บทที่ 153 คนที่ร้ายกาจมีเล่ห์เหลี่ยม

“ว่าไงนะ?”รสิกาอึ้งตะลึง

พิมพ์พิศาไปที่สตูดิโอของจรณินทร์ นี่มันเกิดขึ้นเมื่อไรกัน? ทำไมเธอถึงไม่รู้?

ไม่ใช่สิ……ตั้งแต่ที่จรณินทร์ออกจากสตูดิโอ เธอก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับจรณินทร์อีกเลย พิมพ์พิศาไปที่สตูดิโอของเธอแน่นอนว่ารสิกาก็ไม่รู้เป็นธรรมดาอยู่แล้ว

“สองคนนี้อยู่ด้วยกันจะมีเรื่องดีอะไรล่ะ”ติรณาพูดขึ้นอย่างรังเกียจ

ถ้าอย่างนั้นแสดงว่า ไม่แน่ว่าเรื่องที่รสิกาถูกส่งใบมีดมาให้เมื่อครั้งที่แล้ว อาจจะมีความเกี่ยวข้องกันกับจรณินทร์หรือไม่ก็พิมพ์พิศาสินะ

ในขณะที่รสิกากับติรณากำลังพูดคุยเรื่องของจรณินทร์กับพิมพ์พิศาสิอยู่นั้น พิมพ์พิศากลับแอบไปพบกับคนคนหนึ่งอย่างลับๆอยู่อีกที่ที่หนึ่ง

ตอนที่พิมพ์พิศาเปิดประตูห้องไพรเวทออกเดินเข้าไปนั้น ก็เห็นคนกำลังยืนอยู่ริมหน้าต่างมองออกไปข้างนอกด้วยท่าทางสง่างาม ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

พิมพ์พิศาส่งเสียงพูดออกมา“คุณอนิญญา”

อนิญญาที่ยืนอยู่ตรงริมหน้าต่างพอได้ยินเสียงที่ดังเข้ามา ก็ยิ้มเล็กน้อย“คุณพิมพ์พิศา”

แม้ว่าทั้งสองคนจะเรียกกันอย่างแปลกหน้ามากๆ แต่ดูจากสีหน้าแล้วกลับไม่เหมือนกับเพิ่งมาเจอกันเป็นครั้งแรก

“นั่งลงก่อนสิ”อนิญญาพูดกับพิมพ์พิศา

ทั้งสองคนนั่งลง คนที่เอ่ยปากพูดออกมาก่อนคือพิมพ์พิศา“คุณเห็นข่าวแล้วยัง?”

“เห็นแล้ว”อนิญญาพูดตอบ“เปิดโปงเรื่องนี้ออกมาในตอนนี้มันไม่มีประโยชน์ใดๆต่อรสิกาเลยแม้แต่นิดเดียว”

“ไม่มีเลยจริงๆเหรอ?”พิมพ์พิศารู้สึกสงสัยอยู่ไม่น้อย“นั่นถึงยังไงก็เป็นคุณถนิตเชียวนะ ถ้าเขาจะเปิดเผยความสัมพันธ์กับรสิกาต่อสาธารณะจริงๆ ต่อไปรสิกาอยู่ในเมืองซีก็จะต้องราบรื่นไม่มีอุปสรรคใดๆอย่างแน่นอน”

“ไม่มีทาง”อนิญญาพูดยืนกราน

“ทำไมล่ะ?”พิมพ์พิศาไม่เข้าใจ

ในตอนแรกตอนที่อนิญญามาพบเธอ อนิญญาคนนี้ก็ดูเหมือนจะมีความมั่นใจอยู่แปลกๆ เธอบอกว่ารสิกากับถนิตไม่มีทางมีผลลัพธ์ที่ดีอย่างแน่นอน ส่วนพิมพ์พิศาก็ยึดความคิดที่ว่าถ้าตัวเองไม่มีชีวิตที่ดี รสิกาก็จะต้องไม่มีชีวิตที่ดีเหมือนกันมาผูกมิตรกับอนิญญา

ก่อนหน้านี้ไม่นานพวกเธอสองคนเพิ่งจะส่งใบมีดไปที่ห้องทำงานของรสิกา พิมพ์พิศาแอบไปสอบถามมา จนรู้ว่ามือขวาของรสิกาได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงมากๆ แทบจะจับปากกาไม่ได้ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่หายเป็นปกติ

สำหรับพิมพ์พิศาแล้วแน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่น่าดีใจมากๆเรื่องหนึ่งเลย ถึงขนาดที่ช่วยบรรเทาความโกรธแค้นเรื่องการหย่าร้างที่อยู่ภายในใจของเธอไปได้ไม่น้อยเลย

ใช่แล้ว มันคือความโกรธแค้น ไม่ใช่ความเสียใจ

เธอเกลียดชญตว์ที่ทิ้งตนเองออกไปอย่างไร้ความปรานีไม่สนใจไยดีขนาดนี้ คำพูดสวยหรูที่เขาเคยพูดเอาไว้ดูเหมือนจะหายไปจนหมดแล้ว！

พิมพ์พิศารู้ว่าภายในใจของชญตว์ยังคงมีรสิกาอยู่ไม่เคยลืมเลือน ดังนั้นจึงหย่ากับเธออย่างไม่รู้สึกเสียดายใดๆเลยสักนิด ในเมื่อการหย่าร้างมันเป็นความจริงที่ไม่สามารถเอากลับคืนมาได้แล้ว

เธอก็จะไม่ปล่อยรสิกาไปเหมือนกัน！

“เพราะว่าท่านเฉลิมสิทธิ์ยังไงล่ะ”อนิญญายิ้มขึ้นมา

แต่ว่ารอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความเกลียดชังอย่างเห็นได้ชัด

จนถึงตอนนี้เธอยังจำได้ชัดเจน คำพูดเหล่านั้นที่ท่านเฉลิมสิทธิ์พูดกับเธอในตอนแรก

ในความจริง ถ้าไม่ใช่เพราะว่าท่านเฉลิมสิทธิ์ เธอก็จะไม่ต้องแยกทางกับถนิต

อนิญญาเข้าใจเป็นอย่างดี ว่าท่านเฉลิมสิทธิ์ดูถูกดูแคลนสถานภาพตัวตนของตัวเอง เธอเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีภูมิหลังของวงศ์ตระกูลใดๆ ที่ท่านเฉลิมสิทธิ์ดูถูกมันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

แต่ว่ารสิกาล่ะ?

เธอไม่ใช่แค่ไม่มีภูมิหลังเท่านั้น แต่สถานภาพก็ซับซ้อนสุดๆ ที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือเธอเคยหย่าร้างมาก่อนด้วย！

ตระกูลวัชรเดชานนท์ที่เป็นตระกูลใหญ่ขนาดนั้น ก็รักศักดิ์ศรีเหมือนกัน แล้วทำไมท่านเฉลิมสิทธิ์ถึงยอมอนุญาตให้รสิกาผู้หญิงแบบนี้แต่งงานเข้าไปในตระกูลวัชรเดชานนท์ได้ล่ะ? ถึงขนาดที่อนิญญาไม่รู้สึกสงสัยแม้แต่นิดเดียวเลยว่าทำไมรสิกาถึงตกอยู่ในสถานการณ์แบบปัจจุบันนี้ได้ หนึ่งในนั้นจะต้องมีท่านเฉลิมสิทธิ์คอยช่วยทำให้เรื่องมันเลวร้ายลงไปกว่าเดิมนั่นเอง

“ท่านเฉลิมสิทธิ์?”พิมพ์พิศาลังเลอยู่สักพัก“เขาจะช่วยพวกเรา?”