บทที่ 472 มีคนมาจากสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์

“ครับ”

อาหลางพาตัวทหารจากไป

ส่วนหูหรงก็มาที่เต็นท์ใหญ่พร้อมกันฟางถัว มองดูโต๊ะทรายแล้วคาดเดาถึงกองทหารของซูหมิงเจ๋อ ว่ามีโอกาสจะไปโผล่อยู่ที่ไหน เพราะทิศตะวันออกก่อนหน้านี้คาดเดาผิดไปแล้ว

ทำให้กองทหารของซูหมิงเจ๋อหลุดรอดผ่านไปได้

แต่ว่าครั้งนี้ กองทหารของหูหรงมาแล้ว ขวางไว้ที่ปากทางเข้าของทางเหนือ

ต้องการขวางกองทหารของซูหมิงเจ๋อไว้ที่ปากทาง

ไม่นาน อาหลางก็กลับมา ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด ดูแล้วฆ่าคนไปไม่น้อย แต่ไม่ได้รับบาดเจ็บ แค่มองดู หูหรงก็รู้ผลแล้ว เป็นไปอย่างที่คิด อาหลางพูด “นายพลหูครับ อาหลางกลับมาแล้วครับ ทำภารกิจสำเร็จอย่างราบรื่นครับ ผู้หาเรื่องหนึ่งพันคนจากศัตรู ถูกฆ่าทิ้งหมดแล้วครับ ไม่มีรอดเลยสักคนเดียว อีกอย่าง ทางเราไม่มีคนได้รับบาดเจ็บเลยครับ”

สามพันคนฆ่าหนึ่งพันคน

ถึงแม้จะได้เปรียบจากจำนวนคนที่มากกว่า แต่ทางฝ่ายของตัวเองไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บเลยสักคน แล้วยังกำจัดอีกฝ่ายทิ้งจนหมด เห็นได้ชัดว่านี่คือการสังหารจากฝ่ายเดียว ทหารต้าหัวพวกนั้น มีคนไม่น้อยที่คิดอยากจะยอมแพ้

แต่ว่าอาหลางฆ่าคนไม่เคยปล่อยให้รอดแม้แต่คนเดียว

สิ่งนี้เป็นฉันทามติอย่างหนึ่งในหนานเยว่ บางทีอาจจะเป็นเพราะอาหลางเติบโตมาในดงหมาป่า เรียนรู้กฎจากกลุ่มหมาป่ามาได้มากมา อย่างเช่นตอนนี้ อาหลางกำลังกินเนื้อสด และดื่มเลือดสดอยู่

ช่างโหดเหี้ยมอย่างที่สุด

ฟางถัวเองก็รู้ แต่ก็ยังเอ่ยปากพูดว่า “ทหารพวกนั้น ไว้ชีวิตรอดก็ไม่มีประโยชน์อะไร เคยสอบปากแล้วครับ ได้ข้อมูลมาคล้ายๆกันครับ”

“อืม”

หูหรงมองอาหลาง ถามว่า “ไหนบอกความรู้สึกมาสิ”

“ศัตรู ไม่มีสิทธิ์ที่จะถูกเรียกว่าเหยื่อ แต่เป็นเพียงอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ อ่อนแอมากเกินไป ผมไม่รู้สึกถึงความเป็นความตายเลย คนพวกนั้นก็ตายหมดแล้ว อีกอย่างยังมีคนที่ร้องงไห้ ฉี่ราด แล้วยังมีคนที่ลงจากหลังม้าและยอมแพ้ทันทีด้วยครับ ผมไม่รู้จริงๆว่าคนพวกนี้มาที่สนามรบนี้ได้ยังไง อ่อนแอเกินไป ไม่มีสิทธิ์ที่จะถูกเรียกว่าทหารเลยครับ”

ในสายตาของอาหลางมีความดูถูก

ไม่ใช่เขาอวดเก่ง แต่คนพวกนั้น อ่อนแอมากเกินไปจริงๆ อ่อนแอจนน่าสงสาร

ทำให้เขาไม่มีความสนุกในการฆ่าเลย

“ดูแล้ว กองทัพนี้เป็นเหยื่อล่อที่ถูกส่งมาตายจริงๆด้วย”

หูหรงเองก็มั่นใจแล้ว

ทหารแบบนี้ ไม่มีค่าพอจะให้พวกเขาไปเสียเวลาจัดการ

เป้าหมายของพวกเขาในตอนนี้คือกองทัพของซูหมิงเจ๋อ

“ทหารห้าแสนนายที่ฉันพามา ได้ไปล้อมไว้ที่ทางเหนือแล้ว กองทัพของซูหมิงเจ๋อ บุกเข้าไปไม่ได้แน่นอน แต่ว่า ฉันกังวล อาจจะมีเหตุโชคร้ายบางอย่าง และโจมตีเมืองในคืนนี้”

สีหน้าหูหรงดูกังวลเล็กน้อย

ในแผนการของพวกเขา ได้จัดเตรียมแผนที่สมบูรณ์ไว้แล้ว ป้องกันไว้หมดในแต่ละด้าน แต่เขาก็ยังกังวล เพราะว่าเขากลัวจะเผชิญหน้ากับแผนการสุดท้ายของเทพสงครามต้าหัว

เขาเองก็เป็นบุคคลมีอำนาจ ระยะเวลาเพียงสั้นๆ ก็ได้จัดวางแผนกลยุทธ์ไว้แล้ว และมีท่าทางมั่นใจต่อการชนะสงครามแน่นอน

นายพลมากมายในหนานเยว่พวกนั้น เขาสามารถถูกจัดอยู่ในสามอันดับแรก

สิ่งนี้ก็สามารถพิสูจน์ถึงความสามารถของเขาได้แล้ว

แต่เผชิญหน้ากับเทพสงครามของต้าหัว เขาเองก็หวั่นใจเป็นอย่างมาก กลัวว่าจะไม่สามารถขวางไว้ได้

“นายพลหูครับ สงครามนี้ ที่พวกเราสำคัญมากนะครับ” ฟางถัวพูด

“ใช่แล้ว”

หูหรงสีหน้าซับซ้อน

สงครามนี้ บางทีอาจจะเป็นสงครามที่ยากที่สุดที่เคยสู้กันมา เขาเตรียมใจที่จะเสียสละจนอยู่ที่นี่แล้ว