บทที่ 148 คอสโมกรุ๊ปเป็นฝ่ายเรา

คำพูดของชัยเดชทำให้รสิการู้สึกอยากจะหัวเราะ “คุณสงสัยว่าประธานคอสโมกรุ๊ปเป็นใครซะขนาดนั้น งั้นตัวคุณก็ไปสืบหาเองซิ เอาแต่มาถามฉันอยู่ทำไม? คุณคิดว่าฉันที่เป็นดีไซเนอร์คนหนึ่งจะไปรู้เรื่องเหรอ? คุณนี่ก็ช่างชื่นชมฉันเกินไปแล้ว”

ตั้งแต่ครั้งแรกที่พูดถึงคอสโมกรุ๊ปกับชัยเดชนั้น ทุกครั้งที่เขาพูดถึงประธานคนนี้ก็มักจะดูมีความหมายแอบแฝง รสิกาไม่ใช่คนโง่นะ เธอฟังออกได้

แต่เธอรู้สึกแปลกใจ ทำไมชัยเดชถึงคิดว่าเธอกับประธานคอสโมกรุ๊ปจะรู้จักกันล่ะ?

ล้อเล่นนะซิ ถ้าเกิดว่าเธอรู้จักกับบุคคลใหญ่โตแบบนี้จริง ๆ ตอนนี้จะมามีสภาพย่ำแย่ขนาดนี้ได้เหรอ?

“คุณไม่รู้เรื่องจริง ๆ เหรอ?” ชัยเดชฟังจากน้ำเสียงของเธอไม่เหมือนว่าจะพูดโกหก พอลังเลไปครู่หนึ่ง แล้วก็ถามขึ้นว่า “ไม่ได้หลอกผมนะ?”

“หลอกคุณก็เป็นลูกหมาซิ” รสิกามองตาขาวขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง “แต่ว่า คุณสืบหาประธานคอสโมกรุ๊ปซะขนาดนี้……เพราะว่าอยากร่วมงานกับเขาเหรอ?”

ชัยเดชเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ถึงแม้ว่าจะมีเงิน แต่ว่ายังไงรากฐานก็ยังไม่มั่นคง ในเวลาแบบนี้ถ้าเกิดว่ามีพันธมิตรละก็ สำหรับเขาก็ถือได้ว่าเป็นเรื่องที่ประหยัดแรงไปกว่าครึ่งเลย

แล้วคอสโมกรุ๊ป ก็เป็นเป้าหมายที่ดีที่สุดของเขา

“คุณนี่ฉลาดจริง ๆ” ชัยเดชหัวเราะขึ้นมาสองคำ แล้วพูดชื่นชมขึ้น “แต่ว่าประธานคอสโมกรุ๊ปไม่โผล่หน้าออกมา แล้วก็ไม่ยอมพบผม เรื่องที่จะได้คุยเรื่องการร่วมงานกันนั้นช่างห่างไกลมากจริง ๆ”

สำหรับเรื่องนี้ รสิกาก็ไม่มีวิธีช่วยเหลือชัยเดชจริง ๆ

“สู้ ๆ เถอะ” เพราะฉะนั้นเธอจึงพูดแต่เพียงเท่านี้

“คุณ……” ชัยเดชเหมือนกับว่าอยากพูดอะไร แต่พอคำพูดมาถึงขอบปาก ก็ถูกกลืนกลับไปทั้งหมด “ไม่มีอะไร วันนี้หลังเลิกงานมีเวลาว่างไหม?”

“มีธุระอะไรเหรอคะ?”

“เลี้ยงข้าวผมไง” เขาพูดออกมาอย่างซื่อตรง “คุยกันไว้แล้วว่าผมเป็นคนเลือกเวลาเอง คุณคงจะไม่ปฏิเสธหรอกใช่ไหมครับ?”

รสิกาจ้องมองมือขวาตัวเองอย่างเบื่อหน่ายทีหนึ่ง “คุณแน่ใจนะคะว่าจะเลือกวันนี้?”

“ใช่ครับ วันนี้แหละ”

“ก็ได้ค่ะ” รสิกาพูดขึ้นมา “คุณอยากไปกินที่ไหนคะ?”

“ครั้งที่แล้วไปกินกันที่โรงแรมคอสโม ก็ไม่เลวนะ……”

“คุณนี่จะเอาคอสโมกรุ๊ปมาเกี่ยวให้ได้เลยใช่ไหมคะ?” รสิการู้สึกหมดคำพูด แล้วอีกอย่าง เขาแน่ใจเหรอว่าครั้งที่แล้ว กินข้าวที่โรงแรมคอสโมได้ไม่เลว?

“จะเลี้ยงหรือเปล่า? ไม่เลี้ยงก็ช่างเถอะ” ชัยเดชทำเสียงหึออกมาสองคำ

“เลี้ยงซิ” รสิกาสะกดอารมณ์นี้ลงไป “เดี๋ยวฉันจะจองโต๊ะไว้ล่วงหน้าเอง”

“ได้” แล้วชัยเดชถึงจะหัวเราะขึ้นมาอย่างพึงพอใจ “วางสายแล้วนะ”

“อืม ค่ะ”

พอตอบไปคำหนึ่งแล้ว รสิกาก็เป็นฝ่ายวางสายไปเอง

พอเธอจองโต๊ะเสร็จแล้วก็ลังเลไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจโทรหาถนิต

“คืนนี้ฉันจะไปเลี้ยงข้าวชัยเดชที่โรงแรมคอสโม” พออีกฝ่ายรับสายแล้ว รสิกาก็พูดออกไปตามตรง

“ไปโรงแรมคอสโมเหรอ?” ถนิตขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

“เดี๋ยวฉันกินข้าวเสร็จก็จะตรงกลับบ้านเลย คุณไม่ต้องมารับฉันนะคะ” รสิกาพูดเสียงเบาขึ้นมา

คิดว่าคงจะเป็นเพราะว่ากลัวถนิตจะโกรธมั้ง เธอก็เลยไม่ได้สังเกตเห็นว่าสิ่งที่ถนิตสนใจนั้นไม่เหมือนกัน

“ได้” เขารับปากได้รวดเร็วมาก

เรื่องนี้ทำให้รสิกานึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคราวก่อน “แล้วคุณก็ห้ามบอกให้เปรมสุธีร์มาด้วยนะคะ ฉันไม่อยากให้ชัยเดชมีโอกาสมาฟันฉันในครั้งต่อไปอีกแล้วนะคะ”

ครั้งที่แล้วก็เป็นเพราะถนิตกับเปรมสุธีร์มาก่อกวน ไม่งั้นเธอก็คงจะทดแทนบุญคุณชัยเดชหมดไปตั้งนานแล้ว

“ไม่ไปแน่” ถนิตพูดขึ้นมา และกลัวเธอจะไม่เชื่อ ก็เลยพยายามย้ำขึ้นมาอีกรอบว่า “วางใจเถอะ”

“จริง ๆ นะคะ?” คราวนี้กลายเป็นรสิกาที่รู้สึกไม่ค่อยเชื่อขึ้นมาแล้ว

“อยากให้ผมไปเหรอ?” ถนิตหัวเราะเบา ๆ ขึ้นมา