บทที่ 129 ออกจากสถานีตำรวจ

"เกิดอะไรขึ้น?"

ถนิตเข้าใจรสิกาดี ถ้าไม่ได้มีเรื่อง เธอไม่มีทางเป็นฝ่ายโทรมาหาตนเองเพียงเพื่อจะถามแค่คำถามเดียวหรอก ดังนั้นเธอต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ๆ

โดนถนิตซักไซ้ รสิกาจึงปิดบังเอาไม่ได้แล้ว ทำได้แค่บอกไปตามจริง: "ฉันเกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะ ตอนนี้อยู่ที่สถานีตำรวจ......"

"สน.ไหน? ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้" ถนิตถามขึ้นมาทันที

เขาไม่ถามด้วยซ้ำว่ารสิกาเกิดเรื่องอะไรขึ้น

นี่ทำให้รสิกาอบอุ่นใจ: "คุณไม่ถามเหรอว่าฉันเกิดเรื่องอะไร?"

"อีกเดี๋ยวผมก็มีเวลาถาม" ปลายสายของเขามีเสียงเบาๆลอยออกมา เหมือนกำลังเดินอยู่ "สน.ไหน?"

รสิกาบอกชื่อสน.ให้รู้ เธอยังอยากบอกถนิตด้วยว่าอีกเดี๋ยวไม่ต้องเข้ามาที่สถานีตำรวจนะ จะได้ไม่เป็นที่ฮือฮา

แต่ก็รู้สึกว่าการที่ตนเองเรียกร้องขนาดนี้มันเกินไปจริงๆ ไม่ยุติธรรมกับถนิตเลย

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นที่ได้เป็นแฟนของถนิต คาดว่าคงอยากจะบอกให้คนทั้งโลกได้รู้จนใจจะขาด มีแต่เธอนี่แหละที่เอาแต่ปิดบัง กลัวจะโดนคนรู้เข้า

ดังนั้นถึงจะอ้าปากขึ้นมาแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้พูดออกมา กลับเป็นถนิตต่างหากที่รู้สึกได้ว่าเธออยากจะพูดอะไร จึงถามขึ้น: "คุณจะพูดอะไรเหรอ?"

"ไม่มีอะไร" รสิกาพูดเบาๆ "แค่จะบอกให้คุณเดินทางปลอดภัยเฉยๆ"

"ผมเข้าใจแล้ว" เสียงของถนิตอ่อนลง "รอผมไปหานะ"

"อื้ม" รสิกาตอบรับ แล้ววางสาย

ใช้เวลาไม่นานถนิตก็มาถึง เรียกว่าเร็วมากได้ด้วยซ้ำ แต่เรื่องหนึ่งที่รสิกาคิดไม่ถึง คือมีคนๆหนึ่งผลักประตูเดินเข้ามาจากด้านนอก ตอนนี้ด้านนอกค่อยๆมืดลงแล้ว คนๆนั้นที่เดินเข้ามาสวมสูทสีดำ รูปร่างผอมบาง ตอนที่เดินเข้ามาก็ดึงดูดความสนใจจากทุกคน

รสิกามองไปด้วยสายตาคาดหวัง แต่กลับพบว่าเป็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย เธอจึงชะงักงัน

ประจวบกับคนๆนั้นก็มองเข้ามาพอดี เดินเข้ามาหาเธอด้วยแววตาเป็นประกาย

"คุณรสิกาสวัสดีครับ" แจ็คเดินมาถึงด้านหน้าของเธอ โค้งคำนับเล็กน้อย "ท่านประธานให้ผมเข้ามารับคุณครับ"

"ท่านประธานของคุณ?" รสิกามองเขาด้วยความสงสัย "ท่านประธานของคุณคือใครคะ?"

"เดี๋ยวคุณออกไปกับผมก็ได้รู้แล้วครับ" แจ็คยิ้มให้เธอเล็กน้อย "รอสักครู่นะครับ ผมไปดำเนินการก่อน อีกเดี๋ยวจะกลับมาครับ"

พูดจบเขาก็หมุนตัวไปหาตำรวจที่รับผิดชอบเรื่องนี้

รสิกายังคงตะลึงอยู่นิดหน่อย คนๆนี้อาจจะเป็นคนที่ถนิตส่งมาใช่ไหม?

ทีแรกรสิกายังคิดอยู่ว่าคงดีที่สุดที่จะได้เปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างตนเองกับถนิต แต่จู่ๆก็โดนผู้ชายคนนี้เข้ามาทำให้ปั่นป่วน เธอจึงไม่รู้จะรับมือยังไงดี

"คุณรสิกา ไปกันครับ" แจ็คดำเนินการเสร็จก็เดินมาที่ด้านหน้าของรสิกา พูดขึ้นอย่างนอบน้อม

"ขอบคุณค่ะ" รสิกากล่าวขอบคุณเขา จากนั้นจึงหยิบของๆตนเอง ก้มตัวเล็กน้อยพยักหน้าขอบคุณตำรวจพวกนั้น แล้วเดินออกไปกับแจ็ค

เดินออกมานอกสถานีตำรวจ รสิกาก็เห็นรถที่คุ้นตามากคันหนึ่งจอดอยู่ข้างทาง ประตูหลังโดนคนในรถเปิดออกมา จากมุมของรสิกาจึงเห็นถนิตนั่งอยู่ด้านในพอดี

เขายื่นมือออกมาหาเธอ รสิกาจึงยิ้มออกมาอย่างรู้กัน วิ่งไปหาเขา

บนใบหน้าของถนิตมีความอ่อนล้าอยู่เล็กน้อย คาดว่าคงเป็นเพราะยุ่งมากแน่ๆ

รสิกาไม่เข้าใจเท่าไหร่ เขาอยู่ว่างๆในวัชรเดชานนท์กรุ๊ปไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงดูเหนื่อยขนาดนี้?

"ฉันยังคิดอยู่ว่าเมื่อกี้คุณจะเป็นคนที่เข้าไปซะอีก" เธอเข้าไปนั่งในรถ ปิดประตู แล้วพูดกับถนิต

"ทำไม ผิดหวังเหรอ?" ถนิตมองเธอ ยิ้มมุมปากเล็กน้อย