บทที่ 475 เริ่มแล้ว

“ยุง ก็นับเป็นแมลงอย่างหนึ่ง”

เวลานี้ ซือหม่าเฉินคอยๆย่อตัวลงนั่งละเอ่ยปากพูด

“ที่แท้…ก็…”

คนๆนี้ไม่มีลมหายใจแล้ว

แต่ในวินาทีสุดท้ายเขารู้แล้วว่าเขาตายยังไง ถูกยุงกัดนี่เอง เขาเอาแต่ระวังสิ่งของที่เท้า แต่ไม่ได้ระวังยุงที่บินอยู่รอบตัว

โดยปกติแล้ว ถูกยุงกัดทีหนึ่ง ไม่เป็นอะไรมาก

แต่ว่า ยุงของอายี ไม่ใช่ยุงธรรมดา

มันต้องการฆ่าคน

ไม่นาน อายีที่ใส่เสื้อตาข่ายทั้งตัว ใส่ผ้าปิดหน้าไว้ ในมือมีกระดิ่งสองพวง รูปร่างบอบบาง เหยียบลงบนใบไม้ เหมือนกับไร้น้ำหนักได้ปรากฏตัวออกมา

“ทำไม ไม่อยากให้ฉันเห็นใบหน้าของเธอ?”

ซือหม่าเฉินเอียงหัวมองดูแล้วเอ่ยปากพูด

อายีไม่ได้ตอบเขา เธอไม่ชอบคนๆนี้

รูปร่างหน้าตาดูซื่อตรง ใบหน้าสดใส แต่กลับเป็นคนสารเลวที่แท้จริงคนหนึ่ง หักหลังตระกูล วางแผนใส่คนที่ซื่อสัตย์ต่อตระกูล ไม่ให้เกียรติเลยสักนิด เขาโหดร้าย เธอไม่ชอบ

ถึงแม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะอยู่ฝ่ายเดียวกันก็เถอะ

“สบายใจได้ ฉันเลวยังไง ตอนนี้ฉันก็เรียกเทพสงครามว่า ‘ใต้เท้า’ ฉันไม่ใช่ซือหม่าเฉินที่แท้จริงแล้ว” ซือหม่าเฉินหรี่ตาลงและพูด

กลับทำให้มีความรู้สึกกระจ่างแจ้ง

เมื่อก่อนก็มีความรู้สึกอย่างนี้อยู่แล้ว

แต่ว่าตอนนี้ หลังจากผ่านเรื่องครั้งก่อนมา การเสแสร้งของซือหม่าเฉิน ก็ยิ่งมีฝีมือมากขึ้น

ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

“หลังจากครั้งนี้ ฉันก็จะถูกส่งเข้าตำหนักเย็นแล้ว ยังไงซะคนของตระกูลซือหม่าที่อยู่ในเมืองฉางซาน ก็ได้กำจัดทิ้งหมดแล้ว แต่ว่า ฉันรอเทพสงคราม ช่วยฉันฆ่าผู้สืบทอดตระกูลซือหม่าพวกนั้นอยู่นะ เช่นนี้ ฉันถึงจะเดินขึ้นได้สูงกว่านี้ ช่วยเทพสงครามจับตระกูลซือหม่าสัตว์ร้ายตัวใหญ่นี้ไว้อย่างแน่นหนา”

ซือหม่าเฉินหันหลังกลับ แล้วก็ออกไปจากป่าแห่งนี้

นี่คือสิ่งเดียวที่เขาสามารถทำให้เทพสงครามได้

ส่วนอายีเองก็กลับไปแล้ว ความสามารถของเธอไม่เหมาะสมกับการทำสงครามขนาดใหญ่ ที่ด้านนอกเองก็ไม่มีแมลงพิษมากมายขนาดนั้น ถึงแม้จะมี ก็จัดการกับคนมากมายขนาดนั้นไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่อยู่ในเมืองเฉยๆเท่านั้น

ภารกิจที่ฉินเฟิงให้กับเขาก็คือ รักษาความมั่นคงภายในเมืองฉางซาน

ภารกิจนี้เองก็สำคัญมาก

นับถอยหลังสู่สงครามใหญ่อีกหนึ่งชั่วโมง

ในเวลานี้เป็นเวลาฟ้ามืดแล้ว ท้องฟ้ามืดมน เหมือนกับว่าไม่มีเสียงอะไรเลยสักนิด แต่ว่าในค่ำคืนนี้ ต้าหัวและหนานเยว่ คนของทั้งสองประเทศที่นอนไม่หลับมีอยู่มากมาย สงครามนี้ เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของประเทศแห่งหนึ่ง

บนกำแพงเมือง

หลี่เจิ้งหยางกำลังนั่งอยู่ที่แห่งนี้ ไม่ได้นอนทั้งคืน ไม่จำเป็นต้องนอน และก็ไม่กล้านอน

ในมือถือดาบสันโค้งไว้ นั่งอยู่ที่แห่งนี้

บนตัวแพร่กระจายราศีที่น่าเกรงขาม มันกำลังบอกกับทุกคนว่า หลี่เจิ้งหยางอยู่ที่นี่

“นายพลครับ ที่ทางปลายตะวันออก ศัตรูโจมตีเมืองแล้วครับ แล้วยังเป็นกำลังหลักด้วยครับ”

ลูกเสือที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดมาถึง เมื่อพูดจบ เสียงดังปึก และเขาล้มลงไป บนตัวเต็มไปด้วยบาดแผล

เขาใช้ลมหายใจสุดท้ายเพื่อมารายงาน

ศัตรูไม่เพียงแต่โจมตีเมืองก่อนเวลา แล้วยังโจมตีที่ปลายกำแพงเมืองแห่งหนึ่งของพวกเขาด้วย ใช้ทหารกองใหญ่ โจมตีเข้ามา แค่วันเดียวก็ไม่อยากรอแล้ว จึงโจมตีเมืองฉางซานเข้ามาเลย

โจมตีก่อนเวลา อย่างนั้นโอกาสชนะของพวกเขาก็จะยิ่งสูง

ศัตรูมีผู้ที่เก่งด้านการโจมตีเมือง

แต่ว่า เขาหลี่เจิ้งหยางถูกท่านหลี่ส่งตัวมา เป็นนายพลของกำแพงเมืองป้องกันแห่งเมืองฉางซาน แน่นอนว่าก็ไม่อ่อนแอ ที่เขาเก่งก็คือการเฝ้าอารักขาเมือง

“ปลายตะวันออก ทหารเตรียม ไป”

หลี่เจิ้งหยางนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้จากไป แต่ออกคำสั่งลงไป

“ครับ”

ผู้ช่วยคนหนึ่งรีบลงไป

ทางปลายของทั้งสองด้าน เขาจัดเตรียมทหารไว้เยอะมากที่สุด ก็เพื่อป้องกันสถานการณ์เช่นนี้ แต่นี่เป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อยอย่างหนึ่งเท่านั้น ไม่นาน กำแพงเมืองปลายตะวันออก ก็ลุกโชนด้วยกองไฟ

ที่พื้นดิน เขาฝังเชื้อเพลิงไว้

เชื้อเพลิงที่มากมายมากๆ

ไฟแท่งหนึ่งตกลงไป ทหารหนานเยว่ที่อยู่ด้านล่างทางปลายตะวันออก ผู้คนจำนวนมาก ทันใดนั้นก็ส่งเสียงกรีดร้องดังขึ้นระรัว พวกเขาอาจจะไม่กลัวกระสุน แต่กลัวไฟ

แล้วไฟที่ติดเชื้อเพลิง ดับไม่ลง