บทที่ 465 จิตวิญญาณทหารของกองทัพเพลิงไฟ!

เพ้ยหยวนชิ่งเผยรอยยิ้มออกมา

“พี่สาว ทำได้ดีมาก”

ในแง่ของอายุ จูหงเยียนเป็นพี่สาวของเพ้ยหยวนชิ่งจริงๆ ในแง่ของความสัมพันธ์ทางสายเลือด ตระกูลจูกับตระกูลเพ้ยมีความเกี่ยวดองกันด้วยการแต่งงานในรุ่นก่อน จูหงเยียนก็นับว่าเป็นพี่สาวลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของเพ้ยหยวนชิ่งด้วย

แต่เพ้ยหยวนชิ่งไม่เคยเรียกจูหงเยียนว่าพี่สาวมาก่อนเลย

เพราะเขาคิดว่าจูหงเยียนเป็นผู้หญิง ส่วนเขาเป็นเด็กผู้ชาย ตั้งแต่เด็กจนโตเขาคิดว่าเด็กผู้ชายควรปกป้องเด็กผู้หญิง ดังนั้นเขาจึงอยากรับหน้าที่เป็นพี่ชายมาโดยตลอด

อย่างเช่นก่อนหน้านี้เขาต้องการช่วยจูหงเยียนสังหารพวกทหารหนีทัพ

แต่ตอนนี้เขาเชื่อว่า จูหงเยียนมีความสามารถในการเป็นพี่สาวของเขาแล้ว

ถึงได้เรียกว่าพี่สาว

“ท่านผู้บัญชาการ ศัตรูถอยทัพแล้ว”

คนของทีม 3 รีบเข้ามารายงาน

ทุกคนหันหน้าไปมอง พบว่าทหารหนานเหยว่กำลังถอยทัพออกไปจริงๆ

“กองทัพเพลิงไฟไม่ใช่ค่ายทหารหนีทัพ เทพสงครามได้มอบกองทัพเพลิงไฟให้แก่พวกเรา พวกเราจึงควรเป็นเหมือนไฟที่โหมกระหน่ำแทนที่จะถอยหนีกลัวหัวหด แล้วจะเรียกกองทัพเพลิงไฟได้อย่างไร กองทัพเพลิงไฟ ทหารทุกคนจงฟังคำสั่ง ไล่ล่าพวกเขาไป”

“รับทราบ”

เสียงคำรามของกองทัพเพลิงไฟทั้งหมดดังก้องไปทั่วหุบเขา

กองทัพเพลิงไฟไม่ใช่ค่ายทหารหนีทัพ

พวกเขาต้องร้อนเหมือนไฟที่โหมกระหน่ำ

ในเวลานี้ ทหารทั้งหมดเลือดพลุ่งพล่านจากกระตุ้นของจูหงเยียน จากนั้นภายใต้การนำของจูหงเยียน สมาชิกของกองทัพเพลิงไฟห้าหมื่นนายก็ไล่ล่าศัตรูอย่างบ้าคลั่ง

จูหงเยียนอยู่หน้าสุด รำพึงในใจเธอ ในเวลานี้ เธอไม่สนใจว่าพวกเธอจะรนหาที่ตายหรือไม่

แม้ว่าจะต้องตาย ก็ต้องสง่างาม มีอานุภาพแข็งแกร่ง!

กองทัพเพลิงไฟ

พวกเราคือกองทัพเพลิงไฟ ชื่อที่เทพแห่งสงครามตั้งให้

ฆ่ามัน

ส่วนทหารหนานเยว่นั้นเดินไม่เป็นระเบียบ มีการยิ้มเยาะและพูดว่า “นี่มันหมายความว่ายังไง แถวทหารเดินได้ไม่เป็นระเบียบ นึกไม่ถึงเลยว่า นึกไม่ถึงเลยว่ายังรีบกลับมาได้”

“นี่กำลังรนหาที่ตาย คิดยังไงกัน”

“มาสิ ให้ฉันฆ่าคนพวกนี้ให้หมดด้วยดาบเดียว”

เมื่อคนหนานเยว่เหล่านี้เห็นกองทัพเพลิงไฟไล่ตามทัน ก็กลับมีสีหน้าตื่นเต้น พวกเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แต่หลังจากการสู้รบ ก็พบว่าทหารที่สง่างามเหล่านี้ไม่มีคุณสมบัติที่จะเรียกว่าทหารเลย

เรียกพวกขี้ขลาดจะเหมาะกว่า

มือที่ถือดาบสั่นเทิ้ม

ตอนนั้นอยากจะหัวเราะพวกเขาชะมัด พวกเขาไม่เคยเห็นกองทัพแบบนี้มาก่อน

อ่อนแอเกินไป

รางวัลที่สมควรได้จากคุณงามความดี พวกเขาก็ได้รับมามากมายแล้ว ตอนแรกยังต้องการฆ่าอีก แต่เบื้องบนออกคำสั่งลงมา ให้พวกเขาติดตาม แต่ไม่ให้บุก

ทำให้พวกเขาจ้องตาเป็นมัน

หัวของคนขี้ขลาดเหล่านี้ ก็คือรางวัล

พวกเขาระงับความโกรธไว้ได้ระยะหนึ่งแล้ว

แต่ตอนนี้ ศัตรูไล่ตามมาทัน สามารถตอบโต้กลับได้แล้ว

ผู้บัญชาการขมวดคิ้ว คำสั่งจากเบื้องบนคือการล่าถอย และมันก็เป็นคำสั่งเร่งด่วน ไม่อนุญาตให้ที่นี่มีการล่าช้า เขาออกคำสั่งทันที “ทิ้งคนไว้เฝ้าที่นี่จำนวนหนึ่งในสาม คนอื่นๆ ไปต่อ”

หนึ่งในสามเท่ากับแปดพัน

แปดพันคนก็เพียงพอแล้วที่จะหยุดทหารคนนี้ที่ไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นทหาร

ออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว

พูดกับทหารหนานเยว่ที่กำลังล่าถอยด้วยสีหน้าตื่นเต้น แล้วยังพูดกับทหารกำลังที่ถอยทัพว่า “ฮ่าฮ่า หัวของพวกขี้ขลาดเหล่านี้เป็นของพวกเราแล้ว”

“ฉันจะมีโชคมีลาภแล้ว”

“อย่าอิจฉาพวกเราเลย”

หนึ่งในทหารหนานเยว่หัวเราะลั่นออกมา

แต่ยังไม่ทันหัวเราะเสร็จ ฟางเทียนฮว่าจี่ก็พุ่งออกไปและตกลงบนลำคอของเขา ด้วยระดับความคมของมัน ทำให้หัวของเขากระเด็นหลุดจากบ่า ตามมาด้วยความโกรธเกรี้ยวของจูหงเยียน

“อิจฉาแม่แกสิ! กองทัพเพลิงไฟ ฉันจะฆ่ามัน!”

จูหงเยียนโพล่งคำหยาบออกมา