บทที่ 560 สองหญิงหนึ่งเวที

ฉินเฟิงก็เลยอยากจะเดินเข้าไปในโรงแรม

แต่ว่า ลู่ซินหานเห็นว่าฉินเฟิงไม่สนใจเธอ ก็เลยโมโหขึ้นมาหลายอย่าง แล้วรีบพูดว่า “คุณหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ”

ฉินเฟิงไม่ได้สนใจเธอ และยังเดินหน้าเข้าไปข้างในต่อไป

“นี่คุณ！”

ลู่ซินหานโมโหแล้ว ก็เลยเดินเข้าไปตรงหน้าของเคาน์เตอร์นั้น “ไล่คนนี้ออกไป”

“คุณหนู ไม่เหมาะมั้งครับ จะเสียลูกค้าหรือเปล่าครับ”

พนักงานตรงเคาน์เตอร์ก็ถามเบาๆ

“โรงแรมนี้เป็นของบ้านฉัน จะเสียลูกค้าอะไรล่ะ ฉันตัดสินใจเอง”

ลู่ซินหานพูดอย่างโมโห

ใช่

ที่เธอมาปรากฏตัวตรงนี้ ก็เพราะว่าโรงแรมนี้เป็นของตระกูลเธอ เธอนั้นไม่นับว่ามีเงินมาก เทียบกับต่งเซิง หรือสามตระกูลใหญ่พวกนั้นไม่ได้ แต่ตระกูลเธอก็พอมีอิทธิพลเหมือนกัน

และโรงแรมนี้ก็เป็นของตระกูลเธอ

ดังนั้น พนักงานที่เคาน์เตอร์เลยเรียกเธอว่า คุณหนู

“ครับ”

พนักงานเคาน์เตอร์ก็ตกใจ แล้วก็รีบโทรศัพท์ออกไป

พักหนึ่ง ก็มีบอดี้การ์ดเข้ามาขวางฉินเฟิงที่จะขึ้นไปชั้น3 หนึ่งในนั้นมีบอดี้การ์ดรูปร่างใหญ่ถือกระบองไฟฟ้าพูดขึ้นมาว่า “คุณผู้ชายครับ คุณหนูของพวกเราเรียกหาคุณ”

“เล่นใหญ่เหมือนกันนะเนี่ย”

ฉินเฟิงส่ายหัว

แต่เขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าโรงแรมที่เขาพักอยู่ จะเป็นของบ้านลู่ซินหาน

“ช่างเถอะ”

ฉินเฟิงไม่ได้สู้กับคนพวกนี้ พวกเขาก็แค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น ตัวต้นเหตุคือลู่ซินหาน ถ้าจัดการลู่ซินหานไม่ได้ วันนี้เขาก็อย่าได้หวังว่าจะได้อยู่ในโรงแรมนี้อย่างสงบสุข

“อ้าว กลับมาแล้วหรือ”

ลู่ซินหานกำลังอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์รอฉินเฟิง พอเห็นว่าฉินเฟิงกลับมา สายตาก็มีความเยาะเย้ย เมื่อครู่นี้ยังเก่งอยู่เลยไม่ใช่หรือไง เย็นชานักไม่ใช่หรือไง ให้หยุดอยู่ที่นี่ แต่ทำเป็นจะเดินหนีไป

ไม่พูดอะไรสักคำ

แต่ว่านะ

ก็ถูกฉันไล่ลงมาอยู่ดี

เหอะ

นี่มันอะไรกัน

“คุณคิดจะทำอะไร? ”

ฉินเฟิงเอามือไพล่หลัง แล้วก็มองไปยังลู่ซินหาน

“ฉันน่ะ ไม่ได้คิดจะทำอะไรหรอก แค่อยากให้คุณคุกเข่าลงพื้น ยอมรับความผิด รู้ไหม เป็นเพราะคุณ ฉันถึงถูกไล่ออกมาจากข้างกายของต่งเซิง ไม่อย่างนั้น ฉันก็จะได้เป็นว่าที่คุณนายตระกูลต่งแล้ว เป็นเพราะคุณ ฉันเลยพลาดตำแหน่งนั้นไป”

ลู่ซินหานพูดยิ้มเยาะเย้ย สสายตามีแต่ความแค้น

“จริงๆแล้ว ไม่มีผม คุณก็ไม่ได้เป็นคุณนายตระกูลต่งหรอก”

ฉินเฟิงพูดความจริงออกมา

ความจริงอันยิ่งใหญ่

คนที่ถูกต่งเซิงไล่ออกได้ง่ายๆ แบบนี้ แสดงว่าในใจของเขา ไม่ได้ความสำคัญอะไรมาก ยังคิดจะเป็นคุณนายตระกูลต่งอีกงั้นหรือ?

ฉินเฟิงรู้ว่าเธอยังไม่ตื่นจากฝัน

“คุณว่าไงนะ！”

แต่ว่า คำพูดนี้ กลับทำให้ลู่ซินหานโมโหขึ้นมาสุดขีด นี่เป็นสิ่งที่เธอหวังมาตลอดหลายปีมานี้ แต่ฉินเฟิงกลับพูดว่า เป็นไปไม่ได้ ทันใดนั้นลู่ซินหานก็กัดฟันพูดว่า “จัดการมันเลย ฉันต้องการให้มันขาหัก แล้วก็คุกเข่าให้ฉัน มาขอโทษฉัน”

“ครับ”

บอดี้การ์ดพวกนั้นก็มองหน้ากัน สุดท้ายก็บุกเข้าไป

คุณหนูสั่งการแล้ว ก็ต้องจัดการ ไม่อย่างนั้นจะถูกไล่ออก

พอฉินเฟิงเห็นบอดี้การ์ดพวกนั้น ก็ส่ายหัวพูดว่า “ครั้งนี้ ถ้าบาดเจ็บพิการหรือตาย ก็อย่ามาโทษผมแล้วกัน”

ถ้าเป็นเรื่องงาน ผมก็ทำเกินขอบเขตไป บอดี้การ์ดพวกนี้มาโจมตีตนเอง ตนไม่บ่นอะไรทั้งสิ้น

แต่ว่า ตอนนี้ก็เป็นเพราะคำพูดเดียวของลู่ซินหานเท่านั้น

ดังนั้น ฉินเฟิงก็ไม่อยากจะรั้งมือ

แต่ว่า ในตอนนี้เอง ด้านนอกก็มีคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามา แถมยังมีจำนวนมาด้วย อย่างน้อยก็100-200คน ด้านหน้าก็คือเติ้งเยว่หัวที่สักลายเต็มแขนคนนั้น