บทที่ 476 ความเลือดร้อนของตัวประกอบ

“ฆ่า！”

พลังการฆ่าอันรุนแรงพุ่งระเบิดออกมา

ด้านล่างของกำแพงเมือง มีทหารบุกเข้ามามากมาย มองไปสุดลูกหูลูกตา นี่ก็คือการโจมตีทั้งหมดของหนานเยว่ จำนวนทหารมากมายจนทำให้ขนหัวลุก

แต่ว่า ทางด้านล่างกำแพงเมืองไม่ใช่ทหารแบบกองทัพเพลิงไฟ

ถ้ากองทัพเพลิงไฟอยู่ที่นี่ แล้วภาพดังนี้ ขาก็ต้องอ่อนพับลงไป

แต่ว่า กองทัพที่ท่านชีเตรียมจะเอาไปใช้เป็นหัวหน้าโจรภูเขา เขาฝึกทหาร ก็ล้วนใช้วิธีแบบนี้ คาดการณ์ไว้ว่าถ้าถูกต้าหัวมาโจมตีจะทำอย่างไร แล้วก็ฝึกแบบนั้นซ้ำๆ หลายครั้ง

ดังนั้น ทหารพวกนี้ ล้วนตั้งรับกันได้เป็นอย่างดี

นี่เป็นสิ่งที่ใครก็คิดไม่ถึง

และท่านชีก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่า สุดท้ายแล้วทหารพวกนี้จะไม่ได้มาป้องกันต้าหัวมาตีเมือง แต่มาป้องกันทหารของหนานเยว่มาตีเมือง ก็ไม่ถือว่าเป็นการดูถูกทหารพวกนี้ของเขา

“ปล่อยไฟ”

ที่ตรงกลาง มีหลี่เจิ้งหยางกำลังออกคำสั่ง

“ครับ”

ผู้ช่วยก็ลงไป

ที่ด้านหลัง ฝังน้ำมันเชื้อเพลิงฝังไว้จำนวนมาก เอาน้ำมันมาทั้งเมืองฉางซานเลย และถึงกับเอาออกมาจากถังน้ำมันรถด้วย เพื่อที่จะเอามาใช้ในที่แห่งนี้

แล้วก็โยนคบเพลิงหลายอันลงไป

ที่ด้านล่าง ก็มีไฟลุกท่วมขึ้นมาอีกครั้ง เสียงร้องเจ็บปวดดังออกมา ทันใดนั้น ก็ไม่รู้ว่าทหารหนานเยว่ตายในกองไฟไปไม่รู้กี่คน

แต่ว่า ทหารหนานเยว่มีมากจริงๆ

มีจำนวนมากเกินไป

น้ำมันเชื้อเพลิงก็ลุกไหม้จนหมด แต่จากนั้น ด้านหลังก็บุกเข้ามาอีก วิ่งเหยียบศพที่ไหม้เป็นถ่าน แบกบันไดกันเข้ามาอันแล้วอันเล่า เพื่อที่จะเริ่มโจมตีเมืองอีกครั้ง

ราวกับคนก่อนหน้านี้ไม่ใช่คนเสียอย่างนั้น

บุกเข้ามาเป็นรอบๆ อีกครั้ง

พอถูกโจมตีหมด

ก็บุกเข้ามาอีก

“ทางฝั่งซ้ายป้องกันไว้ ยังไม่ถึงเวลาของหน่วยเสริม ทางปีกขวาขาดกำลัง หน่วยลาดตระเวนเข้าไปเสริม”

หลี่เจิ้งหยางกำลังตะโกนออกคำสั่งการรบ เขากำลังใช้สมาธิเจาะจงกับสงครามครั้งนี้

แต่ในตอนนี้เอง

เสียงดังฟิ้ว

ฝ่ายศัตรูยิงลูกธนูออกมาดอกหนึ่ง เป็นลูกดอกขนสีเงิน ในท้องฟ้ายามค่ำคืน เห็นเป็นคล้ายกับดาวตกที่พุ่งผ่านท้องฟ้า แต่ทุกคนล้วนรู้ว่า นี่มันไม่ใช่ปรากฏการณ์ดาวตก

นี่คือ ลูกธนูของหวานเอี๋ยนเลี่ย สุดยอดมือธนูอันดับหนึ่งของฝั่งทหารหนานเยว่

ติ๊ง

หลี่เจิ้งหยางแกว่งดาบใหญ่ในมือ ลูกธนูถูกปัดออกไป แต่เขาก็ต้องถอยหลังไปหลายก้าว และมือของเขาก็สั่นๆ ดาบก็ยุบงอลงไป

ถ้ายิงมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าดาบจะหักหรือเปล่า

หลี่เจิ้งหยางไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจก็ตกใจ เขารู้ว่าฝั่งตรงข้ามมีนักธนูฝีมือดีคนหนึ่ง ธนูคันยาว พลังรุนแรง เขาเองก็เตรียมตัวไว้แล้ว ดาบเล่มนี้ก็จะเป็นอาวุธที่กำบังลูกธนูนี้

แต่เขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่า มันจะรุนแรงแบบนี้

แค่ดอกเดียว

ดอกเดียวก็ทำให้เขามือสั่นได้

ถ้ายิงมาอีก เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรับไว้ได้ไหม

และจากนั้น ก็ยิงมาอีก เป็นแสงสีเงินที่พุ่งผ่านฟ้าดิน ผ่านท้องฟ้า แล้วมุ่งหน้าไปยังหลี่เจิ้งหยาง ขอเพียงหลี่เจิ้งหยางตาย ทางฝั่งนี้ก็จะถูกโจมตีได้ง่ายๆ ป้องกันไว้ไม่ไหวแน่

ติ๊ง

หลี่เจิ้งหยางยกมือขึ้นอีกครั้ง แล้วก็ใช้ดาบกันไว้

แบะจากนั้น ดาบใหญ่ก็แตกออก

ลูกศรดอกนั้นยิงไปที่หัวของหลี่เจิ้งหยาง และตอนที่หลี่เจิ้งหยางตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ก็เอียงไปทันที จนสามารถหลบหลีกลูกศรที่จะปลิดชีพเขาดอกนี้ไปได้ แต่ว่าก็ยังทิ้งรอยเลือดไว้บนใบหน้าของเขา

อีกนิดเดียว ก็จะเอาชีวิตเขาแล้ว

“แม่ทัพครับ อยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วครับ กลับไปเถอะครับ มันอันตราย” ผู้ช่วยรีบเข้ามาพูด

จำเป็นต้องกลับไป

“ผมไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ตำแหน่งนี้ทำให้ทั้งกองทัพมองเห็นได้อย่างชัดเจน ถ้าผมออกไปแล้ว กองทัพเราก็จะคิดว่าฝั่งเราจะถอย จะเสียกำลังใจกองทัพ เวลานี้ เป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ถอยเพียงก้าวเดียว ก็ก้าวลงสู่หุบเหวลึก”