บทที่ 561 งานเลี้ยงตึกเทียนฮัว

“ฉินเทียน ฉันเกลียดคุณ”

ในที่สุดเติ้งเยว่หัว ก็ตะโกนประโยคนี้ออกมา

"แล้วแต่"

ฉินเทียนยักไหล่ และเดินต่อไป

ทำอะไรไม่ได้

จะบอกคุณไม่ได้ ฉันทำเพื่อตระกูลติงเพื่อที่จะเข้าหาตระกูลเติ้ง ก็เลยต้องแสดงละครแบบนี้

ได้แต่ตอบแบบอื่น มันไม่เหมือนตัวตนนักฆ่าของเขาเลย

ฉินเทียน เย็นชาอยู่ตลอด

ทุกคนในเปียนไห่รู้ โดยเฉพาะสวี่ซวนซวน

“อะ...อ๊ากก!”

สุดท้าย ภายใต้ความน่ารำคาญของเติ้งเยว่หัวที่ทนไม่ไหว และก็จากไป ทำอะไรไม่ได้ ไม่ไปก็ไม่ได้ สู้ก็สู้ไม่ไหว จับก็จับไม่ได้ สมเหตุสมผลไหม ?

นี้เหรอคือคนมีเหตุผล?

ไม่แยแส

“ไม่ได้ แล้วพรุ่งนี้ตึกเทียนฮัวอะไรนั้น ถ้าคุณไม่อธิบายให้ชัดเจน ฉันก็จะไม่ปล่อยคุณไป ถึงฉันสู้ไม่ไหวคุณ แต่ฉันก็จะรังควานคุณ”

เติ้งเยว่หัวก็โกรธแล้ว

เธอ ตัดสินใจแล้วว่า พรุ่งนี้จะไปตึกเทียนฮัว

หลังจากกลับมาถึงโรงแรม ฉีหยุนก็เข้ามา “เจ้านายครับ ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้วครับ”

“โอเค รอดูพรุ่งนี้”

ฉินเทียนพยักหน้าพร้อมยกมือ

ตอนนี้ก็กำลังรอกับดักของวันพรุ่งนี้ ที่เขาโวยวายไปขนาดนั้นก็ไม่เสียเปล่า นักฆ่าฝีมือดีขนาดนี้ มาโผล่ที่เปียนไห่ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีใครสนใจเขา และสำหรับคนอย่างโจ้วเหวินหัวนี่คือ เป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้

ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงโดนตัดหัวแน่

แต่ว่า ตอนนี้ก็มามีนายน้อยท่านหนึ่งโผล่มาอีก ซือหม่ากู ดังนั้นพวกเขาจึงให้โอกาสฉินเฟิงมีชีวิตต่อ

วันที่สองเวลาสิบเอ็ดโมง

โทรศัพท์เข้า มีเสียงเบาๆ ดังมาจากโทรศัพท์ "คือว่า ฉันพร้อมแล้ว คุณอยู่ที่ไหน ฉัน ฉัน ฉัน ฉันจะไปรับคุณ"

นี่คือเสียงของสวี่ซวนซวน

แต่ว่า วันนี้ เสียงของเธอแตกต่างออกไปเล็กน้อย

แน่นอน ว่าสามารถได้ยินมันได้

อย่างไรก็ตาม ฉินเฟิงก็ตอบว่า "โรงแรมปิงไห่"

"โอเค"

น้ำเสียงสั่นในคำว่า 'โอเค' สั่นเล็กน้อย ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็มาถึง รถปอร์เช่สีแดงจอดอยู่ที่ทางเข้าโรงแรมปิงไห่ และข้างบนมีผู้ชายในชุดแต่งกายที่สวยงาม มีแต่สายตาแดงก่ำของผู้หญิง

แต่อายแชโดว์ถูกบังไว้ และไม่สามารถมองเห็นได้ถ้าไม่มองดีๆ

เสียงดังปัง

ฉินเฟิงเปิดประตูรถและนั่งข้างคนขับ เขาสวมเสื้อผ้าที่เรียบง่ายและสะอาดซึ่งเป็นสไตล์ปกติของเขา

"ไปกันเถอะ"

ฉินเฟิงพูดคำสองคำนี้ออกมา

"โอเค"

สวี่ซวนซวนกัดฟัน และสตาร์ทรถ ขับอยู่ในเมือง และความเร็วก็ค่อนข้างเร็ว ราวกับว่าเธอกำลังกลั้นอะไรบางอย่างไว้ หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม ฉินเฟิงก็พูดอีกครั้ง

“เธอเกือบจะวนเปียนไห่ รอบหนึ่งแล้ว”

ฉินเฟิงมองไปที่สวี่ซวนซวนที่อยู่ข้างๆ เขา ราวกับว่าเธอกำลังอั้นน้ำตาไว้ ตาของเธอก็แดงอีกครั้ง และเธอก็ถอนหายใจทันที "ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ เรื่องบางเรื่อง ฉันรู้ แต่ฉันก็ไม่ได้โทษคุณ ชีวิตคนอ่ะ ทางเลือกก็น้อย บางครั้ง อาจจะไม่ได้เลือกเลยก็ได้"

เอี๊ยด

รถปอร์เช่หยุด ดวงตาของสวี่ซวนซวนเป็นประกาย เหมือนอยากพูดอะไร แต่เธอไม่สามารถพูดได้

ใช่

ด้านหนึ่งคือคนที่ตัวเองชอบ

อีกด้านก็ เป็นพ่อของตัวเอง

มันจะให้คนเราตัดสินใจได้อย่างไรล่ะ

“คุณกับผมไม่ใช่คู่กัน กลับไปเถอะ”