บทที่ 545 เผยพิรุธ

ณ ห้องออฟฟิศ

ผู้ชายในชุดสูท ร่างสูง มองแล้วน่าจะสูงประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร สวมแว่นตาสีทอง และมีลักษณะที่อ่อนโยน แต่ว่า มีเสียงดังขึ้น มือตบกระแทกลงบนโต๊ะ และสายตาของเขามีแต่ความอยากฆ่าคน

“ติงป่าวซานกล้าดีอย่างไงมายุ่งกับน้องกู”

เขาห่วงน้องชายคนนี้มากๆ แต่ติงป่าวซานคนนี้ มันหาเรื่องตาย

“ให้ตาย ตอนนี้ฉันออกไปไม่ได้”

โจ้วเหวินหัวอยากออกไปมาก แต่ว่าตอนนี้เขาออกไปไม่ได้ เขายังมีสิ่งที่ต้องทำ แต่ถ้าเขาไม่ออกไปตอนนี้ น้องชายของเขาตายแน่ และเขาก็ได้โทรศัพท์ออกไป "เติ้งหลินเฟิง ไปบ้านติงให้หน่อย ไปช่วยน้องฉัน”

“นี่คงจะไม่เป็นไปตามความต้องการของเหล่าผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องบนมั้ง”

ในโทรศัพท์มีเสียงผู้ชายดังออกมา

“ฉันมีอำนาจเยอะกว่าแก และฉันก็กำลังสั่งแก” โจ้วเหวินหัวพูดอย่างไม่แยแส

น้องชายของเขากำลังจะตาย เขาไม่อยากสนอะไรแล้ว

"ครับ"

เติ้งหลินเฟิงตอบ และวางสาย

“ติงป่าวซาน แกมันกล้าดียังไง!”

โจ้วเหวินหัวตะโกนด่าออกมา ตระกูลติงนี้ ทำให้เขาขุ่นเคืองจริงๆ

ทันทีที่ครอบครัวเติ้งย้าย

เติ้งหลินเฟิง

ผู้นำครอบครัวตระกูลเติ้ง หนึ่งในสามประธานกลุ่มเปียนไห่

นอกจากเติ้งหลินเฟิงแล้ว โจ้วเหวินหัวก็ไม่รู้ว่าจะให้ใครไปช่วยน้องชายของเขาได้อีก อันที่จริงเขาสามารถพาคนออกไปได้ แต่ว่าตอนนี้ไม่ได้จริงๆ เขายังมีเรื่องที่ต้องไปทำ

ดังนั้น โจ้วเหวินหัวจึงทำได้เพียงให้ตระกูลเติ้งจัดการ

บริเวณคฤหาสน์ตระกูลติง

มีองครักษ์หมาป่าสองคน ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ ทั้งคู่เป็นทหารในกองทัพที่เก่งที่สุด พวกเขาใช้ทักษะเพื่อซ่อนตัวได้อย่างเนียบเนียน ซ่อนตัวอยู่ในนั้น ไม่ให้ใครสามารถเจอพวกเขา

ปรื้น

ปรื้น

จากนั้นก็มีเสียงรถ ได้ดึงดูดความสนใจขององครักษ์หมาป่าทั้งสอง

“นี่คือ เติ้งหลินเฟิง หัวหน้าตระกูลเติ้ง รีบไปรายงานหัวหน้าของพวกนายเลย”

องครักษ์หมาป่ามองคนข้างในออก และตอบกลับอย่างรวดเร็ว

ตระกูลเติ้งมาที่นี่

แค่แป๊บเดียว เติ้งหลินเฟิงก็พาคนมาที่บ้านติงจำนวนมาก เพื่อทำให้ติงป่าวซานตกใจ “อะไรนะ เติ้งหลินเฟิงมาที่นี่ ยังพาคนมาเยอะอีก เขามาทำอะไรที่นี่? เขามีเรื่องกับตระกูลสวีไม่ใช่เหรอ? มันมาที่นี่ทำไม ดูอย่างงี้แล้ว หรือมันว่ามาหาเรื่องกู?"

ติงป่าวซานขมวดคิ้ว ฟังการรายงานของบอดี้การ์ดแล้วเดินออกไป

เขาไม่เข้าใจ

ว่าตระกูลเติ้งจากมาหาตระกูลติงทำไม อีกอย่างยังมีท่าทางที่อันตรายด้วย ต้องด้วยรู้ว่าตระกูลติง เป็นพันธมิตรกับตระกูลเติ้งแล้ว อยากจะกำจัดตระกูลสวี ทางเดียวก็คือร่วมมือกับตระกูลติง

แต่ว่า ตอนนี้

ติงป่าวซานคิด และเดินไปที่ประตูคฤหาสน์ เขาเห็นเติ้งหลินเฟิงซึ่งโดนบอดี้การ์ดบังไว้ แก่กว่าเขานิดหน่อย ดูเหมือนตาแก่ตัวเล็กๆ แต่ว่าติงป่าวซานไม่กล้าดูถูกเขา

สามารถอยู่ที่แบบนี้ได้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดา

“ท่านเติ้ง ท่านมีอะไรเหรอถึงมาหาผม? หรือว่ามาดื่มชากับผม แต่ว่าทำไมพาคนมาเยอะจังเลยครับ หรือว่า ท่านไม่ไม่ไหวใจผมเรื่องพันธมิตรของพวกเราใช่ไหมครับ?”

ติงป่าวซานหรี่ตาลง

เขาพูดคำนี้ออกมา พันธมิตรของพวกเขายังดี อย่าเยอะไปกว่านั้นเลย

เติ้งหลินเฟิงก็ได้ยินประโยคนี้ จากนั้นก็ยิ้ม “ผู้นำตระกูลติง ไม่ใช่ว่าฉันไม่คิดถึงเรื่องพันธมิตรของเรา เรื่องก็คือผมมีคนที่ต้องช่วยครับ โจ้วหล้าง โจ้วหล้างคนนั้นอยู่ที่นี่ใช่ไหม ฉันเป็นหนี้บุญคุณพี่ชายของเขา เลยขอมารับเขากลับ”

“พี่ชายของเขา? โจ้วเหวินหัวเหรอ? เติ้งหลินเฟิง โจ้วเหวินหัวมันมีอำนาจขนาดนั้นเลยเหรอ สามารถสั่งคุณหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ในเปียนไห่ได้ อีกอย่าง คุณยังพาคนมาเยอะขนาดนี้ ถ้าคุณไม่ให้คำตอบผม นายจะต่อต้านฉันให้ถึงที่สุด จะเอามันไปให้ได้เลย ใช่ไหม? โจ้วเหวินหัวแค่คนเดียว อำนาจมันใหญ่จริงๆ”

ติงป่าววานพูดช้าๆพร้อมดวงตาที่มืดมน