บทที่ 149 ผู้ชายทื่อ ๆ สองคน

หลังจากที่บอกกล่าวคนในสตูดิโอแล้ว รสิกาก็หิ้วกระเป๋าขึ้นมาแล้วออกไปเลย

ครั้งนี้ชัยเดชไม่ได้มารับ เธอโบกรถไปโรงแรมคอสโมด้วยตัวเองคนเดียว ในตอนที่ไปถึงนั้น ชัยเดชได้มานั่งรอที่โต๊ะแล้ว

“รอนานแล้วใช่ไหมคะ” รสิกาเดินเข้าไปนั่งลง แล้วพยายามหายใจให้สม่ำเสมออยู่ครู่หนึ่ง

ชัยเดชหัวเราะแล้วส่ายหน้าขึ้นมา กำลังจะพูดอะไร อยู่ ๆ ก็เห็นมือขวาที่บาดเจ็บของรสิกาเข้า รอยยิ้มบนใบหน้าเขาหายไปทันที “มือเป็นอะไรเหรอ?”

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ทันระวังเลยโดนบาดเข้านะคะ” รสิกาไม่ได้อธิบายอย่างละเอียด “สั่งอาหารเถอะค่ะ”

ในเมื่อเธอไม่อยากพูดชัยเดชก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ยังไงความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ยังไม่ถึงขั้นต้องเปิดใจกันหมดทุกเรื่อง

พอสั่งอาหารไปแล้ว ชัยเดชก็พูดถึงเรื่องที่คอสโมกรุ๊ปต่อกรกับตระกูลสิทธิอัศวกุลขึ้นมา “คุณไม่รู้สึกว่าแปลกเหรอ?”

“แปลกยังไงคะ?” รสิกาไม่เข้าใจ

“อยู่ดี ๆ ทำไมคอสโมกรุ๊ปจะต้องไปต่อกรกับตระกูลสิทธิอัศวกุลด้วย?” ชัยเดชพูดขึ้นมา

รสิกายังไหล่เล็กน้อย “ฉันไม่รู้ค่ะ คุณเคยถามคำถามนี้กับฉันแล้วนะคะ”

“ผมรู้สึกว่าเป็นเพราะคุณ” ชัยเดชจ้องมองมาที่เธอ และหรี่ตาทั้งคู่ลงเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ พูดคำพูดที่ทำให้คนคิดมากขึ้นมา

“เพราะฉันเหรอ?” รสิกาขมวดคิ้วขึ้นมา “จะเป็นไปได้ยังไงคะ ฉันกับประธานคอสโมกรุ๊ปไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย”

ถึงแม้ว่ารสิกากับตระกูลสิทธิอัศวกุลจะมีความแค้นต่อกันจริง ๆ แต่ก็พูดไม่ได้ว่าที่คอสโมกรุ๊ปต่อกรกับตระกูลสิทธิอัศวกุลนั้นเป็นเพราะเธอ

เธอที่เป็นแค่ประชาชนตาดำ ๆ คนหนึ่ง จะไปรู้จักกับบุคคลใหญ่โตแบบนั้นได้ยังไงกัน

ชัยเดชหัวเราะขึ้นมาเล็กน้อย “ดูท่าเขายังปิดบังคุณไอยู่นะ”

“เขา?” รสิการู้สึกแปลกใจ “เขาคือใครเหรอคะ?”

ชัยเดชส่ายหน้าขึ้นมาเล็กน้อย “ช่างเถอะ ในเมื่อคุณไม่รู้ งั้นผมก็ไม่มีความจำเป็นที่จะบอกคุณ”

ในเมื่อคนคนนั้นยังปิดบังรสิกาอยู่ งั้นก็หมายความว่าไม่อยากให้เธอรู้ แล้วถ้าชัยเดชยังรีบร้อนบอกรสิกาไปแบบนี้ งั้นก็เท่ากลับสร้างความแค้นกับคนคนนั้นแล้วไม่ใช่เหรอ

“คุณนี่เล่นใบ้คำอะไรเนี่ย” รสิกามองตาขาวขึ้นมาทีหนึ่ง “เกลียดคนที่พูดได้ครึ่งหนึ่งแล้วไม่ยอมพูดต่ออย่างพวกคุณจริง ๆ เลย”

ชัยเดชยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย พอจะพูดอะไรขึ้นมา อยู่ ๆ ก็เห็นคนคุ้นตาคนหนึ่งเข้า

“คุณดูซินั่นใคร” ชัยเดชชี้ไปที่ด้านหลังรสิกา

รสิการู้สึกแปลกใจ แล้วก็หันหน้ามองไปตามทางที่เขาชี้ แล้วก็เห็นอารณีย์ยืนอยู่กับเพื่อนตัวเองตรงจุดที่ไม่ไกลนัก อารณีย์เองก็เหมือนกับว่าจะเห็นชัยเดชเข้าแล้วพอดี

พอรสิกาหันหน้าไป อารณีย์ก็เห็นว่าคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามชัยเดชคือเธอ

อารณีย์พูดอะไรบางอย่างกับเพื่อน จากนั้นเพื่อนก็ยิ้มแล้วพยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วก็จากไปเองคนเดียวก่อน ส่วนอารณีย์ก็เดินมาทางรสิกา

ในใจรสิกาเกิดความลนลานขึ้นมาทันที เธออยากจะซ่อนมือตัวเองไว้ แต่ว่าภายใต้สถานการณ์แบบนี้จะไปแอบซ่อนได้ยังไง?

“มือเป็นอะไร?” อารณีย์ยังไม่ได้เดินเข้ามาใกล้เลยก็เห็นมือขวาของรสิกาเข้าแล้ว แล้วก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที แม้แต่จะกล่าวทักทายกับชัยเดช ก็ลืมไปเลย

“โดนมีดคัทเตอร์บาดไปทีหนึ่งค่ะ ไม่เป็นไรมาก” รสิกาพยายามพูดเรื่องนี้ให้ดูเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด

“ทำไมถึงไม่รู้จักระวังหน่อย” อารณีย์พูดอย่างตำหนิขึ้นมา พูดแล้ว เธอถึงหันไปมองชัยเดช “คุณชัยเดช”

“คุณหญิงอารณีย์” ชัยเดชลุกขึ้นมาอย่างมีมารยาท แล้วยิ้มและพยักหน้าให้เล็กน้อย “บังเอิญจังเลยนะครับ”

“ใช่บังเอิญจริง ๆ นี่พวกคุณมา……?” อารณีย์สอบถามขึ้นอย่างแปลกใจ

เพราะว่าก่อนหน้านี้ รสิกาได้เคยบอกกับอารณีย์แล้ว ว่าตัวเองกับชัยเดชนั้นไม่มีทางไปด้วยกันได้แน่ และที่สำคัญรสิกาก็เป็นแฟนกับถนิตแล้วด้วย แล้วทำไมสองคนนี้ยังมากินข้าวด้วยกันอีกล่ะ?

“เรื่องที่หนูเกิดอุบัติเหตุก่อนหน้านี้ โชคดีที่ได้ชัยเดชช่วยเอาไว้ เพราะฉะนั้นหนูก็เลยมาเลี้ยงข้าวเพื่อขอบคุณเขาค่ะ” รสิกาอธิบายขึ้นมา