บทที่ 552 ตระกูลเติ้งแตก！

ใช่แค่ท่าเดียว ก็เล่นเอาเขากระเด็นออกไป อวัยวะภายในได้รับบาดเจ็บหนัก

เรียกได้ว่า ท่าเดียวก็ทำเอาเขาพิการเลย

สือเหมิ่งตาเหลือก แล้วก็พูดอย่างไม่เข้าใจว่า “” เพราะอะไร ทำไมที่นี่ถึงมีคนระดับนี่โผล่มาได้ ไม่สมควรเลย เป็นไปไม่ได้ มึงเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงมาปรากฏตัวที่เปียนไห่

เขาก็แย่ไปทั้งตัวแล้ว

เขาออกมาเพื่อสร้างผลงาน เก็บตัวไปเกือบจะ30ปีแล้ว จะได้ลงสงครามตรงหน้าอยู่แล้ว มาเจอคนขวางไว้เสียได้

ถูกขวางไว้ยังพอว่า

เขาก็จะได้สู้สักตั้ง แสดงพลังฝีมือที่ได้ฝึกมาหน่อย

แต่ว่า！

ให้ตายเถอะ！

เพราะอะไรกัน！

ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้？

กระบวนท่าเดียวเอง

ฝั่งตรงข้ามแค่ใช่พลังภายใน ก็ทำเอาเขากระเด็นออกไปแล้ว

จะให้สู้อย่างไรได้

“กูรึ? มึงเรียกกูว่าMr.Xก็ได้”

ฉินเฟิงใช้เท้าเหยียบบนกิ่งไม้ ค่อยๆ เดินมาตรงเขา สายตาเย็นชา ใบหน้าสวมหน้ากากมีเขี้ยว ทำให้คนหวาดกลัว เวลานี้ สำหรับสือเหมิ่งแล้ว ราวกับได้เจอกับปีศาจร้าย

แต่ว่า สือเหมิ่งก็เก็บตัวไปนาน

ถ้าหากว่าเข้าเป็นคนที่ได้รับรู้ข่าวรวดเร็วล่ะก็ พอเขารู้จักว่าMr.Xคือใคร

ก็คงจะต้องใจจนเอ๋อไป

Mr.X！

เทพสงครามอันหนึ่งของต้าหัว

หนึ่งคน และกระบี่ยาวสามเชี๊ยะ ฟาดฟันทหารหนานเยว่นับล้านได้ ฆ่าศัตรูทุกประเทศจนอกสั่นขวัญแขวน ทิ้งชุดเกราะวิ่งหนีกันป่าราบ

“พากูไปหาโจ้วเหวินหัวที”

ฉินเฟิงไพล่หลัง เดินมาตรงหน้าสือเหมิ่ง แล้วก็มองต่ำลงไปหาสือเหมิ่ง

ไม่มีอะไรต้องเกรงใจ

โจ้วเหวินหัวเป็นคนของตระกูลซือหม่า อย่างนั้นก็เป็นคนทรยศแผ่นดิน

สำหรับฉินเฟิงแล้ว คนทรยศแผ่นดิน ล้วนต้องตาย

“เหอะ”

สือเหมิ่งหัวเราะเสียงเย็นออกมา คนอย่างเขา ถ้าพูดถึงเรื่องบุญคุณ เขาก็ถูกโจ้วเหวินหัวชุบเลี้ยงมา ดังนั้นเขาก็เลยภักดีต่อโจ้วเหวินหัวมาก ก็เลยคิดจะกัดยาพิษที่ฟันให้ตายไปเลย

แต่ว่า กัดไปสองที ก็พบว่าไม่มียาพิษอยู่แล้ว

“ยาพิษนั้น มันกระเด็นออกไปแล้ว”

ฉินเฟิงพูดนิ่งๆ “มึงยังไม่ต้องตาย และตายไม่ได้ ตอนนี้กูต้องการข่าวจากมึง”

“ข่าวอะไร? กูไม่บอกอะไรทั้งนั้น”

สือเหมิ่งกัฟัน เรื่องนี้เขาคิดไม่ถึง แต่ว่าเขาจะไม่พูดออกไปแน่นอน

“มึงน่าจะเป็นคนประเทศต้าหัวใช่ไหม?” ฉินเฟิงถาม

“หมายความว่าไง ใช่แน่นอน”

สือเหมิ่งบึนปากใส่ “จะฆ่าก็ฆ่า จะมาพล่ามทำไมว่าเป็นคนประเทศต้าหัวหรือเปล่า”

“งั้นหรือ? งั้นมึงรู้หรือไม่ ว่าคนเบื้องหลังของโจ้วเหวินหัว เป็นคนตระกูลซือหม่า และก่อนหน้านี้ตระกูลซือหม่าได้ติดต่อกับคนนอกประเทศ มาโจมตีและครอบครองหนานโจว ไม่รู้ว่ามีคนของต้าหัวบาดเจ็บล้มตายกันไปเท่าไร ตระกูลซือหม่าเป็นคนทรยศ ทรยศแผ่นดิน มึงอยากจะติดตามคนที่ทรยศบ้านเมืองงั้นหรือ?”

ฉินเฟิงถามอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ สือเหมิ่งนิ่งไป เรื่องนี้ จริงๆ แล้วเขาก็พอรู้มาบ้าง แต่ว่าไม่มั่นใจ แต่วันนี้ถูกคนคนนี้ตอกย้ำให้ฟัง ก็เลยนิ่งไป2นาที แล้วสือเหมิ่งก็เงยหน้าขึ้นมาพูดว่า “กูเป็นคนของต้าหัว กูจะบอกที่อยู่ของโจ้วเหวินหัวให้กับมึง แต่กูมีข้อแม้ มึงจะฆ่าโจ้วเหวินหัวไม่ได้ กูยอมเอาชีวิตของกูแลกกับชีวิตของเขา”

เขามีคุณธรรม เพราะได้รับบุญคุณจากโจ้วเหวินหัว

“คิดจะมาคุยข้อตกลงกับกูงั้นหรือ?”

ฉินเฟิงตาเป็นประกาย แล้วก็พูดว่า “มีใครอยู่บ้าง เอาตัวไปซ้อมให้หนัก จนกว่ามันจะบอกที่อยู่ของโจ้วเหวินหัว”

คิดจะมาคุยข้อตกลงกับกูงั้นหรือ?

มึงคู่ควรงั้นหรือ?

ถ้าเขายอมให้ตกลงกันได้ งั้นก็ไม่ใช่ฉินเฟิง

“ครับ”

ข้างๆ มีองครักษ์หมาป่าสองคนปรากฏตัวขึ้น แล้วก็ลากตัวสือเหมิ่งออกไป จากนั้นเสียงกระทืบดังขึ้น แล้วก็ตามมาด้วยกลิ่นคาวเลือด แต่ไม่มีเสียงร้องดังออกมาเลย เห็นได้ว่าสือเหมิ่งเป็นคนใจเด็ดเหมือนกัน