บทที่ 70 หมาป่าดำ

“เฮ้อ”

สุดท้าย ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีทางเลือก อิ่นหยวนทำได้เพียงพกพาความโกรธที่เต็มท้องออกไป

และในเวลานี้ คุณท่านอิ่นจับไม้เท้า และพูดอย่างน่าเกรงขามเป็นอย่างมากว่า: “เริ่มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อิ่นป่ายจะทำหน้าที่เป็นประธาน เริ่มบริหารบริษัทซานหยวนกรุ๊ป”

“ครับ”

อิ่นป่ายตื่นเต้นมาก ทำหน้าที่แทนประธานที่ควรจะได้รับการตัดสินขั้นสุดท้ายครั้งก่อนแล้ว แต่เพราะว่าอิ่นซินทำให้สถานการณ์หยุดชะงัก ไม่ได้ดำเนินการสักที แต่ตอนนี้ในที่สุดก็ดำเนินการแล้ว คุณท่านอิ่นไม่ได้มาบ่อยๆ

ทำหน้าที่แทนประธานคนหนึ่ง กับประธานอย่างเป็นทางการ มีเพียงความแตกต่างในชื่อเท่านั้นเอง

อำนาจเหมือนกัน

“ขอแสดงความยินดีด้วยท่านประธานอิ่นด้วย นั่งตำแหน่งนี้อย่างเป็นทางการ”

“ฉันว่าแล้ว แค่อิ่นซินคนนั้น จะเทียบกับท่านประธานอย่าคุณได้ยังไง คุณต่างหากที่ฉลาดปราดเปรื่องอย่างแท้จริง”

คนตระกูลอิ่นมากมายกำลังแสดงความยินดีกับอิ่นป่าย

หลังจากที่อิ่นป่ายตอบกลับสักพัก ก็มาถึงที่ห้องทำงานชั้นบนสุดกับอิ่นเสี้ยงสวี่ ห้องทำงานของประธาน ต่อจากนั้นอิ่นป่ายก็นั่งลงบนเก้าอี้ของประธานในทันที และบิดขี้เกียจอย่างสบายๆ: “ในที่สุดฉันก็ได้นั่งในตำแหน่งนี้สักที”

เขาวางแผนการมากมาย ก็เพื่อนั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ วันนี้ในที่สุดก็ได้สมดังใจหวัง

“คุณอย่าได้ละเลยการปกป้องกันตัวเอง อิ่นซิน ผู้หญิงคนนั้น รับมือได้ยาก”

อิ่นเสี้ยงสวี่ที่อยู่ข้างๆ ตักเตือนอิ่นป่าย

“อิ่นซิน? ไม่ต้องกังวลเธอ เธอมีปัญหากับบริษัทฟางซื่อกรุ๊ป นั่นเป็นยักษ์ใหญ่มหึมา เธอจะสู้บริษัทฟางซื่อกรุ๊ปได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้น คุณชายฟางเย้นคนนั้น ไม่นึกเลยว่าจะถูกหักแขนขาทั้งห้า เป็นคนไร้ค่าไปแล้ว ตระกูลฟางคงจะไม่ตายไม่หยุดกับตระกูลอิ่นแน่ อิ่นซินคนนั้น หนีไม่พ้น”

อิ่นป่ายยิ้มเล็กน้อย ท่าทางได้ใจ แต่ว่าพูดต่อประโยคหนึ่งว่า: “อิ่นซินจบเห่แล้ว ตอนนี้บริษัทซานหยวนกรุ๊ปเป็นของฉัน”

……

อิ่นซินกับฉินเฟิง หลังจากที่กลับถึงตระกูลอิ่น พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ ที่อยู่หน้าประตู มีพวกอันธพาลสิบกว่าคนรวมตัวอยู่ ย้อมสีผม บนมือมีรอยสัก ยืนขวางอยู่หน้าประตู

“พวกคุณทำอะไรน่ะ? บุกรุกบ้านส่วนตัวเหรอ?”

อิ่นซินดึงฉินเฟิงเดินเข้ามา พร้อมกับขมวดคิ้ว

“อะไรเรียกว่าบุกรุกบ้านส่วนตัว คุณพูดให้ชัดเจน พวกเราเข้าไปหรือยัง? ถนนเส้นนี้เป็นของบ้านคุณเหรอ พวกเรายืนอยู่ที่หน้าประตูไม่ได้เหรอ? ยุ่งอะไรด้วย”

ผู้ชายหนึ่งในนั้นที่มีรอยสักหมาป่าสีดำที่คอ หยิบมีดผ่าแตงโมยาวหนึ่งเมตรออกมา ต่อจากนั้นก็ปลอกแอปเปิลนั้นกิน ปลอกหนึ่งครั้ง มีดผ่าแตงโมก็สะท้อนแสงหนึ่งครั้ง และเรืองแสงแวบหนึ่ง

“พวกแก!”

อิ่นซินโมโหมากๆ แต่ทำอะไรไม่ได้ พวกเขาพูดถูก พวกเขาไม่ได้เข้าไป เพียงแค่เฝ้าอยู่หน้าประตู ถนนเส้นนี้บ้านพวกเขาก็ไม่ได้เป็นคนสร้างเอง

ยิ่งไปกว่านั้น มีดผ่าแตงโมยาวหนึ่งเมตรที่ปลอกแอปเปิลนั้น มีดก็วิบวับ เห็นได้ชัดว่าจะขู่คน

“พวกเราเข้าไปก่อน”

ฉินเฟิงจับมือของอิ่นซิน เดินเข้าไป พวกเขาไม่ได้ขวางทาง เพียงแค่เฝ้าอยู่ที่หน้าประตูนั้น เรียกเป็นครั้งเป็นคราว ปล่อยประทัดสองครั้ง พังข้าวของสองครั้ง

ไม่ทำร้ายคน แต่เป็นการทำให้คนกลัว

หลังจากที่เดินเข้าไปข้างใน จางลี่อยู่ที่หน้าประตู ท่าทางโศกเศร้า หลังจากที่เห็นฉินเฟิง ก็ด่าว่าในทันที: “ฉินเฟิง เศษสวะอย่างแกสร้างปัญหาให้พวกเราอีกแล้ว ไม่นึกเลยว่าหักแขนขาคุณชายฟาง คนอื่นเขาเป็นคุณชายตระกูลฟาง แกเป็นใคร ก็แค่ขอทาน ฐานะของพวกแกสองคน แตกต่างกันไม่ใช่น้อยๆ ไม่นึกเลยว่าแกจะกล้าหักแขนขาคุณชายฟางเขา”

เธอได้รับข่าวคราว ได้รับตอนเช้านี้ ทำให้เธอตกใจในทันที ไม่นึกเลยว่าฉินเฟิงผู้ชายคนนั้นจะหักแขนขาของคุณชายฟาง ไม่นึกเลยว่าจะกล้าหาญมากขนาดนั้น