บทที่ 464 ทหารหนีทัพต้องตาย

“แล้วเรายังต้องส่งคนไปไล่ล่ากองทัพเพลิงไฟนั่นอีกหรือ?” ฟางหลางถาม

“ไม่ทันการแล้ว ตอนที่กองทัพเพลิงไฟหลอกล่อพวกเรา เกรงว่ากองทัพของซูหมิงเจ๋อจะรู้สถานการณ์ของพวกเราแล้ว จะไปไล่ล่ากองทัพใหญ่ บางทีพวกเขาอาจมีวิธีจัดการตามแผนการตัดหัวจริงๆ ก็ได้”

ฟางถัวมีสีหน้าจริงจัง

พวกเขาคิดว่าตัวเองชนะแล้ว แต่ตอนนี้กลับพบว่า พวกเขาพ่ายแพ้

พุ่งเป้าไปที่พวกที่มีกำลังสู้รบห่วย และปล่อยมือจากกองกำลังทหารที่เข้มแข็งอย่างแท้จริง

“ถอนกำลังคนพวกนั้นกลับมา พวกเราจำเป็นต้องดำเนินการค้นหาครั้งใหญ่สำหรับร่องรอยของทีมซูหมิงเจ๋อ” ฟางถัวออกคำสั่ง

“ครับท่าน” ฟางหลางกล่าว

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า ทำไมกองทัพเพลิงไฟถึงไม่ลบล้างร่องรอยที่พักระหว่างทาง แต่ปล่อยให้พวกเขาไล่ล่าอย่างเปิดเผย ที่แท้คือจะเตรียมรั้งพวกเขาไว้และปล่อยให้กองกำลังหลักอื่นเข้าไปแฝงตัว

เกือบจะตกหลุมพรางแล้ว

โชคดีที่เขาแค่ส่งคนออกไปเพียงครึ่งเดียว ตอนนี้ยังสามารถคืนกลับมาได้

ในเวลาเดียวกัน กองทัพเพลิงไฟก็เริ่มลดความเร็วลง พวกเขายังพบว่าทหารหนานเยว่ที่อยู่ข้างหลังกำลังไล่ล่าพวกเขา แต่ไม่ได้ตั้งใจจะโจมตีพวกเขา แต่ก็ระมัดระวังตัวมาก

เพราะกลัวถูกซุ่มโจมตี

และเมื่อพวกเขาหยุดลง ทหารหนานเยว่อีกคนก็หยุดด้วย

“ทีม 3 ไปสำรวจดู ส่วนคนอื่นๆ ให้พักผ่อนอยู่ที่เดิม”

จูหงเยียนออกคำสั่ง

ทีม 3 ออกไปลาดตระเวนรอบๆ ทันที โดยมีระยะห่างจากกองทัพหนานเยว่หลายร้อยเมตร ต่างมองซึ่งกันและกัน จับอาวุธไว้แน่น แต่ไม่มีใครเคลื่อนไหว

จู่ๆ ภาพนั้นก็แปลกประหลาดขึ้นมา

ส่วนที่อยู่ภายใน ทีมอื่นๆ ก็นั่งลงพักผ่อนแล้ว พวกเขาหมดแรงหลังจากวิ่งมาเกือบชั่วโมง

“ทหารหนานเยว่นี้ สงสัยว่าจะพบอะไรบางอย่าง จึงไม่ได้ไล่ตามมา”

เพ้ยหยวนชิ่งเดินไปหาจูหงเยียนและพูดอยู่ข้างกายว่า

“ก็อาจจะ”

สีหน้าของจูหงเยียนยังคงเย็นชา

เพราะทางด้านหลังมีหลายคนที่ยอมจำนนแล้ว ยอมจำนน มันคือความอัปยศของพวกเขาอย่างแท้จริง

ความอัปยศของกองทัพเพลิงไฟ

สักพักก็มีทีมหนึ่งกลับมา เป็นทีม 5 หัวหน้าของทีม 5 คือ เซี่ยจื่อปิน เขากลับมาพร้อมกับสีหน้าที่ซับซ้อน เขายังจับคนในทีมได้อีกสิบกว่าคน หลังจากกลับมาแล้ว ก็พูดกับจูหงเยียนเป็นสิ่งแรกว่า “ผู้บัญชาการ พวกเรากลับมาแล้ว”

“พวกเรากลับสู่กองกำลังหลักแล้ว โชคดีที่พวกคุณยังมีชีวิตอยู่ ทหารของกองทัพหนานเยว่นั้นโหดร้ายเกินไป”

“ยังอยู่ก็ดีแล้ว ยังอยู่ก็ดีแล้ว”

“ดีจัง พวกคุณยังมีชีวิตอยู่”

พวกที่ถูกจับได้เมื่อเห็นกองทัพใหญ่ก็รู้สึกโล่งใจ ต้องการล่าถอยกลับไป แต่ก็ถูกทีมของเซี่ยจื่อปินขวางเอาไว้

“พวกคุณจะทำอะไร ผมต้องการกลับไปร่วมทีม”

ชายหนุ่มที่มีไฝบนใบหน้า แต่ก็เห็นได้ชัดว่าอ่อนเยาว์ อาจจะอายุแค่ยี่สิบต้นๆ ได้มองไปที่คนเหล่านี้

ชื่อของเขาคือหวางเจี๋ย เป็นนักศึกษาวิทยาลัย

ภายใต้การสนับสนุนจากฝ่ายสงคราม ได้ปลุกเร้าให้เข้าร่วมกองทัพเพลิงไฟ

แต่ตอนนี้พวกเขาต้องการกลับไปร่วมทีม นึกไม่ถึงเลยว่าจะถูกคนเหล่านี้ขวางไว้ คิดจะทำอะไรกัน

“พวกคุณยังไม่รู้เหรอว่าตัวเองทำผิดอะไรไป? ทำไมถึงถูกทีม 5 จับและพาตัวกลับมา? พวกหนีทัพ” จูหงเยียนกล่าวอยู่ข้างๆ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หวางเจี๋ยและคนอื่นๆ ก็หน้าซีด

อันที่จริงพวกเขากลัวตายเมื่อถูกทหารหนานเยว่ไล่ล่ามา จากนั้นก็หลุดรอดออกไปเสียงส่วนใหญ่ เดิมทียังอยากจะวิ่งหนีกลับที่เมืองเทียนหนานตามเดิม แต่คิดไม่ถึงว่ายังมีทีม 5 ที่อยู่รอบนอก

รวมถึงทีม 5 และเซี่ยจื่อปินที่มีสีหน้าซับซ้อน

ในสนามรบ ทหารผู้หนีทัพมีเพียงจุดจบเดียวเท่านั้น นั่นก็คือความตาย

ไม่อยู่เหนือความคาดหมายอื่นใด

“เรา…พวกเราถูกทหารหนานเยว่...ตีแตกกระจัดกระจาย...ถึงได้เดินหลง…ไป…” หวางเจี๋ยพูดตะกุกตะกัก

“แล้วทำไมทีม 5 ถึงจับพวกคุณได้ตรงทางที่จะไปเมืองเทียนหนานล่ะ คำสั่งของจูหงเยียนคือ ให้ทหารทั้งหมดมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก ในขณะที่เมืองเทียนหนานอยู่ทางตะวันออก พวกคุณไปในทิศทางที่แตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง”