บทที่ 473 ฉินกั่วกั่ว “คุณพ่อสู้ๆ！”

ภายในคฤหาสน์ ไม่มีคนสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ

ภายในบ้านหลงเล็กๆแห่งนี้ มีคนอาศัยอยู่ไม่น้อย ทั้งอิ่นซิน จางลี่ อื่นหยวน ฉินกั่วกั่ว หลิวลานเมิ่ง แล้วก็ยังมีเสี่ยวหยู เนื่องจากตอนนี้มีสงคราม เมืองเจียงเฉิงจึงปิดถนน

ภายในวันนี้ ทุกคนล้วนห้ามออกจากบ้าน

นี่คือกฎ

ดังนั้นหลิวลานเมิ่งจึงมาที่นี่ ประสบการณ์ชีวิตของเธอน่าเวทนาอย่างมาก อิ่นซินทั้งบ้านต่างก็รู้ แล้วก็เป็นเพื่อนสนิทกับอิ่นซิน ในสถานการณ์อย่างนี้ เธออยู่บ้านคนเดียว ไม่ค่อยปลอดภัย ดังนั้นจึงมาที่แห่งนี้

ส่วนเสี่ยวหยู มาในฐานะเพื่อนร่วมชั้นเรียนกับกั่วกั่ว

บอกว่าพ่อของเธอมีธุระ ยังไม่สามารถกลับมาได้ จึงได้ฝากเลี้ยงไว้ที่บ้านของพวกเขาก่อน

ส่วนตอนนี้ ภายในห้องนั่งเล่นแห่งนี้ ทุกคนต่างก็นั่งกันอยู่ที่นี่ รอผลสรุป และก็โชคดี ที่ครอบครัวอิ่นซินอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ ไม่อย่างนั้นคงอยู่กันเยอะขนาดนี้ไม่ได้

“เสี่ยวหยู แก้มของเธอนุ่มจังเลย มีคนคอยจับอยู่บ่อยๆใช่หรือเปล่า?”

บนโซฟา หลิวลานเมิ่งอุ้มเสี่ยวหยูไว้ จับแก้มของเสี่ยวหยู หัวเราะคิกคัก แต่แน่นอนว่าเธอไม่ได้ใช้แรงอะไรมาก จับอย่างเบามือ เหมือนกับแค่ลูบไล้ แค่จับเล่นเท่านั้น

“พ่อของหนู กับคุณลุงฉินก็ชอบจับแก้มของหนูค่ะ”

เสี่ยวหยูไม่ได้ต่อต้าน

นั่งอยู่บนตักของหลิวลานเมิ่ง กำลังเล่นของเล่นอยู่

เนื่องจากเคยชินแล้ว ไม่ชินก็ไม่ได้

แก้มของเธอมีอยู่เยอะ ดูแล้วน่ารักเป็นอย่างมาก เป็นใครก็อยากจะจับสักหน่อย เหมือนกันลูกท้อที่จะจับจนมีน้ำออกมา แต่ก็ไม่มีใครที่ออกแรงหนัก

ก็แค่จับลูบเบาๆก็เท่านั้น

“สงครามนี้ อะไรกันแน่เนี่ย ฉันอยากออกไปเล่นไพ่นกกระจอกก็ไม่ได้ ไม่อนุญาตให้ออกจากบ้าน ฉันได้ยินมาว่า ถ้าหากออกไป ก็จะถูกจับตัวไป น่ากลัวมากเลย”

จางลี่ตบหน้าอกของตัวเองและพูดเรื่องนี้ แต่จู่ๆเธอก็พูดอีกว่า “เล่นไพ่นกกระจอก ก็คือเล่นไพ่นกกระจอก แต่ที่ฉันกังวลมากที่สุดก็คือหนิงหยู่นั่นแหละ พวกเขาบอกว่า ยัยเด็กคนนี้ อายุเยอะขึ้นแล้ว ไม่มีกฎเกณฑ์อะไรแล้วใช่มั้ย ถึงหนีไปเมืองเทียนหนานคนเดียว ตอนนี้ที่แห่งนั้น เป็นที่อะไร ทุกคนไม่รู้กันหรือไง?”

“อันตรายมาก ฉันโทรคุยกับเธอ แต่เธอกลับบอกว่าไม่เป็นอะไร ต่อมา ฉันโทรหลายสาย เธอกลับไม่รับสายของฉันแล้ว ยัยเด็กนี่มันยังไงกัน อิ่นหยวน เรียนรู้มาจากนายใช่มั้ย ตอนนี้ถึงได้กล้าตัดสายของฉันแล้ว”

แล้วจางลี่ก็ด่าไปทางอิ่นหยวน หรือก็คือพ่อของอิ่นซิน

จางลี่มีนิสัยเสียมากมาย ทั้งโลภมาก ชอบเล่นไพ่นกกระจอก หยิ่งยโส รักศักดิ์ศรี โดยเฉพาะเรื่องโลภมาก โลภไปถึงในกระดูกแล้ว แต่ว่าในวินาทีนี้ เธอก็ยังเป็นแม่คนหนึ่ง

เอาแต่บ่น บ่นถึงอิ่นหนิงหยู่

คนนี้ก็เป็นลูกสาวที่รักของเธอเช่นกัน

“แม่คะ สบายใจเถอะ ฉินเฟิงสามีของหนูก็อยู่ที่นั่นด้วย จะต้องปกป้องหนิงหยู่ของแม่แน่นอน เชื่อใจเขา มีฉินเฟิงอยู่ รับประกันว่ายัยเด็กคนนี้ปลอดภัยแน่นอนค่ะ” อิ่นซินนั่งลงบนโซฟา บนตัวเองก็อุ้มเด็กคนหนึ่งไว้เช่นกัน นั่นก็คือกั่วกั่ว

ทั้งสองคนกำลังดูการ์ตูน

ภายในห้องนั่งเล่นเองก็กำลังเปิดการ์ตูนอยู่

ไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับสงคราม

เพราะว่าด่านหน้าสงคราม ผลิตภัณฑ์เทคโนโลยีต่างๆล้วนใช้ไม่ได้แล้ว ดังนั้นจึงอัดวิดีโอไม่ได้ สุดท้ายแม้แต่การรายงานก็ไม่สามารถรายงานได้แล้ว ทำได้เพียงแค่มีคนมารายงานบ้างเล็กน้อยเท่านั้น

การแสดงความคืบหน้าของสงครามเองก็แสดงแค่สถานการณ์ครั้งสุดท้ายที่ทำการรายงาน

“เจ้านั่น เหอะ ช่างกล้าไปกับหนานโจว เป็นเรื่องที่น่าประหลาดจริงๆ หรือเป็นเพราะศัตรูภายนอกมาจึงอยากจะไปหาเงินสักหน่อย?” มุมปากจางลี่ยกยิ้มขึ้นอย่างดูถูก

เธอก็ยังดูถูกฉินเฟิงมากอย่างเดิม

คิดว่านี่คือขยะไร้ประโยชน์

ไม่เหมาะสมกับลูกสาวของตัวเอง

ลูกสาวของตัวเองเป็นถึงประธานของบริษัทกึ่งซานหยวนกรุ๊ป คนเก่งของ Mr.X จะให้เป็นดอกไม้ในขี้วัวได้ยังไง