บทที่ 128 สู้กับพิมพ์พิศา

เรื่องต่อสู้นี่รสิกาไม่เคยกลัวอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นตนเองเคยตกเป็นรองพิมพ์พิศาที่ไหนกันล่ะ?

แม้พิมพ์พิศาจะท่าดี แต่หลังจากที่โดนรสิกาตบก็ร้องคร่ำครวญ สภาพน่าเวทนาจนชญตว์ทนดูไม่ได้

"รุ้ง คุณพอได้แล้ว เดี๋ยวเธอจะเจ็บหนักเอานะ......" ชญตว์พูดอยู่ข้างๆ

ตอนที่ผู้หญิงสองคนสู้กันชญตว์ก็เอาแต่ดูอยู่ข้างๆ นี่ทำให้รสิกายอมใจจริงๆ

"ปล่อยฉัน!" พิมพ์พิศาที่โดนรสิกาทับอยู่บนตัว ใบหน้าโดนกดอยู่ที่พื้นขยับไม่ได้ ทำได้เพียงส่งเสียงร้องออกมาเท่านั้น

"เธอเก่งนักไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ไม่เก่งแล้วล่ะ? ห๊ะ?" รสิกาตบไปที่หัวของเธอ พูดเหยียดหยาม "อุตส่าห์บอกไปแล้วนะว่าอย่ามายั่วโมโหฉัน แต่เธอยังไม่ยอมฟังอีก"

ก็ตอนที่รสิกากำลังสั่งสอนพิมพ์พิศาอยู่นั้น ตำรวจก็มาถึงที่นี่พอดี

คงไม่มีใครเหมือนรสิกาแล้วที่วันนี้ทั้งวันต้องเจอตำรวจถึงสองครั้ง โดยเฉพาะหลังจากที่ตำรวจมาถึง แล้วเห็นว่าเป็นรสิกา ก็พูดไม่ออกเลย: "ทำไมเป็นคุณอีกแล้ว?"

ใช่น่ะสิ ตำรวจที่มาคราวนี้ก็คือคนที่ได้เจอรสิกาที่คอสโมนั่นแหละ สองสถานที่นี้ห่างกันไม่มาก คนที่ได้รับแจ้งเหตุด่วนก็ต้องเป็นตำรวจที่มาจากสถานีตำรวจเดียวกันอยู่แล้ว

เรื่องตอนเช้ารสิกายังพอจะเถียงข้างๆคูๆเอาตัวรอดไปได้ แต่คราวนี้กลับหมดหนทาง อันที่จริงตอนที่ตำรวจมาถึงเธอกำลังตบตีพิมพ์พิศาจนร้องคร่ำครวญอยู่เลย

ไปถึงสถานีตำรวจ มีตำรวจหญิงกำลังช่วยจัดการบาดแผลบนใบหน้าของพิมพ์พิศาอยู่ ทำแผลไปด้วย พิมพ์พิศาก็ชี้รสิกาแล้วพูดไปด้วย: "เธอนี่แหละค่ะที่ตบฉัน! แผลพวกนี้บนหน้าฉันเธอเป็นคนทำทั้งหมด คุณตำรวจคะ ฉันจะฟ้องร้องเธอ!"

รสิกามองพิมพ์พิศา หัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่ใส่ใจ: "คนที่ลงมือก่อนคือเธอ ฉันแค่ป้องกันตัวก็เท่านั้น"

"บนตัวของเธอไม่มีบาดแผลสักนิด ยังจะมาพูดว่าฉันลงไม้ลงมือกับเธออีก เธอใส่ร้ายฉัน!" พิมพ์พิศายืดคอพูด

รสิกาอ้าปากอยากจะโต้ตอบกลับไป ตำรวจจึงรีบห้ามเอาไว้: "เฮ้ พวกคุณพอได้แล้ว ที่นี่สถานีตำรวจนะ เอะอะโวยวายจนน่าขายหน้าอะไรขนาดนี้!"

รสิกาไม่พูดอะไรอีก กำลังคิดอยู่เงียบๆว่าจะออกไปจากที่นี่ยังไง ชญตว์ก็ตามที่สถานีตำรวจด้วย เขาต้องประกันตัวพิมพ์พิศาออกไปแน่ๆ แล้วเธอล่ะ?

เธอต้องโทรหาถนิตใช่ไหม?

แค่คิดว่าต้องโทรไปบอกเขา เรื่องที่ตนเองอยู่สถานีตำรวจเพราะเหตุทะเลาะวิวาท คาดว่าเธอกลับไปคงต้องโดนเขาจัดการแน่ๆ

"ไหนว่ามา นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" ตำรวจเห็นทั้งสองคนเงียบลงแล้ว ถึงได้เอ่ยปากถาม

"เธอเป็นคนลงมือกับฉันก่อน" รสิกาแย่งพูดก่อน "เธอดึงฉันฉันถึงได้ตบเธอ คุณตำรวจ คุณก็รู้ว่าผมสำคัญกับผู้หญิงมากขนาดไหนนี่คะ"

คำพูดของเธอทำให้ตำรวจโต้แย้งไม่ได้ หลังจากเห็นว่าผมของเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด ถึงได้ถามพิมพ์พิศา: "เธอพูดจริงหรือเปล่า?"

"ฉันดึงผมเธอก่อนจริงๆ แต่ใครให้เธอทำตัวเป็นเมียน้อยมาแย่งสามีฉันล่ะ!" พิมพ์พิศากัดฟันแน่นพูดขึ้น

รสิกาได้ยินคำพูดนี้ จึงหัวเราะออกมาทันที: "พิมพ์พิศา ความสามารถในการตบตาหนีความผิดของเธอนี่มันยอดเยี่ยมเลยนะ เราสองคนใครเป็นเมียน้อยฉันคงไม่ต้องบอกแล้วมั้ง พูดง่ายๆเลยนะเรื่องวันนี้ สามีของเธอ ชญตว์น่ะ"

เธอพูดๆ แล้วชี้ชญตว์ที่ยืนอยู่ด้านนอก ยิ้มเยาะขึ้นมา: "เขามาหาฉัน บอกว่าจะหย่ากับเธอแล้ว จึงอยากกลับมาแต่งงานกับฉันอีกครั้ง เรื่องมันก็แค่นี้แหละ ถ้าเธอไม่เชื่อ ไปถามเขาเองสิ"

"อะไรนะ? !" พิมพ์พิศาเบิกตาโพลง "เป็นไปไม่ได้! เขาจะเป็นฝ่ายขอเธอแต่งงานอีกครั้งได้ยังไง ต้องเป็นเธอนั่นแหละที่ล่อลวงเขา!"

รสิกาพูดอย่างเหยียดหยาม: "บ้าเอ๊ย เธอคิดว่าใครๆก็ชอบเป็นเมียน้อยคนอื่นเหมือนเธอหรือไง"

แค่รสิกาพูดประโยคนี้ออกไป สายตาของตำรวจจึงจดจ้องอยู่บนร่างของพิมพ์พิศา

ที่แท้เรื่องนี้เริ่มจากที่สามีอยากกลับมาแต่งงานกับภรรยาเก่าถึงได้เกิดเรื่องขึ้นสินะ

"เธอหุบปากไปเลย! เธอสิเป็นเมียน้อย บ้านเธอมันเป็นเมียน้อยกันหมดนั่นแหละ!" พิมพ์พิศาพูดจาสบประมาท