บทที่ 481 โจมตีกลับ (1)

“ท่านชี.........ท่านชี！”

บนกำแพงเมือง ทหารทุกคนก็พากันลืมตาโต

ท่านชีตายแล้ว！

ท่านชีตายแล้ว！

ท่านชีคนนี้ ไม่เหมือนคนเก่งที่คิดชั่ว แต่เหมือนเป็นหัวหน้าโจรมากกว่า มีน้ำใจ มีคุณธรรม มีความกล้าหาญ มีบารมี เป็นพี่ใหญ่ที่พวกเขาเคารพนับถือมาตลอด

แต่ว่า ตอนนี้พี่ใหญ่ตายแล้ว

พี่ใหญ่ตายแล้ว

“ฆ่ามัน แก้แค้นให้กับท่านชี！”

มีคนตะโกนออกมา ดวงตาแดงก่ำ มือถือทวนยาวแทงเข้าไปฝั่งทหารหนานเยว่

หนึ่งคน

สองคน

สามคน

จากนั้นทุกๆ คน ความโกรธของทหารนับไม่ถ้วน ก็ถูกกระตุ้นออกมา

ก่อนหน้านี้ท่านชีบอกกับหลี่เจิ้งหยางว่าชั่วโมงสุดท้ายเขาจะช่วยต้านไว้เอง ก็คือแบบนี่เอง เขามีความน่าเชื่อถือสูงมาก สนิทสนมกับทหารพวกนี้เป็นอย่างมาก พอเขาตาย ทหารก็จะไม่แตกแยก แต่จะโกรธแค้นศัตรู！

ความโกรธแค้นที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้า！

และความโกรธแค้นที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้าแบบนี้ จะฆ่าศัตรูให้แตกพ่าย ท่านชีเชื่อในทหารของตนเอง ไม่สิ สำหรับพวกโจรนั้น ไม่ได้เรียกว่าเป็นทหาร แต่เป็นพี่น้องกัน

ทันใดนั้น บนกำแพงเมืองก็มีกำลังฮึกเหิมระเบิดขึ้นมา

หน่วยของหร่วนหู่ที่เดิมทีเข้ามาโจมตีนั้น ก็ถูกตีจนถอยไปหลายครั้ง บาดเจ็บล้มตายไปไม่น้อย แต่ว่าในกองศพมากมาย หร่วนหู่ก็ค่อยๆ คลายขึ้นมาจากพื้น จากนั้นก็กระอักเลือด สายตามีความกลัวๆ “ไอ้แก่นี่ เล่นกูเกือบตาย”

เขาไม่ตาย

เขายังหนุ่มแน่น มีแรงมาก ต่อให้ถูกค้อนทุบไป แต่ก็ยังสามารถแบกรับไว้ได้ แต่ก็บาดเจ็บหนักเหมือนกัน ถ้าหากท่านชียังหนุ่มกว่านี้ล่ะก็ เขาต้องตายแน่ๆ

แต่ว่า สุดท้ายท่านชีก็แก่เกินไปแล้ว

หร่วนหู่ไม่ได้บุกขึ้นกำแพงไปอีก ด้านบนยังมีต้วนหยุนฉาง ฉายากระบี่มือหนึ่งแห่งหนานโจวอีกคน ตอนนี้เขาบาดเจ็บหนัก ถ้าขึ้นไปก็เท่ากับรนหาที่ตาย ดังนั้นเขาก็เลยทิ้งอาวุธ แล้วก็เอามือจับหน้าปก เดินกลับไป

สภาพดูไม่จืด

“พ่ายแพ้อีกแล้ว”

เปียนเซิงหยงอยู่ที่ค่ายข้างๆ หน่วยทหารจอมพล มองเห็นทุกอย่าง สายตาก็สับสน นี่มันเป็นการพ่ายแพ้ที่นับไม่ถ้วนแล้ว เดิมทีวางแผนไว้ว่าจะตีเมืองได้ในครึ่งวัน แต่ใครจะคิด

อีกครึ่งชั่วโมง ก็จะสว่างแล้ว

ถูกคนพวกนี้ มาขัดขวางเสียได้

แต่ว่า เปียนเซิงหยงก็มองๆ กำแพงเมืองที่ชำรุดนั้น กับเหล่าทหารอันน้อยนิด เขารู้ว่า ใกล้จะถึงเวลาให้เขาออกโรงแล้ว ฉากวุ่นวายนี้ มันควรจะจบลงได้แล้ว

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

ทหารคนหนึ่ง คลานอยู่บนพื้น พูดด้วยเสียงแหบๆ ว่า “แม่ทัพ 10ชั่วโมงแล้วครับ 10ชั่วโมงแล้ว ทหารบนกำแพงเมืองเหลือแค่ผมกับท่านแล้วครับ ไม่สิ.....แม่ทัพ....ผมไม่ไหวแล้วครับ......แต่ว่าได้บรรลุหน้าที่แล้ว......”

พอพูดจบ ทหารคนนี้ก็หัวเราะออกมา แล้วก็สิ้นลมไป

ที่หน้าอดของเขา มีลูกศรดอกหนึ่งปัดทะลุเข้าหัวใจ ถูกหวานเอี๋ยนเลี่ยยิงใส่

“นั่นน่ะสิ เฉินตง เหลือผมคนเดียวแล้ว”

หลี่เจิ้งหยางก็ฟุบนั่งลงที่พื้น ด้วยความเหม่อลอย เหลือแค่เขาคนเดียวแล้ว ทหารบนกำแพงเมืองก็สู้จนตายหมดแล้ว ทหารแต่ละคน ล้วนฆ่าทหารของหนานเยว่ตายไปด้วยทุกคน

ถือว่าไม่น่าอาย

หน้าที่ก็สำเร็จแล้ว

“พ่อครับ สำเร็จหน้าที่แล้ว แต่อาชายรองไม่อยู่แล้ว ผมไม่อาจตอบรับข้อเสนอของพ่อได้ แต่ว่า วางใจเถอะ เดี๋ยวจะตายตามไปดูแลอาชายรองที่ปรโลกเอง พ่อกับอาชายรองไม่ถูกกันมาทั้งชีวิต เดี๋ยวผมจะไปช่วยไกล่เกลี่ยให้เอง”

หลี่เจิ้งหยางพิงเสาต้นหนึ่ง แล้วก็พูดกับตัวเอง

ทหารหนานเยว่บุกเข้ามาอีกแล้ว

แต่ว่า ครั้งนี้ไม่มีทหารมาป้องกันแล้ว