บทที่ 4

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของร่างนี้เจ็บแปลบขึ้นมา ไม่ใช่ความรู้สึกของเวินซูฉีคนใหม่ แต่เป็นความเจ็บปวดที่หลงเหลือจากเจ้าของร่างเดิม นางนิ่งไปเล็กน้อยก่อนยิ้มเย็น

“ท่านพ่อพูดราวกับชื่อเสียงของจวนเวินสูงส่งนัก”

“เจ้า!” เวินหลี่เฉิงยกมือขึ้นหมายจะตบหน้านาง

ชิงเอ๋อร์ร้องลั่น “คุณหนู!”

แต่ฝ่ามือนั้นยังไม่ทันฟาดลง เสียงหนึ่งก็ดังมาจากหน้าประตู

“ใต้เท้าเวินคิดจะลงมือกับคนของข้าหรือ”

ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน บุรุษชุดดำยืนอยู่หน้าลาน แสงเช้าทอดลงบนร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเย็น ดวงตาคมกริบเหมือนดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก หยางเซียวหาน...เวินซูฉีขมวดคิ้วทันที เขามาทำอะไรที่นี่?

เวินหลี่เฉิงรีบลดมือลง สีหน้าเปลี่ยนจากโกรธเป็นตกใจในพริบตา

“ราชครูหยาง!” ทุกคนรีบแสดงความเคารพด้วยการคำนับ

“คารวะราชครูหยาง”

หยางเซียวหานเดินเข้ามาช้า ๆ สายตาเขากวาดมองทุกคน ก่อนหยุดที่เวินซูฉี แววตานั้นยังคงเย็นชา แต่เมื่อมองเห็นรอยแดงจาง ๆ บนข้อมือนางจากการถูกจับเมื่อคืน คิ้วของเขากลับขยับเล็กน้อย เวินซูฉีเห็นแล้วก็ยกมือซ่อนข้อมืออย่างไม่ตั้งใจ หยางเซียวหานมองการกระทำนั้น ก่อนหันไปหาเวินหลี่เฉิง

“ข้ามาเพราะเรื่องเมื่อคืน”

เวินหลี่เฉิงหน้าซีด “เรื่องนี้… เป็นความผิดของบุตรสาวข้า ข้าน้อยจะลงโทษนางให้หนัก จะไม่ให้รบกวนราชครู…”

“รบกวนหรือ” หยางเซียวหานเอ่ยเสียงเรียบ

“ข่าวแพร่ไปทั่วเมืองแล้ว ใต้เท้าเวินคิดว่าลงโทษนางแล้วเรื่องจะจบหรือ”

หลิวซื่อรีบพูดอย่างนุ่มนวล

“ราชครูโปรดวางใจ ซูฉีเป็นเด็กไม่รู้ความ หากนางทำให้ท่านเสื่อมเสีย พวกเรายินดีส่งนางไปวัดนอกเมือง ให้ถือศีลสำนึกผิดตลอดชีวิตเจ้าค่ะ”

ชิงเอ๋อร์หน้าซีด ส่งไปวัดนอกเมืองเช่นนั้นหรือ? นั่นเท่ากับขับไล่คุณหนูออกจากจวน! เวินซูฉีหันไปมองหลิวซื่อด้วยรอยยิ้มเย็น

“ฮูหยินรองรีบร้อนขนาดนี้ เพราะกลัวข้าอยู่ต่อหรือเจ้าคะ”

หลิวซื่อทำหน้าตกใจ “ซูฉี ข้าเพียงหวังดี…”

“หวังดีจนอยากให้ข้าหายไปตลอดชีวิต?”

บรรยากาศรอบ ๆ แข็งค้าง หยางเซียวหานมองหญิงสาวตรงหน้าเงียบ ๆ นางไม่เหมือนข่าวลือ ไม่โง่ ไม่อ่อนแอและไม่เหมือนคนที่สิ้นหวังเพราะถูกเขาปฏิเสธ ตรงกันข้าม นางเหมือนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่า โดยไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ช่างน่าแปลก แปลกเกินไป เวินหลี่เฉิงกลัวว่าราชครูจะไม่พอใจ จึงรีบตวาด