บทที่ 477 กองทัพเพลิงไฟ บุกฆ่ามาทางหน่วยทหารจอมพลแล้ว

การต่อสู้เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า

การตายของไอ้หมาน้อย จุดความโกรธของผู้ชายพวกนั้นขึ้น ทำให้พวกเขาฮึดสู้กลับไปเหนือกว่าข้าศึกที่บุกเข้ามาได้ โดยเฉพาะพวกคนในทีมเดียวกันกับไอ้หมาน้อย

รู้ดีว่าไอ้หมาน้อยนั้นซื่อบื้อ แต่ไม่นึกว่าจะซื่อบื้อแบบนี้

แต่พวกเขาก็รู้ว่า พวกเขาจะเป็นไอ้หมาน้อยคนต่อไป

แต่ว่าพวกเขาคิดว่าตนเองไม่ได้ซื่อบื้อ

“ฆ่า”

เพิ่งตีศัตรูถอยไปได้หนึ่งรอบ แต่ทหารหนานเยว่ทางด้านล่างก็จัดทัพบุกเข้ามาอีกรอบ พวกเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อตีเมืองฉางซานให้แตก ส่วนหลี่เจิ้งหยางก็ขมวดคิ้วมองสนามรบ

สถานการณ์เริ่มไม่ดีแล้ว

แต่ว่า

อันตรายกลับไม่ได้เกิดที่จุดเดียว

หูหรงหากองทัพของซูหมิงเจ๋อได้แล้ว

หูหรงเป็นคนเก่งอันดับ3ในกองทัพใหญ่ของหนานเยว่ ก็ต้องมีความสามารถแน่นอน ภายในวงล้อมใหญ่ สุดท้ายก็หากองทัพของซูหมิงเจ๋อจนเจอ และล้อมพวกเขาไว้ในหุบเขา

ที่ด้านนอกหุบเขา

หูหรงกำลังยืนอยู่ด้านนอก แล้วพูดกับด้านในว่า “ซูหมิงเจ๋อ ยอมแพ้เสียเถอะ ถ้ามึงยอมแพ้ จักรพรรดิเยว่ตี้ของฝั่งกูจะยอมให้ยศถาบรรดาศักดิ์แก่มึง หรืออะไรก็ได้ที่มึงต้องการ”

“จริงหรือเปล่า？”

ซูหมิงเจ๋อตะโกนออกมาจากด้านใน

“เรื่องจริงแน่นอน”

“งั้นดีเลย กูจะเอาหัวของจักรพรรดิเยว่ตี้ ขอแค่มึงเอามาให้กูได้ กูรับรองว่าจะยอมจำนน”

เสียงของซูหมิงเจ๋อส่งออกมาจากด้านในอย่างมั่นใจ

ทหารหนานเยว่รอบๆ ก็โมโหกันขึ้นมา

หัวของจักรพรรดิแห่งหนานเยว่งั้นรึ！

นั่นเป็นกษัตริย์ของพวกเขาเชียวนะ

แต่ว่า หูหรงก็ยกมือห้ามทหารพวกนั้นไว้ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาจัดการกับคนพวกนี้ ทหารห้าหมื่นของซูหมิงเจ๋อ ล้วนเป็นทหารฝีมือดี ทางฝั่งเขาก็มีแค่ห้าหมื่นเหมือนกัน

ถ้าสู้ตายกันขึ้นมา เขาก็ไม่ได้อะไรดี

กลับกัน สุดท้ายท้ากำลังทหารไม่พอ ก็จะจัดการเรื่องอื่นไม่ได้

ดังนั้น ล้อมเอาไว้ก็พอ

ล้อมเอาไว้แบบนี้นี่แหละ เพื่อป้องกันไม่ให้กำลังหลักของพวกนี้คิดแผนเอาชนะได้

ส่วนในหุบเขา ซูหมิงเจ๋อก็กำลังปวดหัว พวกเขาติดกับดักของหูหรงที่แอบซ่อนตัวอยู่ในหุบเขา ถ้าฝ่าออกไปได้ เขาเชื่อว่า ด้วยทหารฝีมือดีของเขา จะต้องบุกฆ่าออกไปได้แน่นอน

แต่ถ้าจะบุกฝ่าออกไปแบบนี้ ทหารของเขาก็จะได้รับความเสียหายหนัก

พอถึงตอนนั้น ยังจะไปทำหน้าที่ตัดหัวอีกได้อย่างไร

“ลุงกวน ทำอย่างไรดีครับ？”

ซูหมิงเจ๋อมองกวนหล้าง แม่ทัพแก่ๆ ด้านข้าง แต่ต่อให้เป็นกวนหล้างที่สู้รบมาทั้งชีวิต ครั้งนี้ก็ยังติดกับดักของหูหรงเหมือนกัน ถูกล้อมไว้ในหุบเขา

“ตอนนี้ พวกเราจะไปสู้กับพวกมันตรงๆ เลยไม่ได้ ถ้าสู้กันขึ้นมา จะเสียหายหนัก แล้วจะทำภารกิจของเราไม่สำเร็จ ความหวังเดียวในตอนนี้ ก็คือรอกองทัพเพลิงไฟ พวกเราต้องการให้พวกเขาช่วยล่อศัตรูออกไป”

ตอนนี้กวนหล้างก็จะมัวสนใจว่าอะไรอำมหิตไม่อำมหิตมากไม่ได้

จำเป็นต้องให้กองทัพเพลิงไฟล่อพวกศัตรูออกไป

ไม่อย่างนั้น พวกเขาก็จะไม่มีทางฝ่าวงล้อมออกไปได้

และยิ่งไม่ต้องพูดถึงภารกิจตัดหัวเลย

พวกเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้ให้ภารกิจแบบนี้กับพวกเขา แต่ทหารจะต้องฟังคำสั่งเป็นที่สุด เทพสงครามออกคำสั่ง พวกเขาก็จำเป็นต้องทำให้สำเร็จ ต่อให้ต้องสู้ด้วยชีวิตก็ต้องทำให้สำเร็จ

“” แต่ว่า ตอนนี้พวกเราออกไปไม่ได้เลย หน่วยสอดแนมก็ออกไปไม่ได้ ความหวังเดียวก็คือ จูหงเยียนรู้เรื่องนี้ แล้วก็สามารถช่วยพวกเราล่อศัตรูออกไปได้

ซูหมิงเจ๋อก็ขมวดคิ้วแน่น

นี่เป็นความหวังเดียวแล้ว

และตอนที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดอยู่นั้น กองทัพเพลิงไฟทางด้านนอกก็กำลังกลัดกลุ้ม

บนเนินเขาแห่งหนึ่ง

คนของจูหงเยียนก็กำลังรอคอย

“รายงาน กองทัพซูหมิงเจ๋อ ถูกล้อมไว้ให้อยู่ในหุบเขานั้น ออกมาไม่ได้” หน่วยสอดแนมคนหนึ่งเข้ามารายงาน

“ถูกล้อมไว้งั้นหรือ แย่แล้ว”

ทุกคนก็บ่นกันขึ้นมา

แย่แล้ว

ที่พวกเขาออกแรงหลอกล่อศัตรูแบบนี้ ยอมตายเพื่อตามฆ่าทหารหนานเยว่แบบนี้ ถึงแม้แต่ละครั้งจะได้รับบาดเจ็บหนัก แต่ก็ยังเป็นกองทัพเพลิงไฟห้าหมื่นคน ตอนนี้เหลือแค่สามหมื่นแล้ว แต่ว่า ขอเพียงกองทัพของซูหมิงเจ๋อสามารถหนีออกไปได้ ก็เพียงพอแล้ว