บทที่ 132 การพบกันของศัตรู

ความสงสัยนี้กำลังก่อกวนรสิกา ทำให้เธอมีความคิดที่อยากจะรู้ให้แน่ชัดสุดๆ

บวกกับเธอเป็นคนที่ชอบดำเนินการในทันที ดังนั้นจึงบุกไปที่คอสโมเลย

แน่นอนว่า คราวนี้พาศุจิไปด้วย

ตอนนี้ไม่ว่าจะไปไหนเธอแทบจะพาศุจิไปด้วยทุกที่

ตอนที่มาถึงโรงแรมคอสโม รสิกาเดินเข้าไปก็เห็นผู้จัดการล็อบบี้คนนั้นที่เจอกันเมื่อคราวก่อน เธอกำลังพูดคุยอยู่กับลูกค้า

รสิกาจึงไม่ได้เดินเข้าไปรบกวน แค่ยืนรออยู่กับที่ ภายหลังเป็นผู้จัดการล็อบบี้ที่เห็นเธอแล้ว ถึงได้เป็นฝ่ายจบบทสนทนากับลูกค้า แล้วเดินมาหารสิกา

"คุณรสิกา" ผู้จัดการยิ้มเล็กน้อย "มีอะไรที่ฉันจะช่วยคุณได้ไหมคะ?"

"คุณช่วยฉันได้แน่นอนค่ะ" รสิกาทำท่าทางเชื้อเชิญ

ทั้งสามคนเดินไปนั่งที่โซนพักรอด้านข้าง

"ฉันอยากรู้ว่า วันนั้นคนที่โทรหาคุณเป็นใครคะ?" รสิกาถาม "ฉันอยากรู้มากๆว่าคนที่ช่วยฉันเป็นใคร ได้โปรดบอกฉันเถอะค่ะ"

บนใบหน้าของผู้จัดการเผยสีหน้าลำบากใจออกมาเล็กน้อย: "เรื่องนี้......ขอโทษจริงๆนะคะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่บอก เพียงแต่คนๆนั้นไม่ให้ฉันบอกค่ะ"

"ทำไมถึงไม่ให้คุณบอกล่ะคะ?" รสิกาขมวดคิ้ว "ถึงบนโลกนี้จะมีคนทำเรื่องดีๆโดยที่ไม่ได้บอกชื่อก็เถอะ แต่ให้ฉันได้กล่าวขอบคุณเฉยๆก็ไม่ได้เหรอคะ?"

ผู้จัดการส่ายหน้า: "คุณรสิกา คุณอย่าทำให้ฉันลำบากใจเลยนะคะ ถ้าฉันพูดออกไปจริงๆ งั้นงานของฉันคงรักษาเอาไว้ได้แล้ว ขอโทษด้วยค่ะ"

เธอกล่าวขอโทษถึงสองครั้งแล้ว ถ้ารสิกายังจะซักไซ้ต่อไปอีก ก็คงเหมือนกับไม่ค่อยมีเหตุผลหรือเปล่า?

แต่การที่ผู้จัดการปิดปากเงียบไม่ตอบ ก็ทำให้รสิการู้สึกได้ว่า คนๆนี้น่าจะเป็นคนที่มีอำนาจมากๆในคอสโม

อำนาจของเขายิ่งใหญ่จนพอจะทำให้ผู้จัดการสูญเสียหน้าที่การงานนี้ไปได้เลย

แต่รสิกาไม่เคยได้ติดต่อกับคนของคอสโมมาก่อน ทำไมคนๆนั้นถึงต้องช่วยเธอล่ะ?

หรือจะบอกว่า......

จู่ๆดวงตาของรสิกาก็เป็นประกาย หรือจะบอกว่า คนที่ช่วยเธอคนนั้น จริงๆแล้วเป็นคนที่เธอรู้จักงั้นเหรอ?

เพราะรู้จัก คนๆนั้นถึงไม่อยากเปิดเผยตัวตน ถึงไม่ยอมบอกเธอ

รสิกากัดริมฝีปาก กำลังเตรียมจะพูดอะไรอีก จู่ๆก็เห็นนันท์นรีเดินออกมาจากในลิฟต์ที่อยู่ไม่ไกลจากทางด้านหลังของผู้จัดการ

บนใบหน้าของเธอเป็นกังวล เหมือนกำลังลำบากใจเพราะเรื่องอะไรบางอย่าง

แค่เห็นเธอรสิกาก็นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เบรกรถของตนเองมีปัญหาจนเป็นเหตุให้เกิดอุบัติเหตุรถชนขึ้น เธอจึงยืนขึ้นมาจากบนเก้าอี้อย่างควบคุมตนเองไม่ได้

และหลังจากที่รสิกายืนขึ้น นันท์นรีก็เหมือนจะเห็นเธอแล้ว

นันท์นรีชะงักไปชั่วครู่ ถึงได้คลายสีหน้าลง มองเธออย่างนิ่งเฉย

สายตาของทั้งสองคนปะทะกันอยู่กลางอากาศ ราวกับมีประกายไฟมากมายปะทุออกมา

ผู้จัดการจึงใช้โอกาสนี้พยักหน้าให้รสิกา แล้วลุกขึ้นแยกตัวออกไป

"พี่รุ้ง เป็นอะไรไปคะ?" ศุจิรู้สึกว่ารสิกาแปลกๆ จึงถามขึ้นด้วยความสงสัย

"เจอศัตรูคนหนึ่งน่ะ" รสิกาพูดนิ่งๆ

"ศัตรู?" ศุจิแค่ได้ยินคำนี้ จึงขมวดคิ้วแน่นขึ้นมา มองไปทางนันท์นรีตามสายตาของรสิกา บนใบหน้าจึงปรากฏความดุดันออกมาทันที

ศัตรูของรสิกา ก็คือศัตรูของเธอเช่นกัน!

"อย่าเพิ่งวู่วาม" รสิการู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตบนร่างของศุจิ จึงพูดกับเธอเบาๆ แล้วก้าวเท้าเดินไปหานันท์นรี