บทที่ 136 ส่งใบมีดมา

ไม่ใช่ว่าถนิตไม่เป็นห่วง เพียงแต่ว่าเขาก็แค่คุ้นชินแล้วเท่านั้น

ตั้งแต่มัธยมเป็นต้นมา นีรชาก็อยู่โรงเรียนประจำมาตลอด เวลาในหนึ่งเดือนที่ทั้งสองคนจะได้เจอหน้ากันก็มีแค่ตอนวันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้น แล้วบางครั้งเขายังต้องทำโอทีตอนวันหยุดสุดสัปดาห์ด้วย เวลาที่ได้เจอหน้านีรชาก็ยิ่งน้อยลงไปอีก

ต่อมาพอเธอเริ่มไปเข้ามหาลัยแล้ว ทั้งสองคนก็ห่างกันหลายเดือนถึงจะได้เจอหน้ากันครั้งหนึ่ง

ครั้งนี้ถือว่าได้พึ่งใบบุญของรสิกา พวกเขาถึงสามารถใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันได้ถึงสองเดือน

เพียงแต่ว่ารสิกาไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยเท่านั้น

ถนิตส่งรสิกาไปถึงบริษัทแล้วก็จากไป พอรสิกาเดินเข้าไปในสตูดิโอ ก็ได้ยินจันทร์พูดขึ้นว่า "พี่รุ้ง มีพัสดุของพี่มาส่ง ฉันวางไว้บนโต๊ะพี่แล้วนะ"

"พัสดุเหรอ?" รสิกานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ช่วงนี้เธอไม่ได้ซื้อของออนไลน์เลยนี่ จะเป็นของอะไรกันนะ?

เธอเดินมาถึงโต๊ะตัวเอง พอวางกระเป๋าลงแล้ว ถึงหันไปมองพัสดุอันนั้นทีหนึ่ง

เหมือนเป็นจดหมายฉบับหนึ่ง เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็นั่งลง และถือซองจดหมายไว้เตรียมจะแกะออกดู ในตอนที่เธอแกะไปได้ครึ่งหนึ่งนั้น อยู่ ๆ ที่มือขวาตัวเองมีความรู้สึกเจ็บจี๊ดเสี้ยวหนึ่งเกิดขึ้นมา จากนั้นซองจดหมายที่ถืออยู่ในมือก็ตกลงไปบนโต๊ะ ใบมีดที่อยู่ด้านในก็หล่นออกมา ส่วนมือขวาของเธอก็โดนใบมีดบาดจนเป็นแผลและกำลังมีเลือดไหลออกมาอยู่

"พี่รุ้ง!"

จันทร์เป็นคนที่สังเกตเห็นคนแรก พอเธอได้ยินเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของรสิกาก็เงยหน้าขึ้นมาทันที จากนั้นก็เห็นมือขวาของรสิกากำลังมีเลือดไหลอยู่!

จากนั้นกรานต์และศุจิก็ได้ยินเสียงของจันทร์ แล้วก็สังเกตเห็นสถานการณ์ของรสิกา ก็เลยรีบเดินเข้ามาดู

"ห้ามเลือดก่อน!"

เมื่อเทียบกับจันทร์ที่ทำตัวไม่ถูกแล้ว เห็นได้ชัดเลยว่ากรานต์ดูสงบนิ่งมากกว่า เขารีบดึงกระดาษทิชชูบนโต๊ะมาห่อมือขวาของรสิกาเอาไว้

เขาไม่ได้ดูบาดแผล ไม่รู้ว่าบาดแผลรุนแรงมากแค่ไหน แต่ว่าดูจากปริมาณเลือดที่ไหลออกมาของเธอแล้ว แผลน่าจะไม่เบาเลย

"เป็นใครกันนะ ทำไมถึงได้กล้าส่งใบมีดมาแบบนี้!" จันทร์โมโหจนแทบจะพูดไม่ออกเลย

ศุจิกลับเทใบมีดพวกนั้นออกมาจากซองจดหมายจนหมดด้วยใบหน้าเย็นชา และสิ่งที่เทออกมาพร้อมกันด้วยก็มีจดหมายอีกฉบับหนึ่ง

"พี่รุ้ง" ศุจิเอาจดหมายยื่นให้กับรสิกา

จดหมายนั้นสั้นมาก ตัวหนังสือบนนั้นเป็นตัวหนังสือที่พิมพ์ออกมา น่าจะเป็นเพราะกลัวจะถูกจับได้ว่าเป็นใคร

บนจดหมายบอกว่า : นี่เป็นเพียงแค่การตักเตือนเธอครั้งหนึ่งเท่านั้น

รสิกากัดฟันไว้แน่น และพยายามข่มความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นที่มือขวา และกำจดหมายให้เป็นก้อน แล้วโยนลงไปบนโต๊ะ

ใครเป็นคนทำเรื่องนี้ ตอนนี้รสิกายังเดาไม่ออก แต่สิ่งที่สามารถแน่ใจได้เลยก็คือ จะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนพวกนั้นแน่ แต่ว่าหลัก ๆ จะเป็นใครนั้น เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

"ไปโรงพยาบาลเถอะ เลือดออกเยอะขนาดนี้ ห้ามยังห้ามไม่หยุดเลย!" จันทร์เห็นกระดาษทิชชูที่ห่อมือขวารสิกาอยู่ได้กลายเป็นสีเลือดไปหมดแล้ว ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างทนดูไม่ไหว แล้วพูดขึ้นมา

"ไม่ต้องหรอก" รสิกาส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วบอกกับศุจิว่า "ในห้องทำงานด้านใน มีกล่องพยาบาลอยู่ ไปเอาออกมา"

ศุจิเคยอยู่ในค่ายทหารมาก่อน แน่นอนว่าต้องทำแผลเป็นอยู่แล้ว

ถึงแม้ว่าตัวรสิกาเองก็ทำแผลเป็น แต่ว่ามือขวาบาดเจ็บไปแล้ว มือซ้ายของเธอก็ทำได้ไม่ถนัดด้วย

"ทำไมถึงไม่ไปโรงพยาบาลละคะ? ถ้าเกิดใบมีดพวกนั้นมีพิษละคะ?" จันทร์ยังคงพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง

"บนใบมีดไม่มีพิษหรอก อย่างมากก็แค่มีเชื้อแบคทีเรีย" รสิกามีสีหน้าปกติ เพียงแต่แค่ขมวดคิ้วขึ้นมานิดหน่อยเพราะความเจ็บปวด แล้วก็มองไม่เห็นปฏิกิริยาอะไรอีกเลย อย่างกับว่าคนที่ได้รับบาดเจ็บในตอนนี้ไม่ใช่เธอยังไงอย่างงั้น

ไม่นานศุจิก็เอากล่องพยาบาลมา เธอนั่งลงตรงหน้ารสิกา แล้วก็เปิดกล่องพยาบาลออก

รสิกาดึงกระดาษทิชชูที่ห่อมือขวาออกไปเลย พอไม่มีกระดาษแล้ว บาดแผลก็มีเลือดไหลออกมาทันทีอย่างกับว่าเปิดก๊อกน้ำยังไงอย่างงั้น