บทที่ 482 โจมตีกลับ (2)

“ฆ่ามัน！”

ทหารกองนี้ ก็บุกฆ่าออกมา เหมือนกับมังกรยักษ์ที่บ้าคลั่ง เคลื่อนมาทับทั้งสนามรบ สนามรบในตอนนี้ มีแต่ทหารที่โจมตีเมือง ต่างก็อ่อนเปลี้ยเพลียแรงกันไปหมดแล้ว

แต่ทหารพวกนี้ เพิ่งจะได้ออกมารบ

ฮึกเหิมเกินใคร！

“ให้ตายเถอะ ทหารหนานเยว่ทุกคน ตั้งขบวนไว้ อย่าสับสน”

หร่วนหู่ยังอยู่ที่แนวหน้า แล้วก้ตะโกนออกมา

แต่ว่า ต่อจากนั้น ดาบเล่มใหญ่ก็ฟันลงมา หร่วนหู่เอนตัวหลบดาบเล่มนั้นไปได้ แต่ว่าเส้นผมของเขาถูกตัดออกไป เขายังไม่ทันตั้งหลักได้ ก็ฟันมาอีกที

เขาก็ได้แต่หาอาวุธที่ร่วงอยู่ข้างๆ มาปัดป้องไว้

เสียงดังเพล๊ง

พื้นดินด้านล่างตัวของหร่วนหู่ก็ยุบลงไป มือที่ถือค้อนใหญ่อยู่ ก็สั่น

“มึงเป็นใครวะ? ที่หนานโจวนี่ ทำไมถึงมีคนมีความสามารถแบบมึงได้?”

หร่วนหู่มองไปทางคนตรงหน้า แล้วก็พูดขึ้นด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

มีคนที่มีแรงมากกว่าด้วยหรือนี่

ต่อให้ตอนนี้เขาจะได้รับบาดเจ็บ แต่ก็ไม่ใช่ว่าคนธรรมดาจะมาต่อกรได้ แต่ว่าคนคนนี้มันทำได้

“ฟังไว้ให้ดี กูชื่อว่า มังกรฟ้า หนึ่งในผู้บังคับการกรมทหารทั้งสี่ของอีสเตอร์แลนด์ เมื่อครู่นี้มึงยังสะใจอยู่เลยไม่ใช่หรือไง เดี๋ยวกูทำให้มึงสะใจเอง” มังกรฟ้าเตะออกไป

หร่วนหู่ก็ลอยไปทั้งตัว

กระอักเลือดกลางอากาศ แต่ว่าจากนั้นดาบใหญ่ก็โจมตีเข้ามาอีก มังกรฟ้าเคลื่อนไหวเร็วมาก ดาบก็กวัดแกว่งอีกครั้ง ครั้งนี้หร่วนหู่รับไว้ไม่ทัน จนฟันเข้าที่หน้าอกเป็นแผลขึ้นมา

จากนั้น เสียงดังตุบ ค่อยๆ ร่วงลงพื้น

“ยังกระดิกได้อีก ดีเลย เดี๋ยวกูทำให้มึงกระดิกไม่ได้เอง”

ครั้งนี้ มังกรฟ้าเล็งไปที่ลำคอของหร่วนหู่ แต่ในตอนนี้เอง เสียงดังฟิ้ว แสงสีเงินผ่านเข้ามา มังกรฟ้าก็เลยจำเป็นต้องถอยหลังไป เพื่อหลบหลีกลูกศรดอกนี้ จากนั้นก็มองเห็นว่าที่ไกลๆ ออกไปมีคนยิงเข้ามา

“ไอ้ หวานเอี๋ยนเลี่ย กูมังกรฟ้าต้องฆ่ามึงให้ได้แน่！”

บนตัวมังกรฟ้าเต็มไปด้วยพลังอาฆาตเต็มเปี่ยม

“หร่วนหู่ กลับ นี่มันเป็นแผน เอ็งไปปกป้องจอมพลโจง” หวานเอี๋ยนเลี่ยถือคันธนู แล้วก็เอ่ยขึ้นมา

“ครับ”

ตอนนี้หร่วนหู่ไม่เหลือแรงสู้แล้ว แถมยังบาดเจ็บอีก ก็เลยหนีไปทันที

“มึงให้มันกลับไป งั้นมึงก็ตายแทนมันแล้วกัน”

มังกรฟ้าถือดาบใหญ่ เขาเคยเป็นจิ๊กโก๋มาก่อน รักเพื่อพี่น้องมาก เขาเห็นทหารที่เสียสละบนกำแพงเมือง เขาก็ปวดใจ แต่ว่าคำสั่งก็ต้องเป็นคำสั่ง เขาออกมาช่วยสู้ไม่ได้

ดังนั้น ตอนนี้เขาออกมาแล้ว ก็จะฆ่าให้หมด ฆ่าพวกที่เข้ามาบุกรุกต้าหัว

ฆ่า！

ฆ่า！

ฆ่าให้เกลี้ยง！

โดยเฉพาะหวานเอี๋ยนเลี่ย ไม่รู้ว่ายิงพี่น้องพวกเขาไปมากแค่ไหน ฆ่าพี่น้องพวกเขาไปมากมาย ครั้งนี้เขาไม่มีทางปล่อยไปแน่นอน

ฟิ้ว！

ฟิ้ว！

ฟิ้ว！

หวานเอี๋ยนเลี่ยยิงออกมาหลายดอก แต่มังกรฟ้าก็หลบได้หมด สุดท้ายถูกมังกรฟ้าเข้ามาประชิดตัว หวานเอี๋ยนเลี่ยก็ควักมีดพกออกมา แล้วก็สู้กัน แต่ว่าไม่ไหว

“ตายซะมึง！”

หวานเอี๋ยนเลี่ยวิ่งหนีกลับออกไป

เขาเป็นยอดฝีมือนักธนู ไม่ควรมาตายที่นี่

“ฆ่ามัน”

มังกรฟ้าตะโกนเสียงดัง ทหารของมังกรฟ้าหลายแสนคนก็บุกออกไป แล้วพอหวานเอี๋ยนเลี่ยถอยกลับ ทหารแนวหน้าของหวานเอี๋ยนเลี่ยก็ต่างพากันวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง

และสนามรบที่เปื้อนเลือด มีหลี่เจิ้งหยางนอนอยู่ที่นี่ มองดูร่างของพี่น้องตนเองทุกคน แล้วก็ยิ้มๆ ยิ้มพูดอย่างดีใจ “พวกมึงไมได้ชนะ แต่พวกกูต่างหากที่ชนะ”