บทที่ 155 ผู้ขับเคลื่อนลึกลับ

รสิกาพอได้ยินคำพูดของเธอก็รู้สึกตกใจขึ้นมา ยังดีที่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอกับผู้จัดการล็อบบี้ ไม่นานเธอก็สงบลงอย่างรวดเร็ว“ขอบคุณมากค่ะ”

ใครเป็นคนส่งมาไม่ต้องถามก็รู้ รสิกาก็ไม่ได้สงสัยอีก ตามผู้จัดการล็อบบี้ขึ้นไปบนลิฟต์ตรงไปที่ห้อง2508ทันที

ผู้จัดการล็อบบี้เปิดประตูห้องออก ทำท่าทางเชิญ

รสิกากับติรณาเดินเข้าไป นี่เป็นห้องหนึ่งห้อง ข้างในตกแต่งหรูหราสุดๆ สมแล้วที่เป็นโรงแรมคอสโม ไม่ว่าที่ไหนๆก็ทำได้เหมือนจะดูดีกว่าโรงแรมธรรมดาทั่วไปมาก

“นี่คือคีย์การ์ดห้องพักครับ”ผู้จัดการล็อบบี้วางคีย์การ์ดไว้บนโต๊ะ ใบหน้ายิ้มนิ่งๆ“อีกเดี๋ยวจะมีคนมาส่งของกินให้กับพวกคุณ ถ้าเกิดมีอะไรจำเป็นก็โทรศัพท์ไปเลยตรงๆก็ได้ครับ”

“เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณคุณมาก”รสิกาพยักหน้าให้กับผู้จัดการล็อบบี้อย่างมีมารยาท“รบกวนคุณแล้วค่ะ”

ผู้จัดการล็อบบี้กลับพูดขึ้น“เป็นสิ่งที่ผมควรทำครับ ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ผมก็ขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ”

“ได้เลยค่ะ”รสิกาพูดขึ้น

หลังจากที่ผู้จัดการล็อบบี้ไปแล้ว ติรณาถึงได้พูดขึ้นมา“ตอนนี้กลับบ้านของเธอไม่ได้ หรือว่าคงต้องหาสถานที่ใหม่แล้ว?”

เธอพูดพลางนั่งลงไปบนโซฟา จากนั้นก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาดูเรื่องนี้ต่อ

สิ่งที่เกี่ยวกับเรื่องนี้บนอินเทอร์เน็ตเริ่มค่อยๆหมักหมมอย่างช้าๆ รสิกาในตอนนี้เป็นเป้าของการจู่โจมไปแล้ว คนแทบทั้งหมดต่างต่อว่าเธอ บอกว่าพฤติกรรมของเธอไม่ต่างอะไรจากโสเภณี ติรณาเห็นอะไรพวกนี้แล้วก็รู้สึกโมโหอยู่ไม่น้อย แต่เธอแค่ปากเดียวจะไปเถียงอะไรกับคนเยอะแยะมากมายขนาดนั้นได้ยังไง

รสิกาสังเกตเห็นถึงสีหน้าของเธอ เดินตรงเข้ามาหยิบโทรศัพท์ของเธอมา โยนไปข้างๆทันที“หยุดดูได้แล้ว”

สีหน้าของเธอดูแล้วเหมือนกับคนนอกที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้อย่างไรอย่างนั้น

“นันท์นรีนั่นก็ไม่มีความละอายใจเหลือเกิน เห็นๆอยู่ว่าซื้อพวกหน้าม้าทางอินเทอร์เน็ตมาชัดๆ！”ติรณาพูดขึ้นมาด้วยความโมโห

“เธอก็บอกเองว่าเธอซื้อพวกหน้าม้ามา ยังจะโกรธทำไมอีก”รสิกาพูดขึ้นอย่างนิ่งเฉย

“ได้ๆๆ ฉันเถียงไม่ชนะเธอหรอก”ติรณากอดอกของตัวเองด้วยความโมโห ไม่พูดอะไรอีก

รสิกาหันมองเธอ ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง“เธอก็รู้ว่าพวกเขาทำไปโดยที่ไม่มีแก่นสารอะไรทั้งนั้น ไม่จำเป็นต้องโมโหหรอก”

รสิกาไม่สนแม้แต่นิดเดียวเลยว่าคนนอกพวกนั้นจะมองเธอยังไง เธอแค่ต้องการให้คนที่ตัวเองใส่ใจไม่เข้าใจตัวเองผิดก็พอแล้ว

“ฉันรู้สึกโมโหไม่ไหวแล้ว”ติรณากัดริมฝีปาก พูดออกมาแบบนี้

“ดื่มน้ำสักหน่อยเถอะ”รสิการินน้ำให้กับเธอหนึ่งแก้ว

ติรณารับมาดื่มไปจนหมด ก่อนจะรู้สึกว่าความโกรธภายในใจลดลงไปไม่น้อย

ตอนที่เธอวางแก้วลงกำลังจะพูดขึ้นมานั้น จู่ๆข้างนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา เธอมองตามไปยังเสียง

“ถนิตมาแล้วใช่ไหม?”ติรณาพูดถามขึ้น

รสิกาไม่ได้พูดอะไร ลุกขึ้นยืนเดินตรงไปที่ทางเข้าทันที

เธอมองผ่านตาแมวไปยังคนที่อยู่ข้างนอก หลังจากที่เห็นถนิตแล้ว ก็คว้าที่จับประตูเปิดประตูออกทันที

“มาแล้วเหรอ”เธอพยายามทำให้น้ำเสียงแล้วก็ใบหน้าของตัวเองนิ่งสงบลงที่สุดขณะที่พูดกับถนิต

แต่หลังจากที่เธอพูดสองคำนี้ออกมาแล้ว ก็พบว่าเสียงของตัวเองสั่นอยู่เล็กน้อย

แล้วเสียงที่สั่นนี้ก็ถูกถนิตจับได้เช่นกัน

เขาเดินเข้ามา ปิดประตูลง จากนั้นก็คว้ามือที่สั่นเบาๆของรสิกาเอาไว้“ขอโทษนะ”

“ไม่เป็นไร”รสิกาส่ายหัวเล็กน้อย“เข้ามาสิ”

ถนิตพยักหน้า แต่กลับไม่ได้ปล่อยมือของรสิกาออก จูงเธอเดินเข้ามาโดยตรง

พอเห็นติรณาที่นั่งอยู่บนโซฟา ถนิตก็พยักหน้าให้กับเธอเล็กน้อย ถือว่าเป็นการทักทาย

“เรื่องนี้จะจัดการยังไงกันแน่?”ติรณารอพวกถนิตทั้งสองคนนั่งลงมาแล้วจึงพูดถามขึ้นมาตรงๆ“เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อรุ้งอย่างมากเลยนะ”