บทที่ 131 พุ่งเป้าไปที่สิทธิอัศวกุล

รสิกาถอนหายใจอย่างไม่มีทางเลือก: "เข้าใจแล้ว"

แต่เธอยังคงรู้สึกว่า อย่างนี้มันเกินเรื่องไปหน่อยหรือเปล่านะ ไม่มีใครทำร้ายเธอหรอก อย่างมากที่สุดก็แค่คนบางคนที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมลับหลังเธอ คงไม่รุกรานจนถึงขั้นเอาชีวิตอะไรทำนองนั้นมั้ง

แต่ถนิตพูดขนาดนี้แล้ว เธอก็หมดหนทาง ทำได้เพียงพยายามทำให้ศุจิปรับตัวได้อย่างเต็มที่

ดังนั้นหลังจากวางสายถนิตแล้ว เธอจึงเข้าไปในห้องทำงาน มองศุจิที่นั่งตัวตรงอยู่ที่หน้าโต๊ะกำลังจับดินสอร่างแบบด้วยท่าทีเก้งก้าง

เธอไม่ได้เป็นพนักงานที่ทำงานในด้านนี้โดยเฉพาะ ใช้เพียงแต่สัญชาตญาณของตนเองเท่านั้น ถึงต้องใช้ความพยายามเป็นพิเศษ

กรานต์กับจันทร์ก็ไปกินข้าวพอดี ตอนนี้ในห้องทำงานจึงมีแค่เธอกับศุจิสองคน

รสิกาสูดหายใจลึกๆแล้วเดินเข้าไปหา: "ศุจิ"

"ค่ะ!" ศุจิยืนขึ้นมาทันที สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

"นั่งลงก่อน" รสิกาพูด

ศุจิถึงได้นั่งลงไป

"เราต้องคุยกันเรื่องนึง" รสิกาวางมือทั้งคู่บนโต๊ะ มองศุจิ "พี่รู้ว่าเธอเป็นทหาร แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอต้องค่อยๆเปลี่ยนแปลงความเคยชินทั้งหมดที่เธอเคยทำตอนอยู่ในหน่วยทหาร"

"เพราะอะไรคะ?" ศุจิไม่เข้าใจ

"เพราะเธอออกมาจากหน่วยทหารแล้ว" รสิกาพูด "หลังออกมาจากหน่วยทหารเธอก็เป็นแค่คนธรรมดาทั่วไป เธอก็รู้นี่นาทำไมเธอถึงถูกส่งมาอยู่ข้างๆพี่ พี่ไม่คาดหวังให้เธอเป็นที่ดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆจนเกินไปหรอกนะ"

พฤติกรรมของศุจิในวันนี้ดึงดูดความสนใจมากๆ นี่ไม่ใช่สิ่งที่รสิกาปรารถนาอยู่แล้ว

"ฉันจะพยายามแก้ไขค่ะ" หลังจากศุจิครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก็ตัดสินใจออกมา "ให้เวลาฉันหน่อยนะคะ"

รสิกาพยักหน้าคลายกังวล: "แน่นอน พี่ต้องให้เวลาเธออยู่แล้ว"

เดิมทีคิดว่าด้วยนิสัยของศุจิรสิกาคงต้องเปลืองแรงพูดจนปากเปียกปากแฉะถึงจะเกลี้ยกล่อมเธอได้ แต่คิดไม่ถึงว่าจะโน้มน้าวเธอได้เร็วขนาดนี้

แต่ทว่านี่ก็ทำให้รสิกาเข้าใจคำพูดของถนิตอย่างอ้อมๆด้วย นิสัยของศุจิใสซื่อบริสุทธิ์มากจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่คนอื่นพูดอะไรเธอก็จะทำตามทั้งนั้น

เพียงแต่ ถ้าคนๆหนึ่งจะแก้ไขความเคยชินที่มีมาตั้งหลายปี ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย

หลายวันมานี้ศุจิยังอยู่ในสภาพที่มึนๆงงๆ ทว่าในด้านการออกแบบ เหมือนเธอจะมีพรสวรรค์อยู่บ้างจริงๆ แม้จะยังไม่ถึงมาตรฐานที่รสิกาตั้งเป้าเอาไว้ก็ตาม แต่ด้วยระดับความสามารถของเธอก็ถือว่าไม่เลวแล้ว

ไม่รู้เป็นเพราะสาเหตุที่คราวก่อนพิมพ์พิศาโดนรสิกาตบไปหรือเปล่า ไม่คิดว่าช่วงนี้เธอจะไม่ได้เจอพิมพ์พิศาเลย ด้วยนิสัยของพิมพ์พิศาน่ะ โดนตบขนาดนั้นแต่ไม่กลับมาหาเรื่องรสิกาก็ถือว่าแปลกอยู่นะ

สำหรับความคืบหน้าเรื่องการหย่าของเธอกับชญตว์น่ะ รสิกาได้รับรู้จากติรณาอยู่บ่อยๆ

"ตอนนี้คดีความของทั้งสองฝ่ายเข้าขั้นดุเดือดสุดๆ แต่เท่าที่ฉันดูชญตว์น่าจะเป็นฝ่ายแพ้มากกว่า" ติรณาพูดอยู่ในสาย

"ทำไมอะ?" รสิกาไม่เข้าใจนิดหน่อย ถึงชญตว์จะเป็นผู้ชายเลวๆ แต่ต้องยอมรับว่า เขายังมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง

"นี่ยังต้องถามอีกเหรอ" ติรณาพูดอย่างเบื่อหน่าย "รพีพรรณเป็นอาของพิมพ์พิศา ซึ่งรพีพรรณแต่งงานกับผู้ชายรวยๆขนาดนั้นเชียวนะ เธอจะยอมให้หลานของตัวเองเสียเปรียบเหรอ?"

คำพูดนี้ก็ไม่ผิดเลย ในเมื่อรพีพรรณเป็นเพื่อนกับอารณีย์ได้ ก็เป็นไปได้ว่าสถานะภาพทางสังคมของทั้งสองฝ่ายคงจะพอๆกัน

"นั่นเป็นเรื่องของพวกเขา ตอนนี้ฉันไม่สนใจแล้วว่าจะเป็นยังไง" รสิกาไม่ใส่ใจ "ต่อไปเธอก็ไม่ต้องพูดเรื่องของชญตว์กับฉันแล้วนะ ตอนนี้ได้ยินชื่อเขาฉันก็หงุดหงิดแล้วเนี่ย"

"เกิดอะไรขึ้น?" ติรณาถาม "เขามาหาเธออีกแล้วเหรอ?"

รสิกาอืมออกมา: "ไม่เพียงมาหาฉันนะ ฉันยังตบกับพิมพ์พิศาไปแล้วด้วย"