บทที่ 138 ต้องให้เธอจ่ายค่าตอบแทนแน่

ตอนเธอมาทำงานตอนเช้านั้น ถนิตเป็นคนส่งมา แน่นอนว่าตอนเลิกงานเขาก็ต้องมารับด้วย

ทีแรกรสิกาคิดว่าเขางานยุ่งมาก ตัวเองโบกรถกลับไปเลยก็ได้ แต่ในตอนที่เธอยังไม่ทันได้บอกเขาเลย เขาก็ส่งข้อความมาแล้วว่าตัวเขากำลังอยู่ระหว่างทางที่มาแล้ว

นี่มันทำให้รสิกาอยากปฏิเสธก็ปฏิเสธไม่ได้แล้ว

เธอกะเวลาไปรออยู่ที่ใต้ตึก รอไปประมาณเกือบสองนาที จากที่ไกล ๆ ก็เห็นรถที่คุ้นตาขับเข้ามาในระยะสายตาแล้ว

คนที่ขับรถอยู่คือเลขาแจ็ค ส่วนถนิตนั่งตรงเบาะนั่งหลังคนขับ

ในตอนที่รสิกาเดินไปหานั้นก็อยากจะใช้มือขวาเปิดประตู แต่พอยื่นมือออกแตะโดนที่จับประตูแล้ว เธอก็รับชักกลับมาอย่างกับถูกไฟช็อก เธอลืมไปเลยว่ามือตัวเองมีแผลอยู่

"เป็นอะไรไป?" ถนิตเห็นเธอยืนอยู่ข้างประตูไม่ยอมขึ้นรถ ก็เป็นฝ่ายเปิดประตูออก แล้วสอบถามขึ้นมา

"ไม่เป็นไรค่ะ" รสิกาส่ายหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็ย่อตัวเข้าไปนั่งในรถ และดึงประตูปิดลงด้วยมือซ้ายอย่างระมัดระวัง

ในที่สุดถนิตก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ มือขวาของเธอถูกพันด้วยผ้าพันแผลอยู่ แล้วตรงร่องระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ก็เหมือนกับว่าเริ่มจะมีเลือดซึมออกมาแล้วด้วย

ถนิตดึงมือของเธอมาดู พอสัมผัสกับมือขวาที่โดนพันอย่างลูกบ๊ะจ่างแล้ว เขาก็ขมวดคิ้วขึ้นมา "เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

"มีคนส่งใบมีดมาให้ฉันค่ะ" ตัวรสิกาเองก็ไม่ได้ขยับเขยื้อน แล้วก็นั่งเอียงตัวอยู่อย่างงั้น "ฉันมักจะรู้สึกอย่างกับว่าตัวเองเป็นผู้นำประเทศยังไงไม่รู้ ไม่ว่าใครก็อยากทำร้ายฉันไปหมด"

ถนิตถลึกตาใส่เธอทีหนึ่ง เธอก็หยุดพูดไปทันทีเลย

"ใคร?" แล้วเขาก็ถามขึ้นมาอีก

รสิกาส่ายหน้าอย่างซื่อตรงขึ้นมา "ไม่รู้ค่ะ ดูจากกล้องวงจรปิดแล้ว คนคนนั้นแต่งตัวปิดชิดมาก ไม่มีทางมองไม่ออกว่าเป็นใครเลยค่ะ"

สายตาของถนิตค่อย ๆ กลายเป็นเย็นชาขึ้น พอค่อย ๆ ปล่อยมือรสิกาออกแล้ว ก็พูดกับเลขาแจ็คที่ขับรถอยู่ข้างหน้าขึ้นว่า "เดี๋ยวไปสืบเรื่องนี้สักหน่อยนะ"

"ได้ครับ ท่านประธาน" เลขาแจ็คพูดขึ้นมา

รสิกาพูดขึ้นว่า "ที่จริงก็ไม่ต้องไปสืบแล้ว เรื่องนี้แค่ดูก็รู้แล้วว่ามีคนตั้งใจแก้แค้นส่วนตัว แม้แต่หลักฐานก็ไม่เหลือทิ้งไว้ ตรวจสอบไม่ได้หรอกค่ะ"

ถนิตหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเย็นขึ้นว่า "คุณตรวจสอบไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะตรวจสอบไม่ได้หรอกนะ"

รสิกากระตุกมุมปากไปเล็กน้อย จะดูถูกคนอื่นก็ไม่เห็นต้องทำกันถึงขนาดนี้หรอกมั้ง? แถมยังอยู่ต่อหน้าคนนอกอีก

แล้วในตอนที่รสิกาตัดสินใจว่าจะไม่สนใจถนิตอีกจนกว่าจะถึงบ้านนั้น เขาก็จ้องมองมือเธออย่างปวดใจ แล้วถามขึ้นมาว่า "เจ็บไหม?"

รสิกาพยักหน้าเล็กน้อย "จะพูดว่าไม่เจ็บก็หลอกคนนะซิ"

ที่จริงตอนนี้ไม่ได้เจ็บเท่ากับเมื่อกี้แล้ว เพียงแต่ว่าความเจ็บปวดนี้มันมาเป็นระลอก ๆ ไม่ขาด ทำให้รสิกาไม่มีทางสงบจิตสงบใจลงได้ ทั้งตัวก็กลายเป็นคนกระสับกระส่ายอยู่ไม่สุขไปได้ง่าย ๆ

จันทร์บอกกับเธอว่าถ้าทนไม่ไหวจริง ๆ ก็ให้กินยาแก้ปวดสักหน่อย แต่เธอไม่ได้กิน

ยาแก้ปวดกินไม่มากก็สามารถแก้ปวดได้จริง ๆ แต่ถ้าเกิดกินจนติดแล้วหยุดไม่ได้ขึ้นมา ก็จะมีผลกระทบต่อเธอเป็นอย่างมากเลย

เพราะฉะนั้นวันนี้ตลอดทั้งวันที่ผ่านมา เธอก็ผ่านพ้นมาด้วยความเจ็บปวดอย่างกับถูกไฟแผดเผา

"ทำไมถึงไม่โทรหาผม?" เขาถามขึ้นด้วยใบหน้าเคร่งเครียด "เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังคิดจะปกปิดผมอีกเหรอ?"

สามารถฟังออกได้ว่า เขาไม่ชอบใจขึ้นมานิดหน่อยแล้ว

"เจ็บค่ะ" รสิกาซุกตัวเข้าไปอยู่ในอกอย่างออดอ้อนซะเลย "เจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว จะไปกล้าปกปิดคุณอีกได้ยังไงคะ"

เธอรู้สึกเจ็บจริง ๆ แต่ตอนนี้เพื่อที่จะเบี่ยงเบนความสนใจของถนิตไป จึงแสร้งทำเป็นเหมือนทนไม่ไหว

แต่ถนิตกลับชอบมุขนี้

"วางใจเถอะ" ถนิตตบไหล่เธอเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมขึ้นว่า "ผมจะต้องให้เธอจ่ายค่าตอบแทนแน่!"