บทที่ 135 นีรชาจะไปแล้ว

ข่าวที่นีรชากำลังจะกลับโรงเรียนทับถมอยู่ในใจของรสิกา ทำให้เธอค่อนข้างไม่สบายใจ

ตอนกินข้าวเธอก็กินไปไม่เท่าไหร่เอง

ตอนกลางคืน หลังจากเธออาบน้ำเสร็จออกมานอนบนเตียง ถนิตที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ก็รู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่ไม่ปกติของเธอ จึงวางหนังสือลง แล้วโอบเธอเข้ามาในอ้อมอก: "เป็นอะไรไป?"

"นีรชาจะไปแล้ว ฉันทำใจไม่ได้" รสิกากลิ้งเข้าไปในอ้อมอกของเขาแล้วหาตำแหน่งสบายๆ ซุกตัวลงไป "ถ้าเธอไปแล้ว งั้นต่อไปฉันกลับมา ในบ้านก็เหลือแค่ฉันคนเดียว"

"ยังมีผมอยู่อีกคนไม่ใช่เหรอ" ถนิตตบหลังของเธอเบาๆ พูดอย่างอ่อนโยน

"คุณกลับดึกกว่าฉันทุกวันเลย" รสิกาพูด "นอกจากวันนี้......"

แต่ในช่วงระยะนี้ ถนิตกลับบ้านดึกขึ้นเรื่อยๆจริงๆ บางครั้งสี่ทุ่มเพิ่งจะกลับมา ต่อให้กลับมาแล้ว ก็ดูเอกสารต่อจนถึงเช้ามืด

ดังนั้นรสิกาถึงมีความรู้สึกเหมือนตนเองกับถนิตไม่ได้เจอกันนานแล้ว

หลายวันนี้ยังดีที่มีนีรชาอยู่เป็นเพื่อน เธอถึงไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยว แต่ถ้านีรชาไปแล้ว เธอคงไม่ชินแน่ๆ

ความเคยชินน่ะ เป็นสิ่งที่น่ากลัวมาก

แต่ก่อนตอนที่อยู่คนเดียวเธอก็สุขสบายดี ภายหลังมีนีรชากับถนิตมาอยู่ด้วย ถึงบางครั้งเธอจะรู้สึกว่าเสียงดังอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ก็ชินกับทุกอย่างไปแล้ว บางเวลาที่พวกเขาไม่พูด รสิกายังรู้สึกลนลานในใจด้วยซ้ำ

"ขอโทษนะ" ถนิตกอดเธอแน่น น้ำเสียงรู้สึกผิด "ต่อไปผมจะพยายามกลับให้เร็วหน่อย ดีไหม?"

"ฉันไม่ได้บ่นที่คุณกลับดึก......" รสิกาอยากจะอธิบาย แต่ยังพูดไม่ทันจบก็โดนถนิตแทรกขึ้นมา

"ผมรู้" เขาพูด "แต่ถ้าคุณไม่บ่น ยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิดต่อคุณนะ"

รสิกาได้ฟังคำพูดของเขา ก็อยากจะขำ แต่กลับขำไม่ออก

"ไม่เป็นไร" เธอพูด "ฉันไม่เป็นไรจริงๆ คุณยุ่งเรื่องของคุณเองเถอะ ไม่ต้องสนใจฉันหรอก"

จริงๆเธอกับถนิตก็เป็นพวกบ้างานทั้งคู่

ตอนนี้เธอแค่อยากจะดำเนินกิจการของสตูดิโอตัวเองให้เต็มที่

จรณินทร์พาทีมของบริษัทออกไป ถึงเธอจะไม่ได้พูดต่อหน้าพวกกรานต์ แต่ปริมาณงานในสตูดิโอตอนนี้ก็ลดลงมากจริงๆ บวกกับบางครั้งที่จรณินทร์พูดคำพูดพวกนั้นต่อหน้าสื่อโดยบังเอิญหรืออาจจะตั้งใจ จึงทำให้สตูดิโอของรสิกาแทบจะไม่ได้รับงานแล้ว

ก่อนหน้านี้ไม่ง่ายเลยกว่าจะกอบกู้ชื่อเสียงกลับคืนมาได้ แต่ทั้งหมดกลับโดยจรณินทร์ทำลายไปหมดแล้ว

และที่ไม่ต่างกัน

ถนิตก็ไม่ได้อยู่ในวัชรเดชานนท์กรุ๊ปอย่างสบายๆเหมือนที่รสิกาเห็นจากภายนอก ไม่งั้น ตอนนี้เขาจะยุ่งทั้งวันทั้งคืนได้ยังไงล่ะ?

เธอแค่เก็บเอาไว้ในสายตา แต่ไม่เคยพูดออกมาเท่านั้นเอง

"โกรธเหรอ?" ถนิตได้ยินเสียงของเธอ จึงก้มหน้ามองเธอ

รสิกาส่ายหัว: "ไม่ได้โกรธ จริงๆนะ"

"ต่อไปผมจะพยายามหาเวลากลับมาอยู่กับคุณ" ถนิตพูดเบาๆ

"ฉันเข้าใจ" รสิกาหัวเราะเบาๆ แล้วมุดเข้าไปในอ้อมอกของเขา

"ใช่สิ มีเรื่องหนึ่ง ที่ผมอยากถามคุณ"

จู่ๆถนิตก็เปลี่ยนเรื่องพูด: "คนที่ชื่อจรณินทร์นั่น แต่ก่อนเป็นคนของบริษัทคุณใช่ไหม?"

เขาพูดถึงจรณินทร์อย่างกะทันหัน ทำเอารสิกาตกใจจนสั่นไปทั้งตัว

ถนิตแค่คิดว่าเธอหนาว จึงกดๆผ้าห่มที่ด้านหลังของเธอเล็กน้อย

"แต่ก่อนน่ะใช่ ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ลาออกไปแล้วน่ะ" ตอนที่รสิกาพูดก็ไม่กล้ามองถนิตเลย กลัวโดนเขาจับได้ จึงทำได้เพียงพยายามตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ