บทที่ 130 ศุจิ

"ฉันไม่ได้รับบาดเจ็บ" รสิกาเงยหน้าขึ้นมา "ดูสิ ฉันสบายดีมาก"

เธอแค่เจ็บที่โดนพิมพ์พิศาดึงผมในตอนแรกเท่านั้น ส่วนที่อื่นๆไม่ได้เป็นอะไรเลย

"แต่ว่าฉันเจ็บมือนิดหน่อย" เธอส่งมือไปให้ถนิตดู ฝ่ามือบวมแดงไปทั้งมืออย่างที่คิดไว้เลย "นี่เป็นสิ่งที่ทิ้งเอาไว้จากการตบพิมพ์พิศาน่ะ"

"คราวหน้าเรื่องพวกนี้ คุณไม่ต้องลงมือเองหรอกนะ" ถนิตจับมือของเธอ มาวางไว้บนฝ่ามือแล้วนวดเบาๆ นิ้วมือเย็นๆของเขา กำลังนวดอยู่บนมือฝ่ามืออุ่นๆของเธอให้ความรู้สึกที่สบายมากๆ "ผมจะส่งคนๆหนึ่งมาให้คุณ เอาไว้คอยติดตามข้างกายคุณแล้วก็ปกป้องคุณได้ด้วย"

"ไม่ต้องหรอก ปกติก็ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรใหญ่โตอยู่แล้ว" รสิกาปฏิเสธไปโดยไม่รู้ตัว "อีกอย่างนะ นักออกแบบอย่างฉัน ถ้าออกไปคุยงานแต่ข้างกายกลับมีบอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่ติดตามไปด้วย งั้นต่อไปจะมีคนมาร่วมงานกับฉันเหรอ?"

"เป็นผู้หญิงน่ะ" ถนิตพูดต่อ

ถ้าจะส่งผู้ชายมาอยู่ข้างกายเธอ เขาก็ไม่วางใจอยู่ดี

"ผู้หญิงเหรอ?" รสิกาแปลกใจเล็กน้อย "แต่......ปกติฉันก็ไม่ได้เจอพวกเขาบ่อยๆนะ ตอนนี้โอกาสที่จะมีการลงไม้ลงมือก็น้อยมากเช่นกัน ไม่ต้องวุ่นวายขนาดนั้นหรอก"

ประเด็นหลักเลยเธอกลัวว่าคนๆนั้นมาคอยติดตามเธอแล้วจะเบื่อน่ะสิ

"ผมรู้" ถนิตพูดเบาๆ "ในด้านการออกแบบ เธอก็มีพรสวรรค์ด้วย"

ได้ฟังอย่างนี้ รสิกาจึงอดไม่ได้ที่จะเบิกตาโพลง: "คุณไม่ได้เพิ่งตัดสินใจออกมาสินะ?"

ถ้าเพิ่งตัดสินใจออกมาจริงๆ จะเป็นไปได้ยังไงที่จะจัดการได้บังเอิญขนาดนี้

ถนิตยิ้มๆบีบปลายจมูกของเธอ: "ไม่ได้เพิ่งตัดสินใจออกมาจริงๆนั่นแหละ ก่อนหน้านี้ก็คิดไว้แล้ว เพียงแต่ตัวเลือกที่เหมาะสมเพิ่งจะหาเจอในช่วงนี้"

ความเอาใจใส่ของเขาทำให้ในใจของรสิกาอบอุ่น: "คุณดีจัง"

เรื่องมากมายที่รสิกาเองก็คิดไม่ถึง แต่เขาเป็นคนที่ช่วยเธอนึกถึงทั้งหมดเลย

"ตอนนี้เพิ่งรู้เหรอว่าผมดี?" ถนิตยิ้มแล้วจูบไปที่มุมปากของเธอเบาๆ "ใจร้ายชะมัด"

รสิกายิ้มแล้วซุกเข้าไปในอ้อมอกของเขา ไม่ได้พูดอะไรอีก

เธอก็ค่อนข้างเหนื่อยจริงๆ ก่อนหน้านี้สภาพจิตใจตึงเครียดขั้นสุด ตอนนี้จู่ๆก็ผ่อนคลายลงได้ ความอ่อนเพลียจึงถาโถมเข้ามา ทำให้เธอฝืนเอาไว้ไม่ไหว

บอดี้การ์ดคนนั้นที่ถนิตพูดถึง วันรุ่งขึ้นก็มารายงานตัวที่สตูดิโอแล้ว

เป็นสาวน้อยรูปร่างบอบบางคนหนึ่ง ภาพลักษณ์ภายนอกไม่ดึงดูดสายตาผู้อื่น หน้าตาน่ารัก แต่บนใบหน้าไม่มีรอยยิ้ม เย็นชาสุดๆ

เธอเตี้ยกว่ารสิกานิดหน่อย แต่ทว่าด้วยรูปร่างของเธอ บางทีฝีมือน่าจะคล่องแคล่วปราดเปรียวมาก

"พี่รุ้งสวัสดีค่ะ ฉันชื่อศุจิค่ะ" เธอโค้งคำนับรสิกา "ตั้งแต่วันนี้ไปฉันจะคุ้มกันความปลอดภัยของพี่ตลอดเวลาค่ะ"

คำพูดของเธอทำให้จันทร์กับกรานต์ตกตะลึงไปเลย กำลังมองรสิกาอย่างสงสัย

"มานั่งนี่สิ" รสิกาทำท่าเชื้อเชิญ

ศุจินั่งลงไปตรงข้ามกับรสิกา เธอนั่งหลังตรง

พวกจันทร์สองคนนั้นเห็นท่าทางของเธอแล้วรู้สึกงุนงง

"ได้ยินมาว่าเธอมีประสบการณ์ด้านการออกแบบด้วยเหรอ?" รสิกาถาม

ศุจิพยักหน้า: "มีอยู่บ้างค่ะ แต่หลังจากได้เข้ามาแล้วจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ"

รสิกาอืมออกมา: "งั้นก็ดี เรียนรู้กับพวกจันทร์ให้เต็มที่ไปก่อนนะ ก่อนเลิกงานส่งงานออกแบบมาให้พี่ดูแล้วกัน พี่อยากดูพื้นฐานของเธอว่าเป็นยังไง"

ศุจิพูด: "ฉันทราบแล้วค่ะ"

สำหรับคำพูดของรสิกาเธอไม่มีความเห็นแย้งสักนิด ยิ่งดูเหมือนทหารคนหนึ่งที่ปฏิบัติตามคำสั่งอย่างนั้นเลย