บทที่ 156 เพราะว่าเขาอย่างนั้นเหรอ?

หลังจากที่ติรณารู้สถานภาพที่แท้จริงของถนิตแล้ว ก็หันมองไปทางรสิกาโดยอัตโนมัติ

แต่น่าเสียดายที่รสิกายังคงคุยโทรศัพท์อยู่กับบรู๊ค ไม่ได้ยินคำพูดที่พวกเขาคุยกันเมื่อตะกี้เลยแม้แต่นิดเดียว

“คุณยังปิดบังรุ้งอยู่เหรอ?”ติรณากลืนน้ำลาย พูดถามขึ้นด้วยความช็อกตกใจ“เธอยังไม่รู้เรื่องนี้มาโดยตลอด”

“ผมไม่เคยคิดที่จะปิดบังเธอ”ถนิตมองไปทางรสิกา จากนั้นก็ยกริมฝีปากยิ้มนิ่งๆ

ส่วนทางด้านนี้ รสิกายังคงคุยโทรศัพท์อยู่กับบรู๊ค

“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลยนะ ผมสามารถช่วยเหลือคุณได้”บรู๊คพูดขึ้น

“ไม่ต้องหรอกค่ะ”รสิกาพูดขึ้นอย่างหมดหนทาง“อาจารย์ การที่ลากคุณเข้ามาข้องเกี่ยวก็รู้สึกผิดมากพออยู่แล้ว ฉันไม่อยากให้คุณต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวอีก จริงๆนะคะ”

รสิกาพูดอย่างตรงไปตรงมาไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ เรียกได้ว่าแน่วแน่สุดๆ

บรู๊คหยุดนิ่งลงสักพัก ก่อนจะพูดขึ้นมา“เป็นเพราะว่าถนิตเหรอ?”

“หา?”รสิกาอึ้งตะลึงไป“เดิมทีนี่มันก็เป็นเรื่องของฉันกับเขาอยู่แล้วนะคะ”

เธอแค่พูดอธิบายไปง่ายๆเท่านั้น แต่พอได้ยินมาถึงหูของบรู๊คแล้วกลับเป็นอีกความหมายหนึ่ง

รสิกาบอกว่านี่เป็นเรื่องของเธอกับถนิต ไม่อยากมีความสัมพันธ์ใดๆกับเขาอย่างนั้นเหรอ?

การนิ่งเงียบกะทันหันของบรู๊คทำให้รสิกาตระหนักได้ว่าอารมณ์ของเขาผิดแปลกไป

“อาจารย์เป็นอะไรไปหรือเปล่า?”เธอพูดถามขึ้นมาเบาๆ

“คุณไม่ต้องการผมอีกต่อไปแล้ว ใช่ไหม?”บรู๊คพูดออกมาแบบนี้ ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

รสิกาใจสั่นกระตุก

“ไม่ใช่นะคะ！”เธอพูดขึ้นอย่างกระวนกระวายใจไม่น้อย แต่หลังจากที่พูดประโยคนี้จบก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงต่อ

ตั้งแต่ที่เธอรู้ว่าบรู๊คชอบตัวเอง ก็เว้นระยะจากเขาเหมือนจะตั้งใจแต่ก็ไม่ได้ตั้งใจ เธอไม่สามารถให้คำตอบใดๆกับเขาได้ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องให้ความหวังใดๆกับเขา

แต่เธอคิดว่าความเหินห่างของเธอนั้นนิ่งเงียบมากๆ กลับคิดไม่ถึงว่าบรู๊คจะเห็นทุกสิ่งทุกอย่างนี้จนหมดแล้ว

“หลังจากที่คุณคบกับถนิต ก็ไม่ได้ต้องการผมอีกแล้วจริงๆ……”บรู๊คพูดขึ้นด้วยความรู้สึกเจ็บปวดใจไม่น้อย“แต่ว่า ต่อให้คุณไม่ต้องการความช่วยเหลือของผม ผมก็หวังว่าคุณจะจำเอาไว้ ว่าผมเป็นอาจารย์ของคุณ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ผมจะอยู่ข้างกายของคุณเสมอ”

บรู๊คพูดจบก็วางสายไปเลยตรงๆ

ส่วนรสิกาพอได้ยินเสียงวางสายดังเข้ามา ในใจก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

จริงๆแล้วเธอกลัวว่าบรู๊คจะโกรธ……

แต่เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายกับเขายังไง

หลังจากที่รสิกาอยู่ริมหน้าต่างอยู่นานสองนาน ถึงได้เก็บโทรศัพท์ไปด้วยท่าทางแข็งทื่อ จากนั้นก็หันตัวเดินไปที่ห้องนั่งเล่น

ภายในห้องนั่งเล่นในตอนนี้ บรรยากาศระหว่างถนิตกับติรณาก็ดูผิดปกติไปไม่น้อย

ตอนที่รสิกาเดินตรงเข้าไปก็เห็นสีหน้าของติรณาดูไม่เป็นธรรมชาติ แต่ถนิตกลับดูเป็นธรรมชาติอย่างเห็นได้ชัด

“เป็นอะไรเหรอ?”รสิกาจัดการกับอารมณ์ของตัวเองเสร็จ ก็พูดถามขึ้นมาเบาๆ

“ฉันขอตัวก่อน”จู่ๆติรณาก็ลุกขึ้นมาพร้อมกับพูดขึ้น“ถ้ามีตรงไหนที่ต้องการให้ฉันช่วยเหลือก็โทรศัพท์หาฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ พรุ่งนี้ฉันค่อยมาใหม่”

แม้ว่ารสิกาจะสงสัยว่าทำไมติรณาถึงจู่ๆก็ขอตัวไป แต่ก็ไม่ได้ขวางรั้งเธอเอาไว้ ถึงยังไงเรื่องของเธอก็ทำให้ติรณาเสียเวลามามากเกินพอแล้ว

เธอส่งติรณาที่ตรงประตู“ระหว่างทางก็ระวังตัวด้วยนะ”

“วางใจได้”ติรณาพยักหน้า

พอพูดคำพูดนี้จบ เธอยังไม่ได้กลับไปทันที ยืนมองรสิกาตรงประตูอยู่แบบนี้ ท่าทางเหมือนกับจะพูดอะไรแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา

“มีอะไรเหรอ?”รสิการู้สึกว่ามันแปลกๆ

“ไม่มีอะไร……”ติรณาส่ายหัวอีกครั้ง“เดี๋ยวเรื่องนี้มันก็จะผ่านพ้นไป”

ถ้าเกิดบอกว่าเมื่อก่อนเธอยังไม่มีความมั่นใจล่ะก็ ตอนนี้เธอก็รู้สึกว่าทั้งหัวใจปล่อยวางลงได้แล้ว