดาบยาวในมือฟาดฟัน

แล้วก็กดหนอนประหลาดพวกนี้ไปจนหมด

และจากนั้น ก็ปรากฏหนอนประหลาดขึ้นอีกสองตัว แต่สีตัวเหมือนกับเหล็กดำ สีบนตัวดูแวววับอย่างมาก ภายใต้แสงจันทร์ ส่องแสงวาววับอ่อนๆ

“สองตัวนี้คือหนอนฝูดำ กินแร่ธาตุเป็นอาหาร เกราะเหล็กบนตัว แข็งแกร่งอย่างมาก คนทั่วไปไม่สามารถตีมันแตกได้”

ในเสียงของกระดิ่ง เหมือนกับว่ามีเสียงของระฆังเงินอยู่ด้วย

และจากนั้น หนอนประหลาดสองตัวนั้นก็ขยับ

ทำการโจมตีใส่ฉินเฟิง และความเร็วอย่างว่องไวเป็นอย่างมาก ฉินเฟิงหาโอกาสที่เหมาะสม ใช้ดาบฟันลงไป จากนั้นหนอนก็ลอยออกไป แต่ไม่นานก็เหมือนกับว่าไม่เคยเกิดอะไรขึ้น แล้วก็บินเข้ามาอีก