บทที่ 157 ถูกคุณกลืนกินเข้าไปทั้งตัว

ผลสุดท้ายแน่นอนว่ารสิกาไม่มีทางหยุดยั้งถนิตเอาไว้ได้ ตอนที่ทุกอย่างเสร็จสิ้นลงข้างนอกก็มืดไปหมดแล้ว

ถนิตสั่งของกินมาที่ห้อง ทั้งสองคนก็นั่งลงทานอาหารค่ำที่ห้องนั่งเล่น

โทรศัพท์ของรสิกามีคนโทรเข้ามาอยู่ตลอดเวลา ส่วนใหญ่เป็นเบอร์แปลกหน้าที่ไม่รู้จักทั้งนั้น เธอก็แค่มองดู จากนั้นก็ไม่สนใจ

หลังจากที่กินเสร็จแล้ว สายของนีรชาก็โทรเข้ามา

เธอก็น่าจะไม่รู้ว่าไปรู้ข่าวข้อมูลมาจากไหนเหมือนกัน

แม้ว่าในอินเทอร์เน็ตตอนนี้จะถูกปิดกั้นจนหาข่าวด้านลบที่เกี่ยวกับรสิกาแทบไม่เจอแล้ว แต่โพสต์วิเคราะห์ของการคบกันของเธอกับถนิตยังคงแปะอยู่ทั่วทุกแพลตฟอร์ม

“พี่รุ้ง มันเป็นเรื่องจริงเหรอ！คุณกับพี่ชายของฉันเปิดเผยต่อสาธารณะแล้วเหรอ！”พอรับโทรศัพท์ ในสายก็มีเสียงตะโกนอย่างรีบร้อนลนลานของนีรชาดังเข้ามาทันที

รสิกายิ้มอย่างหมดหนทางอยู่ไม่น้อย“จริงสิ”

“โอ้ แบบนี้ก็ดีเลยสิ ฉันก็จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว！”น้ำเสียงของนีรชาวางใจลง“ก่อนหน้านี้พวกคุณเอาแต่ไม่เปิดเผยต่อสาธารณะมาโดยตลอด ฉันยังกลัวอยู่เลยว่าคุณจะทิ้งพี่ชายของฉันไป”

พอได้ฟังคำพูดนี้ รสิกาก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูก“ทำไมถึงต้องเป็นฉันที่ทิ้งเขา ไม่ใช่เขาทิ้งฉันหรอกเหรอ?”

ถึงยังไงความเหลื่อมล้ำระหว่างเธอกับถนิตก็ไม่ใช่ว่าจะน้อยๆ ถ้าจะทิ้งไปก็ต้องเป็นถนิตมากกว่า

“จะเป็นไปได้ยังไง พี่ชายของฉันจะกล้าทิ้งคุณได้ยังไงกันล่ะ”นีรชาทำเสียงจุ๊ๆออกมาสองที“พี่รุ้งหรือว่าคุณไม่รู้หรือไงว่าตอนที่พวกคุณคบกัน คุณนิ่งเฉยเย็นชาซะเหมือนคนนอกที่ไม่มีความสัมพันธ์อะไรเลยนะ?”

พอถูกนีรชาพูดมาขนาดนี้ รสิกาก็อึ้งตะลึงไปไม่น้อย

เธอนิ่งเฉยเย็นชาเหมือนกับคนนอกเหรอ?

แม้ว่าจะมีคนบอกอยู่ตลอดว่านิสัยของเธอเย็นชาเหมือนกับไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆกับใครทั้งนั้น แต่เธอนึกว่าตัวเองจะเปลี่ยนนิสัยไปแล้วหลังจากที่คบกับถนิตเสียอีก

“เห็นๆอยู่ว่าพี่ชายของฉันถูกคุณกลืนกินไปแล้ว ถ้าเขาไปยั่วโมโหคุณล่ะก็ คุณก็ทอดทิ้งเขาได้ทุกเมื่อเลยยังไงล่ะ”นีรชายังพูดต่อ

พูดอยู่สักพักไม่ได้ยินเสียงจากทางด้านของรสิกา ตอนที่เธอกำลังคิดที่จะพูดถามอีกครั้งนั้น จู่ๆในสายก็มีเสียงที่หมองหม่นของถนิตดังเข้ามา“พูดไร้สาระอะไร?”

เห็นได้ชัดว่า คำพูดที่นีรชาพูดถูกถนิตได้ยินจนหมดแล้ว

ขณะที่ถนิตนั่งกอดคอมพิวเตอร์จัดการธุระต่างๆอยู่บนโซฟานั้น ก็เห็นรสิกาที่นั่งอยู่อีกด้านหนึ่งจู่ๆก็เงียบไม่ส่งเสียงอะไรออกมา เลยหันไปก็พบว่าเธอกำลังอึ้งตะลึงอยู่ไกลๆ

แล้วพอหวนนึกถึงคำพูดที่รสิกาพูดเมื่อตะกี้นี้ ถนิตก็เดาได้ว่านีรชาจะต้องพูดอะไรที่ทำให้รสิกากลายเป็นแบบนี้ไปแน่ๆ

ดังนั้นเขาก็เลยเอาโทรศัพท์มา พูดกับนีรชาเลยตรงๆ

“พี่……”นีรชาเรียกขึ้นมา ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความรู้สึกผิดไม่น้อย“ยุ่งเหรอ? พี่น่าจะยุ่งมากเลยสินะ ถึงยังไงเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ปู่จะต้องโมโหเกรี้ยวกราดแน่ๆ”

“อื้อ”ถนิตตอบกลับไปนิ่งๆ

ท่านเฉลิมสิทธิ์โมโหเกรี้ยวกราดหรือไม่นั้นเขาไม่รู้ ถึงยังไงตอนนี้โทรศัพท์ของเขาก็ยังปิดเครื่องอยู่ ท่านเฉลิมสิทธิ์จะโมโหขนาดไหนก็ติดต่อหาเขาไม่ได้อยู่ดี

“พี่ พี่บอกฉันมาตรงๆเลยนะ ว่าพี่มีความสัมพันธ์กับคอสโมใช่ไหม?”ในสาย จู่ๆเสียงของนีรชาก็เปลี่ยนมาเข้มงวดจริงจังขึ้นมาทันที

ถนิต“ทำไมถึงคิดแบบนี้?”

“สัญชาตญาณ”นีรชาพูด“คอสโมไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องเป็นปฏิปักษ์กับตระกูลสิทธิอัศวกุลอย่างไม่มีสาเหตุ”

อีกอย่าง นีรชาก็รู้สึกมาโดยตลอดว่าพี่ชายของตัวเองคนนี้ไม่มีทางถูกตระกูลวัชรเดชานนท์ควบคุมเอาไว้อย่างแน่นอน แล้วคอสโมนี่ก็โผล่ขึ้นมาระหว่างการต่อสู้ที่ดุเดือดเข้มข้นนี้พอดี ถ้าจะบอกว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับถนิต นีรชาก็ไม่เชื่ออย่างแน่นอน

“อื้อ เธอเดาถูก”ถนิตก็ไม่ได้ปิดบังเธอ“ดังนั้นไม่ต้องเป็นห่วง”

“เข้าใจแล้ว ตอนนี้ฉันไม่เป็นห่วงแล้วล่ะ”นีรชาพูดขึ้นอย่างพอใจ“ยังคิดอยู่เลยว่าตระกูลสิทธิอัศวกุลจะเอาตัวรอดได้ยังไงกัน”

เธอยิ้ม เป็นครั้งแรกที่ยิ้มได้อย่างสบายใจขนาดนี้

“ดูแลตัวเองด้วย”ถนิตพูดขึ้น“โดยเฉพาะพวกอาศักดิ์”