บทที่ 2

“คุณ… คุณหนู!” เวลานั้นนางแทบเป็นลม เวินซูฉีจำได้ทันทีจากความทรงจำ สาวใช้คนนี้ชื่อ “ชิงเอ๋อร์” เป็นคนเดียวในจวนที่จริงใจกับเจ้าของร่าง ชิงเอ๋อร์รีบคุกเข่า

“บ่าวผิดเองเจ้าค่ะ บ่าวดูแลคุณหนูไม่ดี…” เวินซูฉีรีบเข้าไปพยุงนางขึ้น

“ลุกเถอะ ไม่เกี่ยวกับเจ้า”

ชิงเอ๋อร์ชะงัก คุณหนู… พูดกับนางดี ๆ เช่นนั้นรึ? ก่อนที่เด็กสาวจะทันคิดต่อ เสียงเย็นของหยางเซียวหานก็ดังขึ้น

“พาคุณหนูสามกลับจวนเดี๋ยวนี้” ชิงเอ๋อร์ตัวสั่นทันที ข่าวนี้ถ้าหลุดออกไป คุณหนูสามจบสิ้นแน่! เวินซูฉีเองก็รู้ ในยุคโบราณ ชื่อเสียงผู้หญิงสำคัญยิ่งกว่าชีวิต แต่แปลกตรงที่นางไม่รู้สึกอะไรเลย อาจเพราะนี่ไม่ใช่ชีวิตเดิมของนาง หญิงสาวหันกลับไปมองหยางเซียวหาน

“เรื่องเมื่อคืน หากท่านไม่พูด ข้าก็ไม่พูด”

“…”

“ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น” พูดจบ นางก็เดินออกจากห้องทันที ทิ้งให้หยางเซียวหานยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาคมมองตามแผ่นหลังนั้นอย่างครุ่นคิด ผิดปกติ มันผิดปกติเกินไป หญิงอย่างเวินซูฉีไม่มีทางยอมถอยง่าย ๆ แน่ หรือว่านางกำลังเล่นละครใหม่? ชายหนุ่มหรี่ตาลง

“โม่เฉิน” ขณะนั้นเงาดำปรากฏตัวขึ้นเงียบ ๆ ชายร่างใหญ่ในชุดคลุมสีทมึนปรากฏตัวขึ้นขณะค้อมตัวลงช้า ๆ

“นายท่าน”

“เจ้าจงไปสืบมาให้ข้าเดี่ยวนี้”

“ขอรับ”

หยางเซียวหานมองประตูที่ปิดลงช้า ๆ “ข้าอยากรู้… นางกำลังคิดอะไรกันแน่”

อีกด้านหนึ่ง เวินซูฉีกำลังนั่งอยู่ในรถม้ากลับจวนเวิน ชิงเอ๋อร์ลอบมองผู้เป็นนายอย่างหวาด ๆ

“คุณหนู…”

“หืม?”