บทที่ 133 คัดค้านซึ่งๆหน้า

"เธอหุบปากนะ!"

นันท์นรีร้อนรนแล้ว หายใจแรงขึ้น โมโหจนหน้าอกขึ้นๆลงๆ

รสิกาเห็นเธอเป็นอย่างนี้ ก็ฟินอยู่ในใจเงียบๆ: "คุณลองเดาดูดีกว่า ทำไมคอสโมถึงต้องโจมตีตระกูลสิทธิอัศวกุล แต่ไม่ไปจัดการกับตระกูลใหญ่อื่นๆในเมืองหลวงล่ะ?"

นันท์นรีกดเสียงต่ำพูดออกมาด้วยความโกรธ: "รสิกา เธออย่ามาคิดว่าตัวเองเข้าใจฉันดี! ฉันไม่ได้เจอประธานของคอสโมจริงๆ แต่แล้วยังไงล่ะ? ประธานของคอสโมเป็นใครเธอก็อย่าคิดว่าจะได้รู้เลย"

เธอเจอรสิกาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ เมื่อกี้ก็กำลังคุยอะไรบางอย่างกับผู้จัดการล็อบบี้ด้วย เธอจึงเดาว่ารสิกาก็อยากเจอประธานของคอสโมเช่นกัน

ส่วนที่รสิกาอยากเจอประธานของคอสโมทำไมนันท์นรีไม่รู้หรอก เธอรู้แค่ว่า ถ้าตนเองไม่มีความสุข รสิกาก็อย่าคิดจะมีความสุขเลย!

"ประธานของคอสโมเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง อ้วนหรือผอม สูงหรือเตี้ย ฉันไม่สนใจทั้งนั้นแหละ" รสิกายักไหล่ "แต่เธอน่ะคงไม่เหมือนกันสินะ ถ้าเธอยังไม่ได้เจอประธานของคอสโมอีก ไม่แน่ตระกูลสิทธิอัศวกุล คงใกล้จะโดนคัดชื่อออกจากตระกูลที่มีอิทธิพลของเมืองซีแล้วน่ะสิ"

นันท์นรีกัดริมฝีปากแน่นไม่ได้พูดอะไร แต่บนใบหน้าที่กำลังอดกลั้นความโกรธเอาไว้ได้ยืนยันแล้วว่ารสิกาพูดได้ถูกต้องสุดๆ

รสิกายิ้มอย่างไม่ใส่ใจ: "คุณหนูตระกูลสิทธิอัศวกุลอย่างเธอน่ะ ถ้าไม่มีตระกูลสิทธิอัศวกุลเป็นผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง เธอลองเดาดูสิ ในแต่ละวันของเธอจะเปลี่ยนไปเป็นยังไง?"

"เธอหุบปากนะ!"

คำพูดของรสิกาแทงเข้าไปในใจในตำแหน่งที่นันท์นรีกังวลที่สุด ถึงขั้นทำให้เธอพาลโกรธเอาดื้อๆ

นันท์นรีกัดฟันแน่น ยกมือขึ้นคิดจะตบรสิกาแรงๆสักที

แต่บนใบหน้าของรสิกายังคงยิ้มแย้ม ถึงขนาดที่ยิ้มร่ามองเธอด้วยซ้ำ

นันท์นรีเห็นอย่างนี้ก็รู้สึกแปลกๆนิดหน่อย ตอนที่คิดจะหยุดมือ จู่ๆเธอก็เห็น ผู้หญิงร่างบอบบางที่เมื่อกี้ยังยืนอยู่ข้างหลังรสิกาคนนั้นไม่นึกว่าจะเคลื่อนตัวมาอยู่ที่ด้านหน้าของรสิกาได้รวดเร็วขนาดนี้ เธอคว้าข้อมือของนันท์นรีเอาไว้ทันที

เห็นศุจิตัวเล็กๆ แต่แรงของเธอกลับเยอะมาก

เธอแค่ออกแรงเพียงเล็กน้อยนันท์นรีก็รู้สึกเหมือนโดนมือเหล็กข้างหนึ่งจับตนเองเอาไว้อย่างนั้น เจ็บจนนันท์นรีคิดว่ามือของตนเองจะหักอยู่แล้ว

ตอนที่ความเจ็บปวดแพร่ไปทั่วข้อมือที่กำลังจะหัก นันท์นรก็อยากจะร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว

แต่ก่อนที่จะร้องออกมา เธอกลับได้สติ นึกถึงตนเองที่เป็นคุณหนูของตระกูลสิทธิอัศวกุลที่สง่างาม การต้องมาพูดคุยกับคนชั้นต่ำอยู่ที่นี่ก็ลดตัวพออยู่แล้ว ถ้าโดนคนอื่นๆเห็นว่าเธอโดนลงไม้ลงมือทั้งยังไม่มีแรงตอบโต้กลับ งั้นต่อไปเธอจะออกไปเจอผู้คนได้ยังไง? !

ดังนั้นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดที่มาถึงข้างปากแล้ว เธอจึงต้องฝืนกลืนกลับไป และถลึงตาใส่ศุจิด้วยความโกรธ: "เธอปล่อยฉันนะ!"

แต่ศุจิกลับเหมือนไม่ได้ยิน มองนันท์นรีอย่างเย็นชา ไม่ขยับเขยื้อน

"ปล่อยมือสิ!" นันท์นรีพยายามใช้เรี่ยวแรงทั้งร่างกายอยากจะขัดขืน แต่กลับไม่มีประโยชน์เลย

"ไม่ต้องดิ้นหรอก" รสิกายิ้มกริ่มมองนันท์นรี พูดขึ้น "ไม่มีประโยชน์หรอก ศุจิแรงเยอะมาก เธอไม่มีทางสะบัดหลุดอยู่แล้ว"

"เธอคิดจะทำอะไร!" นันท์นรีถลึงตาใส่รสิกา "ฉันจะบอกให้นะ ฉันเป็นคุณหนูของตระกูลสิทธิอัศวกุลที่ทรงเกียรติ ถ้าเธอกล้าทำอะไรฉัน ต่อให้เป็นถนิตก็ปกป้องเธอไม่ได้หรอก!"

"อ้อ" รสิกาอ้อออกมาอย่างเย็นชา รอยยิ้มบนใบหน้าไม่รู้ว่าเปลี่ยนเป็นยิ้มเยาะตั้งแต่เมื่อไหร่ "ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เธอจะมาข่มขู่ฉัน แค่ฉันต้องการ วันนี้เธอก็ไม่มีทางได้เดินออกไปจากโรงแรมแม้แต่ครึ่งก้าว"

เธอไม่ได้พูดเล่น นันท์นรีดูออก เธอพูดจริงๆ

นันท์นรีกลืนน้ำลาย อดกลั้นความหวาดหวั่นในใจของตนเองเอาไว้ ทำให้ตนเองไม่แสดงความรู้สึกออกมาบนใบหน้า: "ที่นี่เป็นสถานที่สาธารณะ เธอไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก ถ้าเธอกล้าทำอะไรฉัน ฉันฟ้องเธอข้อหาเจตนาทำร้ายผู้อื่นจนบาดเจ็บได้ทุกเมื่อ!"

ถึงช่วงเวลาสำคัญอย่างนี้แล้ว เธอยังคิดจะข่มขู่รสิกาอีก

รสิกาจึงส่ายหัวอย่างจำใจ: "หัวแข็งจริงๆเลย"

เธอเดินเข้าไปใกล้ๆ บีบคางของนันท์นรีเอาไว้ บังคับให้นันท์นรีเงยหน้าขึ้นมา