บทที่ 5

เวินซูฉียกคางขึ้น “ข้าความจำดี ไม่ต้องให้ท่านเตือน”

สายตาของทั้งสองปะทะกันกลางลาน คนหนึ่งเย็นชาเหมือนหิมะ อีกคนดื้อรั้นเหมือนไฟที่เพิ่งลุกขึ้น หยางเซียวหานหันหลังเดินจากไป แต่ก่อนออกจากลาน เขาหยุดเท้า แล้วเอ่ยโดยไม่หันกลับมา

“โม่เฉิน” เงาดำขานรับจากมุมกำแพง

“ขอรับ”

“จับตาดูจวนเวินไว้”

เวินซูฉีได้ยินชัดเจน นางหรี่ตาลง เขาไม่เชื่อนาง และยังเกลียดนางอย่างชัดเจน แต่ก็ดี นางเองก็ไม่คิดจะพึ่งเขา หลังจากหยางเซียวหานจากไป เวินหลี่เฉิงหันกลับมามองนางด้วยสีหน้าซับซ้อน ทั้งโกรธ ทั้งหวาดกลัว ทั้งไม่เข้าใจ หลิวซื่อรีบปรับสีหน้า

“ซูฉี วันนี้เจ้าคงเหนื่อยแล้ว กลับเรือนไปพักก่อนเถอะ”

เวินซูฉีมองนาง “พักได้ แต่ข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอก”

หลิวซื่อยิ้มแข็ง “เรื่องใดหรือ”

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เรือนหลานเยว่ของข้า ห้ามผู้ใดเข้าออกโดยพลการ” นางกวาดตามองทุกคน

“โดยเฉพาะคนของฮูหยินรอง” รอยยิ้มของหลิวซื่อแทบค้าง เวินซูฉีไม่รอคำตอบ หันหลังเดินออกไปทันที ชิงเอ๋อร์รีบวิ่งตาม

“คุณหนู รอด้วยเจ้าค่ะ!”

เมื่อกลับถึงเรือนหลานเยว่ เรือนเล็กทรุดโทรมที่อยู่ท้ายจวน เวินซูฉีก็หยุดยืนหน้าประตู เรือนนี้เงียบ เหงา และเย็นชืดเหมือนชีวิตของเจ้าของร่างเดิมไม่มีผิด ชิงเอ๋อร์พูดเสียงเบา

“คุณหนู ท่านไม่ควรพูดกับราชครูเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ หากเขาโกรธ…”

“เขาโกรธอยู่แล้ว” เวินซูฉีตอบอย่างไม่ใส่ใจ “แต่เขาจะไม่ฆ่าข้า”

ชิงเอ๋องง “เพราะเหตุใดเจ้าคะ”