บทที่ 480 บทเพลงเศร้าของท่านชี

ตอนที่เมืองฉางซานใกล้จะต้านไว้ไม่ไหวแล้วนั้น

ที่หุบเขาแห่งนั้น ทหารของซูหมิงเจ๋อทั้งหลายก็กำลังฝ่าวงล้อมออกมา พวกเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมกองทัพเพลิงไฟถึงไม่ได้ล่อศัตรูออกไป แต่พวกเขารอไม่ไหวแล้ว ก็เลยเริ่มฝ่าวงล้อมกันออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ทั้งหุบเข้าล้วนมีการต่อสู้เกิดขึ้น

“ไอ้แก่ รนหาที่ตาย”

แผ่นเหล็กทั้งสองบนมือของอาหลาง มุ่งไปยังตัวกวนหล้าง

“ไอ้เด็กรุ่นหลัง คิดจะมาสู้กับกูงั้นรึ”

กวนหล้างมือกำดาบเล่มใหญ่ แล้วก็สู้กับอาหลาง ถึงแม้เขาจะแก่แล้ว แต่ก็ยังมีแรงมาก เมื่อก่อนก็เป็นถึงยอดฝีมืออันดับต้นๆ ของเซาเทิร์นแลนด์เหมือนกัน ต่อให้ตอนนี้ร่างกายจะไม่ไหวแล้ว แต่สู้กับอาหลาง เขาก็สู้ไม่ถอย

ยิ่งแก่ยิ่งแรงเยอะ

“ไอ้แก่ ไปตายเสียเถอะ”

อาหลางยิ่งสู้ยิ่งสะใจ

แต่ว่า ตอนนี้กวนหล้างไม่มีเวลาที่จะมัวไปประมือกับเขาแล้ว สู้กันไปนิดหน่อยก็รีบตามกองทัพตนเองบุกฝ่าออกไป แต่อาหลางก็ตามกัดเขาอยู่ด้านหลังตลอด

ทหารหน่วยนี้ของพวกเขา ล้วนเป็นทหารฝีมือดี

ต้องบุกฝ่าออกไปได้อย่างแน่นอน

แต่ว่า สุดท้ายก็ต้องเสียหายไปเกือบห้าพันคน ถึงจะเปิดทางให้ออกมาได้ แต่ว่าฝ่าออกมาได้ก็อีกเรื่อง ทหารของหูหรงก็ตามฆ่าอยู่ด้านหลังตลอด ไม่มีทางเลือก ก็เลยสู้กันไปอีก

ถึงแม้จะบุกฝ่าออกมาได้แล้ว แต่กองทัพของซูหมิงเจ๋อ ก็ยังถูกโจมตีอยู่ที่เดิม

ฝั่งตรงข้ามใช้วิธีสู้สุดชีวิต ยอมตายไปด้วยกัน เพื่อยื้อพวกเขาไว้

แต่พวกเขาไม่อาจจะถูกยื้อไว้แบบนี้ได้

แต่ว่า ก็ถูกพวกศัตรูใช้วิธีนี้ยื้อเวลาไว้ เดินทัพไปต่อไม่ได้ หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ ถึงจะเดินทางมาได้แค่3ลี้ แถมยังสูญเสียไปมาก ทำให้ซูหมิงเจ๋อมีสีหน้าอึมครึม

แย่แล้ว

ภารกิจที่เทพสงครามมอบหมายไว้ให้ คงจะทำไม่สำเร็จแล้ว

สุดท้าย ก็ถูกยื้อไว้ที่เดิม เคลื่อนทัพไปไหนไม่ได้

กองทัพเพลิงไฟสู้กับทหารของฝางจงเทียนอยู่ที่เดิม

เทพสงครามก็ไร้ร่องรอย

กองทัพลึกลับก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน

ที่ใกล้ๆ ชายแดนของเซาเทิร์นแลนด์ เหมือนว่าจะมีทหารหน่วยใหญ่เคลื่อนไหว ฟางถัวไปสืบบริเวณนั้น ก็ไม่แน่ใจว่าเป็นทหารม้าหมาป่าหรือเปล่า

กรมทหารฟ้าผลาญ กำลังเก็บกวาดสนามรบ

ส่วนที่เมืองฉางซาน ก็ใกล้จะป้องกันไว้ไม่ไหวแล้ว

สงครามยังคงดำเนินต่อไป

เต็มไปด้วยกลิ่นดินปืนควันไฟ

ศพนอนเกลื่อนพื้น

ไม่ว่าจะเป็นทหารต้าหัวบนกำแพงเมือง หรือทหารหนานเยว่ทางด้านล่าง แม้แต่ทหารของหนานเยว่เอง ตอนนี้ก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว แต่ว่าจะถอยไม่ได้ ด้านหลังยังมีทหารที่คอยสอดส่องอยู่

ถ้าถอย ก็ตาย

ขอแค่บุกเข้าไป บุกขึ้นไป ก็จะมีทุกอย่างที่ต้องการ

ส่วนทหารของต้าหัว ก็ไม่ถอยเหมือนกัน เพราะเบื้องหลังยังมีครอบครัวของพวกเขา มีทุกอย่างของพวกเขาที่ต้องปกป้อง

แต่ว่า มันวิกฤตมากแล้ว

“ยังเหลืออีกชั่วโมงครึ่ง........”

หลี่เจิ้งหยางดวงตาแดงก่ำ ใกล้จะเช้าแล้ว ไม่รู้ว่าตายไปแล้วกี่คน ในที่สุดพวกเขาก็ทนกันมาจนได้ แต่ว่าในเวลานี้ ทางด้านหน้าก็มีคนหนึ่งเดินออกมา

แต่ละก้าวที่เดิน เหมือนพื้นจะสะเทือน องอาจมาก รอบๆ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขา มือถือค้อนใหญ่สองอัน ดวงตาใหญ่ๆ รูปร่างบึกบึนป่าเถื่อน

แม่ทัพอันดับหนึ่งของศัตรู หร่วนหู่ ออกมาแล้ว

ถึงแม้หร่วนหู่จะไม่มีสมอง แต่ปฏิสเธไม่ได้ว่าหร่วนหู่นั้นต่อสู้เก่งจริงๆ อาจจะไม่เท่าเทพสงคราม ฉีหยุน แต่ว่าในสถานการณ์แบบนี้ หร่วนหู่ก็ไม่มีคู่ต่อสู้แล้ว

“กูมาตีเมือง”

หร่วนหู่ตะโกนเสียงดัง

ทันใดนั้น กำลังใจของทหารหนานเยว่ก็ฮึกเหิมกันขึ้นมา มีแรงกันมากขึ้น

“ให้ตายเถอะ เดี๋ยวผมไปจัดการมันเอง”

ต้วนหยุนฉางเห็นดังนั้น ก็สีหน้าเปลี่ยนทันที

หร่วนหู่คนนี้ ร้ายกาจมาก ถ้าให้เขาบุกขึ้นมาได้ล่ะก็ กำลังทหารที่อ่อนแอในตอนนี้ คงจะรับมือไม่ไหวแน่ แม้แต่เขาเอง ก็ได้แต่รับมือไว้อย่างเดียวเท่านั้น