บทที่ 565 ฉันคือฉินเฟิง

“ทำไมเหรอ ไอ่หนู ตระกูลซือหม่าเราทำให้นายสติหลุดไปแล้วเหรอ? ว่าแล้ว คนนอกก็คือคนนอก ท้ายที่สุด พวกเขาไม่ดีเท่ากับตระกูลซือหม่าของเรา ถ้านายกลัว ก็ยอมแพ้ได้เลย”

“ใช่สิ จำไว้นะ ฉันชื่อซือหม่าเทียน คนที่คุณจะยอมรับความพ่ายแพ้”

ซือหม่าเทียนพูดอย่างภาคภูมิใจ

คนในตระกูลซือหม่า เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา และเมื่อรวมกับมรดกอันเก่าแก่ในตระกูลแล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะด้อยกว่าบุคคลภายนอก อีกอย่างเป็นถึงตระกูลเก่าแก่ หลายร้อยปี เป็นตระกูลเก่าแก่ที่มีมานานกว่าพันปี

“ยอมแพ้?”

ฉินเฟิงหัวเราะเบา ๆ จากนั้นหายวับ ปรากฏตัวอยู่ข้างหลังซือหม่าเทียน สีหน้าของซือหม่าเทียนเปลี่ยนไป และต้องการที่จะต่อต้าน แต่เขาไม่มีโอกาส ก็โดนถีบลอยขึ้น

กระแทกกับผนังโดยตรง

"โอ้พระเจ้า!"

คราวนี้มันสร้างความตื่นเต้นให้กับผู้ชม

“โดนล้มไปแล้วเหรอ ซือหม่าเทียนแข็งแกร่งมากเลยนะ ทำไมแค่นี้ก็หมดสภาพแล้ว?”

“แข็งแกร่งจริงๆ คนที่ซือหม่ากูพามา ไม่ธรรมดาจริงๆ”

“ฉันประเมินผู้ชายคนนี้ต่ำไปจริงๆ”

คนในตระกูลซือหม่าที่อยู่รอบๆ ตัวเขากำลังพูดถึงเรื่องนี้กัน

ปัง!

ซือหม่าลี่ฟูเอามือตบลงบนโต๊ะทันที เขาก็คิดไม่ถึงว่า สิ่งที่เขาตั้งใจวางแผนไว้ เพื่อที่จะให้คนที่ซือหม่ากูพามาแพ้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าคนของเขาจะโดนน็อคทันที

มันทำให้ซือหม่ากู มีหน้ามีตาอย่างมาก

“คุณอา คุณดูถูกคนของฉันมากเกินไปหรือเปล่าครับ”

ซือหม่ากูพูด

เหตุผลที่เขาเห็นถึงความสัมพันธ์ของฉินเทียนคนนี้ ไม่ใช่แค่เพราะว่าเขาแข็งแกร่งมาก เขาสามารถมีพละกำลังหนึ่งในสามของอาจารย์

“เอาอีก ซือหม่าหยุน ซือหม่ากาว ซือหม่าเฟิง ซือหม่าชิน จัดการมันเลย”

ซือหม่าลี่ฟูโกรธมา

โบกมือ ให้คนไปจัดการ

แปดคน ทุกคนบุกเข้าไป เขาไม่เชื่อ ว่าคนนี้ที่สามารถเอาชนะแค่คนเดียวได้ ถ้าเป็นแปดคนละจะทำยังไง?

เป็นไปไม่ได้แน่นอน

ชื่อเสียงที่เขาเสียไป ครั้งนี้ต้องเอากลับมาให้ได้

ปัง

คนทั้งแปดคนตกลงมาจากสนามทันที ดึงดูดความสนใจของทุกคน ทุกคนต่างสนใจที่ดูการต่อสู้ครั้งนี้ มาดูคนนอกคนนี้ สามารถพลิกเกมได้ไหม

“ไอ้หนู เป็นคนนอก หยิ่งทะนงจริงๆ กล้ามาก”

“เชื่อหรือไม่ วันนี้ฉันเอาแกตายแน่”

"ในศึกครั้งนี้ ไม่มีกฎอะไร ที่บอกว่าฆ่าคนไม่ได้"

“ฉันต้องการแขน”

"ฉันต้องการขา"

“ฉันจะทำให้มันพิการไปเลย”

...

ทั้งแปดคนมองตาของฉินเฟิง ราวกับว่าพวกเขากำลังดูเหยื่อ พวกเขาต้องการแบ่งเหยื่อ ในการต่อสู้ครั้งนี้ ไม่มีกฎบอกว่า ฆ่าคนไม่ได้

พวกเขาไม่ชอบฉินเฟิง และต้องการฆ่าฉินเฟิง

มีความกระหายเลือดในดวงตาของเขา

“ไอ่น้อง เอาแขนมาให้ฉัน”

จู่ๆ ชายคนหนึ่งชื่อซือหม่าหยุนก็ปรากฏตัวอยู่ข้างๆฉินเฟิง ถือมีดและแทงไปที่แขนของฉินเฟิง ทันใดนั้น ทุกคนก็ปรากฏตัวขึ้นในทุกทิศทางของฉินเฟิง โดยเล็งไปที่ส่วนที่พวกเขาต้องการ

พวกเขาไม่ได้ล้อเล่น

พวกเขาต้องการซีกร่างของฉินเฟิง

ข่มความวิญญาณชั่วร้ายของซือหม่ากูสักหน่อย

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่แทง ซือหม่าหยุนรู้สึกเจ็บปวดที่แขนของเขา จากนั้น เลือดก็กระเซ็น ออกมาจากแขนของเขา และร่างอีกร่างหนึ่งก็โผล่ไปโผล่มา อีกคนในตระกูลซือหม่าที่กำลังจะตัดขาของฉินเฟิง หน้าก็เปลี่ยนไป

ขาของเขาหายไป

เงาร่างของเขาปรากฏขึ้นมาเป็นระยะ

ตอนแรกคนในตระกูลซือหม่าที่มีความกระหายเลือดในสายตาของพวกเขา ค่อยๆ กลายเป็นความกลัว และบางคนถึงกับต้องการวิ่งหนี แต่หลังจากหนีออกมาได้ก้าวหนึ่ง ก็มีเสียงปรากฏขึ้นในหูของเขา