บทที่ 137 ขอความช่วยเหลือ

พูดถึงจรณินทร์แล้ว มันก็มีโอกาสเป็นไปได้ แต่ว่าในใจของรสิกากลับไม่ได้คิดว่าจรณินทร์เป็นคนทำ

จรณินทร์อาจจะเป็นกังวลเรื่องการประกวดดีไซเนอร์จริง ๆ แต่เธอก็ชัดเจนดี ว่ารสิกาไม่มีทางเข้าร่วมการประกวดอยู่แล้ว

รสิกาเคยเข้าร่วมการประกวดในตอนที่เข้าวงการมาใหม่ ๆ เท่านั้น หลายปีมานี้นอกจากการประกวดที่บรู๊คช่วยลงชื่อสมัครให้เธอ เธอก็ไม่เคยไปเข้าร่วมการประกวดอะไรอีกเลย

เพราะฉะนั้นจรณินทร์จึงไม่จำเป็นต้องกังวลว่ารสิกาจะไปเข้าร่วมการประกวด อย่างน้อยจรณินทร์ก็รู้จักรสิกาดี

"เรื่องนี้พูดยาก" รสิกาพูดขึ้น "แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร หล่อนจะต้องไม่มีทางทำแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแน่"

จันทร์ตกตะลึงไปเล็กน้อย "ความหมายของพี่รุ้งคือ หล่อนยังจะส่งใบมีดมาอีกเหรอคะ?"

รสิกายิ้มขึ้นมาจาง ๆ "จะส่งใบมีดมาอีกหรือเปล่านั้นฉันไม่รู้ แต่ว่าจะต้องมีวิธีการใหม่ ๆ อย่างอื่นออกมาอีกแน่"

เธอพูดไปแล้วก็มองไปที่มือขวาของตัวเองทีหนึ่ง "ก่อนที่มือจะหายดี ฉันไม่มีทางถือปากกาได้แล้ว ช่วงนี้คงต้องรบกวนพวกเธอมากหน่อยแล้วนะ"

จันทร์กัดริมฝีปากล่างเล็กน้อย "แต่ว่า พี่รุ้ง......พวกเราสามคนเป็นมือใหม่กันทั้งนั้น ถ้าหากไม่มีพี่ละก็ พวกเราก็......"

คำพูดของเธอยังไม่ทันได้พูดจบ แต่รสิกาก็รู้ว่าหมายความว่าอะไรแล้ว

ตอนนี้สตูดิโอแทบจะพึ่งพิงรสิกาเพียงคนเดียวอยู่แล้ว ถึงแม้กรานต์จะเป็นคนมีพรสวรรค์ แต่ก็ยังเป็นมือใหม่เหมือนกัน ความสามารถในทางด้านนี้จึงยังไม่มากพอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจันทร์ ตอนนี้เธอยังอยู่ในช่วงกำลังพัฒนาอยู่ สำหรับศุจินั้น......รสิกาไม่เคยคาดหวังว่าเธอจะสามารถวาดออกมาได้ดีแค่ไหนอยู่แล้ว

ยังไงตอนนี้ก็ยังไม่เคยคาดหวังมาก่อนแน่นอน

"ถึงแม้ว่ามือของฉันจะวาดไม่ได้ แต่ก็ยังสามารถสอนพวกเธอได้อยู่" รสิกาหัวเราะขึ้นมาเล็กน้อย "อย่ามองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้น ตอนนี้เปลี่ยนเป็นฉันมีเวลามากขึ้นมาแล้ว สำหรับพวกเธออาจจะกลายเป็นการทรมานอย่างหนึ่งก็ได้"

ความจู้จี้จุกจิกของรสิกานั้นค่อนข้างขึ้นชื่ออยู่ น้อยคนนักที่จะสามารถส่งแบบร่างให้เธอครั้งเดียวผ่านไปได้ แม้แต่จรณินทร์ในช่วงแรกก็ทำไม่ได้เหมือนกัน

พอได้ยินคำพูดของรสิกา จันทร์ก็ตัวสั่นขึ้นมาทีหนึ่งจริง ๆ "งั้นฉันรีบไปวาดรูปดีกว่า"

กรานต์ก็พูดขึ้นเหมือนกัน "พี่รุ้ง ผมไปทำงานก่อนนะ"

"ไปเถอะ" รสิกาพยักหน้าขึ้นเล็กน้อย

แล้วเธอก็มองไปที่ศุจิที่กำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ข้าง ๆ "คิดอะไรอยู่เหรอ?"

ศุจิพูดขึ้นว่า "ฉันกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าเรื่องนี้จะบอกกับคุณถนิตดีหรือเปล่า"

ศุจิเป็นคนที่ถนิตส่งมา ถ้าพูดให้ถูกแล้วก็คือ เจ้านายของเธอคือถนิต ไม่ใช่รสิกา

"ฉันจะบอกเขาเอง" รสิกาพูดขึ้น "เรื่องนี้คุณไม่ต้องเป็นกังวลหรอก"

ศุจิพยักหน้าขึ้นเล็กน้อย "ฉันรู้แล้วค่ะ"

"ไปทำงานเถอะ" รสิกาพูดขึ้น

"ค่ะ"

ศุจิตอบรับออกมาคำหนึ่งแล้วก็ไปทำงานเลย

พอพวกเขาไปหมดแล้ว รสิกาถึงจะลุกขึ้นมาแล้วเดินไปที่ข้างหน้าต่าง แล้วก้มหน้าลงไปมองมือขวาของตัวเอง

ยังคงปวดแสบปวดร้อนอยู่ เจ็บจนเธอตื่นตัวขึ้นมาหมดแล้ว

อย่ามองว่าเธออยู่ต่อหน้าพวกจันทร์แล้วจะแกล้งทำเป็นไม่มีเรื่องอะไร แต่ความจริงแล้วในใจกลับกลุ้มใจจะตายอยู่แล้ว

ดูท่าคงจะมีคนไม่อยากเห็นเธอได้ดี แล้วก็ยังไม่อยากเห็นสตูดิโอของเธอได้ดีด้วยเหมือนกัน

ตอนนี้สตูดิโอก็กำลังอยู่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแต่แรกอยู่แล้ว แล้วตอนนี้เธอก็มาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก คาดว่าอีกไม่นานสตูดิโอก็คงจะสามารถมีฤกษ์ปิดตัวได้แล้ว

จะให้เป็นอย่างนี้ต่อไป มันก็ไม่ใช่ทางออก

รสิกาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่ง ไม่ว่าจะอยากหรือไม่อยาก เธอก็ต้องโทรศัพท์หาบรู๊คอยู่ดี

บรู๊คอยู่ในวงการนี้มานานกว่าเธอ เรื่องพวกนี้เขาก็น่าจะเคยเจอมาก่อนแล้ว ดังนั้นการไปสอบถามเขา ก็ถือว่าเป็นทางลัดทางหนึ่ง

"รุ้ง?" บรู๊ครับสายขึ้นมา "มีอะไรเหรอ?"

"อาจารย์คะ ฉันอยากจะขอให้อาจารย์ช่วยอะไรฉันหน่อย ได้ไหมคะ?" รสิกากลืนน้ำลายลงไป แล้วพูดขึ้นมา