บทที่ 474 ซือหม่าเฉินหักหลังทำร้ายคนของตระกูลซือหม่า

นับถอยหลังสู่สงครามอีกสองชั่วโมง

เมืองฉางซาน

ภายในป่าแห่งหนึ่ง ซือหม่าเฉินปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง

จากนั้น มีคนมาที่นี่เรื่อยๆ เมื่อมาถึง ต่างก็ทำความเคารพ “สวัสดีครับคุณชายเฉิน”

“ที่แท้ก็เป็นพวกนาย”

ซือหม่าเฉินมองดูคนพวกนี้ ล้วนมีความคุ้นเคย

มีบางคนเป็นคนฉางซาน บางคนเป็นคนเมืองอื่น แต่ที่ไม่แตกต่าง คือในตัวมีความแข็งแกร่งแพร่ออกมา แม้เวลาปกติไปซ่อนตัวอยู่กับผู้คน ในวินาทีนี้ก็เริ่มปรากฏเขี้ยวให้เห็น

พวกนี้เป็นลูกน้องของตระกูลซือหม่า

ก่อนหน้านี้ ไม่รู้จักแม้กระทั่งเขา ซือหม่าเฉิน

แต่ครั้งนี้ พวกนี้เป็นผู้ช่วยที่ดีที่สุดในการช่วยให้ซือหม่าเฉิน ‘ทำผลงานชดเชยความผิด’

“ทุกท่าน พวกนายซื่อสัตย์ต่อตระกูลซือหม่าหรือไม่?”

ซือหม่าเฉินไขว้มือ เอ่ยถาม

“คุณชายครับ ข้าน้อยทุกคน ยินดีซื่อสัตย์รับใช้ตระกูลซือหม่าด้วยชีวิตอย่างไม่มีข้อแม้ครับ”

ลูกน้องมากมาย ต่างก็เอ่ยปากพูด

พวกเขาคิดว่าซือหม่าเฉินกำลังทดสอบพวกเขา พวกเขาต่างก็รู้ว่าภารกิจครั้งนี้ คือต้องกำจัดองครักษ์ภายในเมืองฉางซานทิ้ง ถึงขั้นต้องทำการโจมตีฆ่านายพลบนกำแพงเมือง

พวกนี้ ที่จริงแล้วพวกเขาล้วนสามารถทำได้

ยังไงซะบางคนก็ถูกตระกูลซือหม่าส่งมาสอดแนมที่เมืองฉางซานหลายปีแล้ว ถ้าหากไม่ใช่สงครามใหญ่อย่างในครั้งนี้ แม้แต่ซือหม่าเฉินเองก็คงไม่รู้ถึงการมีตัวตนอยู่ของพวกเขา

ถ้าหากเคลื่อนไหว ก็จะสามารถทำให้เมืองฉางซานพลิกแผ่นดิน

นี่จึงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ว่าทำไมทหารหนานเยว่ถึงพูดว่าสามารถถล่มเมืองฉางซานได้ภายในครึ่งวัน นอกจากตัวเองแล้ว ยังมีการมีตัวตนอยู่ของพันธมิตร ยังไงซะตระกูลซือหม่าก็วางแผนมานานหลายปีแล้ว

ดังนั้นพวกเขาจึงต่างก็แสดงออกถึงความซื่อสัตย์

ยินดีซื่อสัตย์ต่อตระกูลซือหม่าด้วยชีวิต

แต่แล้ว สิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงก็คือ ซือหม่าเฉินไขว้มือ พูดนิ่งๆว่า “งั้นหรอ? งั้นก็ดี ภารกิจใหม่ล่าสุดของตระกูล ลอบฆ่าแม่ทัพจงชิวของทหารหนานเยว่”

“อะไรนะ！” ทุกคนต่างก็อึ้ง

ลอบฆ่าจงชิว?

นี่มันจะลอบฆ่าได้ยังไงกัน จงชิวคนนี้เป็นแม่ทัพของฝ่ายศัตรูไม่ใช่หรอ ข้างกายมีทหารหนานเยว่กว่าสี่แสนห้าหมื่นนาย ถึงแม้ความสามารถของพวกเขาจะแกร่งมาก แต่ถ้าสู้กันแล้ว ก็ไม่มากพอที่จะทำได้

ลอบฆ่าจงชิว อย่างนั้นคือการรนหาที่ตาย

“คุณชายเฉินครับ คุณ คุณ คงไม่ได้ล้อกันเล่นใช่มั้ยครับ จงชิว ฆ่าทิ้งง่ายๆที่ไหนกันครับ เขาเป็นถึงแม่ทัพของทารหนานเยว่ ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลซือหม่าเป็นพันธมิตรกับหนานเยว่ไม่ใช่หรอครับ” มีเจ้าอ้วนคนหนึ่งพูดอย่างตะกุกตะกัก

“นายคิดว่า ฉันเหมือนกับล้อเล่นงั้นหรอ?”

ซือหม่าเฉินยักคิ้ว “บนโลกนี้ไม่มีเพื่อนตลอดไป มีเพียงผลประโยชน์ตลอดไปเท่านั้น หนานเยว่ได้ผลประโยชน์แล้วถีบหัวส่ง พันธสัญญาของตระกูลซือหม่าและหนานเยว่ ได้แตกหักไปแล้ว ตอนนี้สิ่งที่พวกเราต้องทำก็คือช่วยให้ต้าหัวได้รับชัยชนะ ฆ่าจงชิวทิ้ง เข้าใจมั้ย?”

“งั้น…งั้นหรอครับ?”

คนพวกนี้เริ่มตามไม่ถูก

ยังไงซะพวกเขาก็เป็นลูกน้อง ซือหม่าเฉินถึงจะเป็นคนของตระกูล

ในขณะที่บางคนกำลังจะเชื่อ มีคนหนึ่งในนั้นเดินออกมา หูยาวหน้าเล็ก หน้าตาดูฉลาดอย่างมาก ซือหม่าเฉินเหลือบมอง เขารู้จักคนๆนี้ ลูกน้องของท่านชี

แล้วยังดำรงตำแหน่งสำคัญภายใต้ของท่านชีด้วย

ไม่คิดเลยว่าเป็นคนของตระกูลซือหม่า

ดูแล้ว คงจะส่งมาสอดแทรกไว้นานมากแล้ว

ไม่เคยใช้งานมาก่อน

ก็ว่าทำไมท่านชีเองก็ไม่รู้

ในขณะที่ยังไม่เคยใช้งาน คนๆนี้ก็คือคนกันเองของท่านชาย ไม่มีพิรุธใดๆ แต่เมื่อมีการเรียกตัวของตระกูลซือหม่าแล้ว เขาก็จะกลับกลายมาเป็นสถานะคนเดิม

หมากของตระกูลซือหม่า

“ซือหม่าเฉิน คำสั่งที่ตระกูลให้กับนายมา ไม่ใช่แบบนี้นะ ให้นายทำลายการป้องกันของเมืองฉางซานะต่างหาก ไม่ให้นายมาออกคำสั่งใหม่กับพวกเรา ให้ไปลอบฆ่าจงชิว ฉันเป็นคนที่ผู้อาวุโสสี่ส่งมา แผนการครั้งนี้คือรองผู้สั่งการ แต่หากผู้สั่งการหลักมีปัญหา ฉันสามารถทดแทนได้ ซือหม่าเฉิน ตอนนี้ฉันสงสัยว่านายมีปัญหา หักหลังตระกูล”