บทที่ 478 ไส้ศึกมาแล้ว

“อะไรนะ บุกไปทางหน่วยทหารจอมพลงั้นหรือ”

ทุกคนทางฝั่งของหูหรงก็อึ้งไปกันหมด

เกิดอะไรขึ้น

บุกไปทางหน่วยทหารจอมพลหรือนี่

ตัวล่อพวกนั้น ไม่ไปช่วยกองทัพเพลิงไฟหรือไง?

“กองทัพเพลิงไฟพวกนี้จะทำอะไรกันแน่ ถึงได้บุกไปทางหน่วยทหารจอมพล พวกมันคิดว่าด้วยกำลังทหารอันน้อยนิดของพวกมัน จะทำอะไรหน่วยทหารจอมพลได้งั้นหรือ?”

“ทหารพวกนี้จะทำอะไรได้? ไปตายที่หน่วยทหารจอมพลงั้นรึ?”

“กูคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่ากองทัพเพลิงไฟจะบุกไปยังหน่วยทหารจอมพล พวกมันคิดว่าพวกมันจะเอาชนะหน่วยทหารจอมพลได้หรือไง”

แม่ทัพทั้งหลายก็หัวเราะออกมา

สงครามก่อนหน้านี้ ทำให้พวกเขาเสียความระแวงต่อทหารอ่อนแอพวกนี้ไปแล้ว

แต่ว่า หูหรงกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น “กองทัพเพลิงไฟกองนี้ ไม่ได้เสียกำลังการต่อสู้ พวกเอ็งลืมทหารหนานเยว่ที่ตายไป3หมื่นคนแล้วหรือไง? ก็เพราะว่าดูถูกกองทัพเพลิงไฟ กูไม่อยากให้พวกเราทำผิดแบบนี้ อาหลาง เอ็งพาทหารหมื่นคนตามพวกมันไป”

หูหรงให้อาหลางตามไป

ก่อนหน้านี้ไม่ได้ให้คนของฟางถัวไป เพราะว่าคนของฟางถัว ยังอยู่ที่ทางใต้ ยังจะต้องเฝ้าระวังการลอบโจมตีของกองกำลังทางชายแดนเซาเทิร์นแลนด์ ดังนั้นก็เลยจะให้ขึ้นมาไม่ได้

ได้แต่ให้อาหลางตามไป

“ครับ”

แต่ว่า อาหลางยังไม่ได้ทันได้บัญชาการทหารหน่วยตัวเองเลย ก็มีรายงานเข้ามา ว่าทหารของซูหมิงเจ๋อเริ่มเคลื่อนไหว เหมือนว่าจะฝ่าวงล้อมออกมา

“อาหลาง ยังไม่ต้องไป ทางนี้สำคัญกว่า”

หูหรงโบกมือ แล้วก็มีสีหน้าจริงจัง

กองทัพเพลิงไฟก็เป็นแค่ตัวประกอบ

ตัวหลักมันอยู่ที่นี่ ขอเพียงสกัดกั้นทหารของซูหมิงเจ๋อได้ กองทัพเพลิงไฟพวกนั้นต่อให้เก่งแค่ไหนก็ทำได้แค่ก่อความวุ่นวายเท่านั้น ถ้าอาหลางนำทหารหมื่นคนตามไป พวกเขาก็อาจจะล้อมทหารทางนี้ไว้ไม่อยู่

แต่ว่า ข่าวนี้ เขาก็ยังรายงานเบื้องบนขึ้นไป

ไม่นาน

หน่วยทหารจอมพลกลัวว่ากองทัพเพลิงไฟกองนี้ขะมาก่อความวุ่นวาย ดังนั้นก็เลยส่งทหารหมื่นคนเข้ามา เพื่อสกัดทหารกองนี้ไว้ คนนำทัพคือฝางจงเทียน เป็นแม่ทัพเก่งกาจคนหนึ่ง

ในพื้นที่ห่างหน่วยทหารจอมพล30ลี้ ฝางจงเทียนถือกระบองเขี้ยวหมาป่ากำลังมองกองทัพเพลิงไฟทางด้านหน้า ยิ้มเผยฟันหน้าออกมา แต่กลับมีพลังการฆ่าพุ่งออกมาเต็มเปี่ยม “ไอ้พวกอัปลักษณ์ คิดจะมาบุกรุกหน่วยทหารจอมพลของกูงั้นรึ กล้าไม่เบานะพวกมึง มึงว่ามึงจะตายด้วยมือของกูไหม”

ด่ากองทัพเพลิงไฟว่าอัปลักษณ์ ก็ไม่ผิด

เพราะว่า เดินทางมาตลอด คนพวกนี้ก็เหนื่อยหอบกันจนหายใจไม่ทัน สภาพย่ำแย่มาก กระบวนทัพก็เดินไม่เป็นระเบียบแล้ว พอฝางจงเทียนเห็น ก็จะดูถูกเป็นธรรมดา

นี่คือทหารงั้นหรือ?

ยังจะมีหน้ามาลงสนามรบอีกนะ?

น่าขำ

ต้าหัวไม่มีทหารแล้วหรือไง

“หยุด”

จูหงเยียนชูมือ แล้วสั่งการไป ถูกล้อมไว้แล้ว ห่างจากหน่วยทหารจอมพลอีก30ลี้ พวกเขาถูกขวางไว้ จะฝ่าออกไปก็ไม่ได้

ต่อให้ศัตรูมีแค่หมื่นคน ก็ฝ่าออกไปไม่ได้

พวกเขาอ่อนแอมาก

“พักผ่อนกันตรงนี้”

จูหงเยียนออกคำสั่ง ทันใดนั้นคนที่ยังพอทนไหว ก็เริ่มทนไม่ไหวกันแล้ว เริ่มล้มลงพื้นกันเต็มไปหมด สภาพยากจะบรรยาย

พอฝางจงเทียนเห็นเข้า ก็คิดจะบุกทันที เพื่อฆ่าทหารพวกนี้

แต่ว่า มันไร้ประโยชน์

ทหารต้าหัวพวกนี้ จะว่าอ่อนแอก็อ่อนแออยู่ แต่ว่าวิ่งเร็วมาก พวกเขาอาจจะตามไปไม่ทัน แถมพวกเขาก็ตามไปไม่ได้ด้วย พวกเขาเป็นแนวป้องกันสุดท้ายของหน่วยทหารจอมพล ไม่อาจให้ใครฝ่าโจมตีเข้าไปได้เด็ดขาด

ดังนั้น ต่อให้เขาอยากจะกำจัดศัตรูเพียงใด ก็ยังสั่งทหารว่าไม่ให้บุก

เฝ้าอยู่ที่เดิม

ป้องกันไม่ให้เกิดอะไรผิดสังเกต

ส่วนกองทัพเพลิงไฟ ก็อยู่ตรงหน้าทหารหนานเยว่ไม่กี่ร้อยเมตร เป็นระยะที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่ว่าทหารหนานเยว่ไม่คิดจะบุก กองทัพเพลิงไฟเองก็เหนื่อยเกือบตาย ไม่อยากขยับไปไหนแล้ว

ดังนั้น สถานการณ์ก็แปลกๆ ขึ้นมา

ในกองทัพเพลิงไฟ มีคนไม่น้อยมองไปยังจูหงเยียนด้วยสายตาแปลกๆ เพราะว่าหน้าที่ของพวกเขาคือเป็นตัวล่อ คิดหาวิธีเพื่อส่งกองทัพของซูหมิงเจ๋อจนมาถึงหน่วยทหารจอมพลของฝ่ายศัตรู

แต่ไม่ใช่ให้พวกเขามาถึงเสียเอง