บทที่ 566 ตระกูลซือหม่าถูกทำลาย

ไม่ใช่แค่ปีศาจเท่านั้น แต่ยังเป็นเพชฌฆาต

"หนี!"

ในเวลานี้ ซือหม่าเจียฉื้อไม่สนใจการแย่งชิงอำนาจอะไรแล้ว ตะโกนคำว่าหนี ให้รุ่นน้องในตระกูลหนี แล้วสั่ง "ชั้นเจ็ดขึ้นไป เผชิญหน้ากับศัตรูของฉัน!"

ในชั่วพริบตา ผู้คนจำนวนมากก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆซือหม่าเจียฉื้อ

แต่ละคนเผยกลิ่นอายที่แข็งแรงออกมา

เหมือนกับจะเขย่าโลกได้

แต่ก็เป็นแค่เหมือนเท่านั้น

“ชั้นเจ็ดยี่สิบห้าคน ชั้นแปดสิบหกคน ชั้นเก้าเก้าคน และชั้นสิบสามคน ซือหม่าเจียฉื้อ ความแข็งแกร่งของครอบครัวคุณไม่เลวจริงๆ แต่ว่า ใช้พวกนี้มาจัดการฉัน ฝันมากเกินไปรึเปล่า”

ฉินเฟิงหยิบดาบไม้ขึ้นมาจากพื้น แล้วโบกมือสองครั้ง มองไปที่คนพวกนั้น

สีหน้าของซือหม่าเจียฉื้อไม่ดี เขาไม่เคยมีสีหน้าที่ไม่ดีแบบนี้มาก่อน ในฐานะผู้นำของตระกูลซือหม่า เขาเป็นคนที่ดีแบบไม่ต้องสงสัยของตระกูลซือหม่าในยุคนั้น

แต่ว่า เขาได้มาเจอคนที่เก่งกว่าเขา เขาช่วยให้การต่อสู้แห่งหนานโจวซึ่งดูเหมือนจะไม่มีความหวังกลับมามีหวังทีละเล็กทีละน้อย

ทำให้คนอ้าปากตะลึง

แต่นี่ไม่ใช่กุญแจสำคัญ กุญแจสำคัญคือ ผู้ชายคนนี้บุกมาถึงตรงหน้าแล้ว บุกมาถึงถิ่นของเขาแล้ว!

ในขณะนี้ เขาต้องการบีบคอลูกนอกสมรสซือหม่ากูคนนั้นให้ตายจริงๆ

คนอื่นก็มีไม่พามา ดันพาไอ่ปีศาจนี้มา

“ฉันรู้ว่าคุณแข็งแกร่ง แต่ว่าคุณแค่มีคนเดียว แล้วเราคนก็เยอะ ที่แย่ที่สุด คือคุณไม่สามารถจับตระกูลซือหม่าได้หมดหรอก แค่มีคนหนีออกไปได้ ตระกูลซือหม่าก็ไม่ถูกทำลาย"

ซือหม่าเจียฉื้อกัดฟันของเขา

ก็มีปวดฟันบ้าง

เขาเป็นผู้นำตระกูลซือหม่ามาหลายชั่วอายุคนแล้ว ดูแบบนี้ เกือบโดนกำจัด

"ฉันคนเดียว? ใครบอก?”

ฉินเฟิงถือดาบไม้ สายตาเผยของเขารอยยิ้มออก

ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังปัง ดังขึ้นที่นี่ บริวารที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดก็วิ่งกลับมาพูดว่า “ผู้นำ มีคนขวางทางอยู่ข้างนอก มีหลายคนมาก ทุกอย่างมืดไปหมด มาเป็นกองทัพ เราออกไปไม่ได้”

"อะไรนะ!"

สีหน้าของซือหม่าเจียฉื้อเปลี่ยนไปอย่างมาก

ในเวลานี้ มีกองทัพปรากฏขึ้นกลางอากาศ มีเครื่องบินรบ บินอยู่เหนือวิลล่าพักร้อนหยางเต๋อ ปกคลุมทั้งท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ แล้วพูด "ทหารหนึ่งแสนนายในเมืองเปียนไห่ คำสั่งของเทพสงคราม ไปปราบศัตรู!”

กองทัพใหญ่มาก!

พวกเขาคือทหารหมดเลย ล้อมรอบวิลล่าพักร้อนหยางเต๋อ

ทุกคนที่ฝ่าเข้าไปกลับเต็มไปด้วยเลือด และพวกเขาไม่สามารถแยกออกได้

“ให้ตายสิ ฉินเฟิง นายต้องการสู้กับตระกูลซือหม่าขนาดนั้นเลยเหรอ? หากอยากต่อสู้ ตระกูลของเรา จะสามารถทำให้ต้าหัวตกอยู่ในอันตรายจากความวุ่นวาย ทำข้อตกลงกัน และไว้ชีวิตรุ่นน้องของเรา รุ่นน้องของเรายังบริสุทธิ์อยู่ ยังไม่ได้เกิด เราคนรุ่นเก่ายอมจำนน”

ซือหม่าเจียฉื้อพูด

เขาไม่ได้พูดอะไร และให้อำนาจฉินเฟิง ความมั่งคั่ง ผู้หญิงก็ให้ฉินเฟิง เพราะฉินเฟิงเป็นเทพสงครามอันดับหนึ่งในต้าฮัว มีอำนาจเพียงผู้เดียว มากกลอุบาย ไม่ขาดอะไรพวกนี้แน่นอน”

ดังนั้นเขาจึงสามารถข่มขู่ฉินเฟิงเท่านั้น

“อันตรายจากความวุ่นวาย? ฮ่าฮ่า ถ้านายไม่วุ่นวาย แล้วฉันจะจัดการให้สิ้นตระกูลได้อย่างไร ส่วนรุ่นน้องของนายนั้น ไร้เดียงสา ประโยคนี้ เป็นเรื่องตลกที่น่าขำที่สุดที่ฉันเคยได้ยินในปีนี้เลย วันนี้ปล่อยไป พรุ่งนี้ตระกูลซือหม่าอาจจะกลับมาอีกก็ได้ ฉันฉินเฟิงเป็นคนโง่ขนาดนั้นเลยเหรอคนนอกหลายคนต่างก็ตั้งชื่อให้ฉัน บอกว่าฉันเป็นเพชฌฆาต เทพสังหาร ขอโทษนะ ฉันก็เป็นอย่างที่เขาว่าจริง"

“ตระกูลซือหม่า ร่วมมือกับคนต่างเผ่า นำหายนะมาสู่ต้าหัว ฉันเทพสงครามขอสั่ง ทุกคนทั้งหมดจะถูกประหารชีวิต”

ฉินเฟิงถือดาบไม้ และประกาศออกมา

ฆ่าล้างตระกูล อย่าเหลือแม้แต่คนเดียว!

นี่เป็นวิธีที่เขาเลือก สำหรับคนที่เป็นรุ่นน้อง ก็ฆ่าให้หมด

หากไม่ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ มันจะเติบใหญ่ขึ้นไปอีก!

เขาไม่เคยเป็นคนใจง่าย