บทที่ 544 โจ้วหล้าง “ฉันไม่รู้จริงๆ”

“โดนจับแล้วเหรอ?”

ฉินเฟิงยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของติงป่าวซานแล้ว เขาจะบังคับให้โจ้วเหวินหัวออกมาได้ไหม แค่บีบเขาออกมาได้ ยังไงก็จะต้องมีพิรุธออกมาอย่างแน่นอน”

“เจ้านาย เราต้องหาวิธีแจ้งพ่อแม่ของโจ้วเหวินหัวไหม ให้พ่อแม่ของโจ้วเหวินหัวเป็นคนบอกโจ้วเหวินหัว”

ฉีหยุนถามจากด้านข้าง

ก็ไม่ใช่อยากจะคุกคามพ่อแม่ของโจ้วเหวินหัวหรอกนะ สาเหตุหลักคือการที่โจ้วหล้างโดนจับไป แล้วโจ้วเหวินหัวไม่รู้

"ไม่ต้องหรอก"

ฉินเฟิงส่ายหัว " โจ้วหล้างเป็นเพียงคนธรรมดา เขาจะทนต่อการทรมานได้อย่างไร ถึงจะทนไม่ไหว เขาก็ไม่รู้ว่าฉันอยู่ไหน ทำได้แค่โทรศัพท์หาโจ้วเหวินหัวเพื่อขอความช่วยเหลือแล้ว นอกจากนั้น เขาไม่มีคนที่สนับสนุนที่จะทำให้ติงป่าวซานกลัวได้”

“ตกลง ฉันส่งคนไปเฝ้าดูติงป่าวซานแล้ว สามารถตรวจสอบความเคลื่อนไหวได้”

ฉีหยุนรายงาน

"ดี"

ฉินเฟิงจับมือของเขาและพูดว่า "ตอนนี้ก็แค่รอโจ้วหล้างว่ามันจะเปิดปากพูดเมื่อไหร่"

และในเวลานี้

"อ๊าก……"

โจ้วหล้างถูกติงป่าวซานพาตัวไปที่วิลล่าของเขา จากนั้นไปที่ห้องใต้ดินแล้วมัดมันไว้ และปล่อยให้บอดี้การ์ดใช้แส้ตีโจ้วหล้าง และหลังจากนั้นไม่นานเลือดก็เริ่มกระเซ็นออกมา

โจ้วหล้างร้องออกมาจะเป็นจะตาย

“พูดออกมาสิ ฉินเทียนอยู่ที่ไหน”

ติงป่าวซานยืนอยู่ข้างเขา ข้างๆมีบอดี้การ์ดที่กำลังเหวี่ยงแส้ จากนั้นติงป่าวซานก็ถามด้วยน้ำเสียงที่ดุร้าย

"ฉันไม่รู้"

โจ้วหล้างร้องเสียงดัง

ฉันไม่รู้.

ฉันไม่รู้จริงๆ

ให้ตายเถอะ ฉันจะหาฉินเทียนให้นายได้ที่ไหนกัน

ฉันโทรศัพท์ไปเพื่อบอกนายไม่ใช่เหรอว่าฉินเทียนอยู่ที่วิลล่าชิวเถียนไม่ใช่เหรอ ทำไมพวกนายหาไม่เจอแล้ว แล้วมาตีกู กูไม่รู้จริงๆ ว่ามันอยู่ไหน ทำไมพวกมึงต้องมาตีกู

“ไม่รู้ ตีต่อไป”

สีหน้าของติงป่าวซานตึงเครียด "โจ้วหล้าง ครั้งนี้ ฉันเชื่อว่าคุณเป็นคนที่ภักดี แต่ถึงแม้คุณจะภักดีแค่ไหน วันนี้ ฉันจะรู้ให้ได้ว่าฉินเทียนอยู่ที่ไหน ตีต่อไป"

ติงป่าวซานโกรธอีกครั้ง

บอดี้การ์ดข้างๆ ฟาดออกไปไม่ยั้ง

เสียงเพี้ยะ

เขาตีโจ้วหล้าง ที่ร่างกาย ทำให้โจ้วหล้างเจ็บจนตาจะทะลุออกมา และทั้งตัวก็ขดตัวและกรีดร้อง "อ๊าก...มันเจ็บ...ฉันไม่รู้จริงๆว่าฉินเทียนอยู่ที่ไหน ไม่ได้เกี่ยวกับภักดีอะไรเลย"

“มึงยังปลอมได้อีกเหรอ ตีไปเรื่อยๆ”

ติงป่าวซานบอกให้บอดี้การ์ดเหวี่ยงแส้ลงอีกครั้ง

การทุบตีใครสักคนด้วยแส้นั้นเจ็บปวด ทันทีที่แส้ลงไปครั้งหนึ่ง ตีจนเจ็บไปทั้งตัวและวิญญาณ และคนทั้งร่างก็ล้มลง "ฉัน...ไม่ได้ภักดีอะไรเลย คนอย่างฉันมันเลวจะตาย...…”

"ดี ยังปลอมได้อีก ตีอีก ตีให้มันตายไปเลย"

ติงป่าวซานบอกให้บอดี้การ์ดตีอีกครั้ง

โจ้วหล้างหัวจะปวด

ภักดีบ้าอะไรของมึง

หาคนอะไรของมึง

เสแสร้งหาแม่มึงเหรอ

กูไม่รู้จริงๆ

โจ้วหล้างคำรามอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ แต่เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่มาจากจิตวิญญาณของเขา ท้ายที่สุด เขาทนไม่ไหวจริงๆ เขาโดนตีจนสภาพเละไม่เป็นท่า "ฉัน... อธิบาย.. . ฉันอธิบาย …”

เขาทนไม่ไหวแล้ว

คนกำลังจะตาย