บทที่ 516 ความคิดของหลิวเสี่ยยี่

เวลาค่ำคืนเป็นเวลาที่ขายดีของร้านปิ้งย่าง

หลังจากผ่านไปสามชั่วโมงเต็มๆ คนถึงได้ค่อยๆน้อยลง คุณแม่ของเสี่ยวยี่เพิ่งได้มีเวลาเข้าใกล้ฉินเฟิง แกล้งทำเป็นชวนพูดคุย “พ่อหนุ่ม นายทำงานอะไรงั้นหรอ?”

ฉินเฟิงนิ่งไป

ฉันทำงานอะไร?

ฉันบอกคุณไปว่าฉันเป็นเทพสงคราม จอมพลของทหารทั้งประเทศ หลายวันก่อนเพิ่งสะท้านโลก โดยเกือบจะรบจนประเทศหนานเยว่สูญสลาย คุณจะเชื่อมั้ย?

แต่ว่าเขาทำสิ่งนี้จริงๆ

แต่ว่าเมื่อคิดดูแล้ว ก็ไม่ควรจะพูดอย่างนี้ ยังไงซะเขาก็สละออกจากตำแหน่งเทพสงครามแล้ว จึงได้พูดว่า “คุณป้ารับ ผมเคยเป็นทหาร เพิ่งเกษียณออกมา ยังหางานไม่ได้ครับ”

นี่คือความจริง

ตอนนั้นที่เขากลับเมืองเจียงเฉิงก็พูดแบบนี้

“เกษียณจากทหารนี่เอง ดีจริงๆ ดีจริงๆ”

เมื่อได้ยินว่าเกษียณจากทหาร ในสายตาคุณแม่ของเสี่ยวยี่ก็มีความยินดี เธอชื่นชมพ่อหนุ่มที่เป็นทหารแบบนี้มากที่สุดแล้ว เรียบง่ายมั่นคง ขยัน มีความรับผิดชอบ แล้วยังสามารถปกป้องพวกเขาได้

เมื่อได้ยินว่าเคยเป็นทหาร ในใจของเธอก็วางใจลงมาก

เธอกลัวว่าจะเป็นคนอย่างติงเจ๋อแบบนั้นอีก

แต่ว่า คุณแม่ของเสี่ยวยี่ก็ถามอีกว่า “คือว่า แม่ยาย…ไม่สิ พ่อแม่ของเธอทำงานอะไรละ?”

สายตาของฉินเฟิงมีความแปลกใจ นี่จะถามมากไปหรือเปล่า เขาแค่มาช่วยเหลือเฉยๆ แต่ว่าดูหน้าของคุณป้าคนนี้ที่เป็นมิตรแล้ว เขาก็ยังตอบคำถาม

“พ่อแม่เสียไปนานแล้วครับ ตอนนี้เป็นเด็กกำพร้าครับ”

คุณแม่ตายไปแล้ว

ส่วนพ่อ เขาก็ถือว่าตายไปแล้ว

คุณพ่อที่อยู่อย่างสูงส่ง ยโสโอหังแบบนั้น เขาเอื้อมไม่ถึงหรอก

“เฮ้อ เสียใจด้วยนะ”

คุณแม่ของเสี่ยวยี่ถอนหายใจทีหนึ่ง ยังไงซะสีหน้าที่แสดงออกมาก็ต้องทำให้ดี แต่ในใจของเธอนั้นดีใจ เป็นทหารมา แล้วยังไม่มีงานทำ พ่อแม่เสียแล้วทั้งคู่ บ้าของพวกเธอก็มีแค่เสี่ยวยี่ลูกสาวคนเดียวเท่านั้น

เป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านเลยไง

เหมาะสมมากจริงๆ

อีกอย่างบ้านพวกเธอเองก็ไม่ได้มีเงินอะไร ปฏิบัติต่อลูกเขยคนนี้ก็ไม่มีทางทำไม่ดี แต่เห็นเป็นลูกชายคนหนึ่ง อนาคตช่วยพวกเธอทำปิ้งย่าง ต่อไปทำให้ดีให้ใหญ่ยิ่งขึ้น แล้วเปิดเป็นร้านอาหาร

เธอยิ่งคิดยิ่งมีความสุข

จึงถือปิ้งย่างถาดหนึ่งเดินไปข้างกายพ่อของเสี่ยวยี่ แล้วสะกิดเขา “ตาแก่ คุณดูสิ ชายหนุ่มคนนั้นเป็นยังไงบ้าง? ลูกสาวบ้านเราชอบ เป็นทหารมา แล้ว….”

เธอพูดออกไปมากมาย

คุณพ่อของเสี่ยวยี่ เดิมทีในฐานะคนเป็นพ่อ ลูกสาวชอบใคร ควรจะเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่เมื่อฟังทั้งหมดนี้แล้ว เขาไม่เพียงแต่จะไม่รู้สึกเกลียดชัง แต่ยังยิ้มแย้มยินดีอีกด้วย

ที่เขามีความเกลียดชังก็เป็นเพราะว่า ถ้าหากลูกสาวแต่งงานออกไปก็จะห่างจากเขา

ยังไงซะ ลูกสาวที่แต่งออกไป ก็เหมือนกับน้ำที่สาดออกไป

เขาทำใจไม่ได้หรอก

แต่ถ้าเป็นเด็กกำพร้าแบบนี้ก็ต่างกัน แต่งเขาบ้านมา ลูกสาวไม่จากไป แล้วก็ไม่มีครอบครัวลูกเขย แล้วยังเคยเป็นทหารมาก่อน มารยาทจะต้องดีมากแน่นอน การกระทำเมื่อกี้ก็ดูขยันมาก เหมาะสมมาก

เขาชอบใจแล้ว

หลังจากนั้นไม่นาน ลูกค้าเหลือเพียงไม่กี่คน และก็ไม่ได้สั่งอะไรแล้ว หลิวเสี่ยยี่ถึงได้ว่าง เดินไปที่ตรงหน้าของคุณพ่อ “พ่อคะ ย่างของอร่อยหน่อยค่ะ หนูจะเลี้ยงแขก”

“รู้แล้ว รู้แล้ว คนบ้านเดียวกันหน่า”

คุณพ่อของเสี่ยวยี่ส่งสายตาเข้าใจแล้วให้กับหลิวเสี่ยยี่

คนบ้านเดียวกัน?

หลิวเสี่ยยี่นิ่งไป สักพักก็เข้าใจ เธอกับพ่อเธอเป็นคนบ้านเดียวกัน ดังนั้นพ่อของเธอจึงให้เธอวางใจ ทุกอย่างมอบหน้าที่ให้กับเขา

“เหนื่อยแย่เลยละสิ รีบนั่ง รีบนั่ง”

เวลานี้หลิวเสี่ยยี่ถึงได้มาที่ข้างกายฉินเฟิง หาที่นั่งให้กับฉินเฟิง “ขอโทษด้วยจริงๆนะ เดิมทีฉันอยากจะเลี้ยงนาย ไม่คิดเลยว่าจะเป็นการให้นายมาช่วยพวกเราทำงาน เอาอย่างนี้ วันนี้ฉันให้ค่าแรงกับนายนะ”