บทที่ 160 เกิดเรื่องขึ้นกับตระกูลปิติภัทรไพศาล

น้ำคิดว่ารสิกาไม่ใช่พวกที่ไม่มีความทะเยอทะยานมาโดยตลอด ดังนั้นที่เธอคบกับถนิตในครั้งนี้ ดูเหมือนว่าไม่ใช่เรื่องที่ยากจะรับไหวอะไรมากนัก

แต่ที่ในใจของเธอคิดแบบนี้ ไม่ได้หมายความว่าในใจของคนอื่นๆจะคิดแบบนี้เหมือนกัน

จันทร์ท่าทางอยากจะถามแต่ว่าไม่กล้าถาม จนรสิกาที่เห็นก็รู้สึกกระวนกระวายใจแทนเธอ“เธออยากจะพูดอะไร?”

ความคิดภายในใจของจันทร์ก็ถูกสะกิดขึ้นมาทันที ใบหน้าของเธอค่อยๆแดงขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นก็พูดขึ้น“ฉันก็แค่อยากรู้ว่า พี่รุ้งรู้จักกับคุณถนิตได้ยังไงเหรอคะ?”

เธอรู้สึกว่ารสิกากับถนิตเหมือนเป็นคนที่อยู่คนละโลกกัน พวกเขาสองคนจะคบกันได้ยังไง แถมที่ดูจากในอินเทอร์เน็ต ดูเหมือนพวกเขาจะคบหากันมานานมากแล้วด้วย

“พรหมลิขิตแหละ”รสิกานึกถึงเหตุการณ์ตอนที่ตัวเองเจอกับถนิตครั้งแรก รู้สึกอยากจะขำอยู่ไม่น้อย

เธอใช้วิธีการแบบนั้นในการผูกติดอยู่กับถนิต แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังรู้สึกว่าเหลือเชื่ออยู่ไม่น้อย

“จะถามเยอะแยะขนาดนั้นทำไมกัน”กรานต์ลากให้จันทร์กลับลงมานั่งลงที่นั่งไปตรงๆ

“ก็ฉันอยากรู้นี่”จันทร์ทำหน้ามุ่ยด้วยความคับข้องใจ

รสิการิมฝีปากก็ยิ้มบางๆ ไม่ได้พูดอะไรอีก

ยังไงก็เป็นเรื่องของตัวเอง มันไม่เหมาะที่จะเอาออกมาพูดให้กับคนเขาฟังไปทั่ว

เรื่องนี้ถูกหยุดเอาไว้ชั่วคราวในห้องทำงาน ทุกคนก็ต่างคนต่างทำงาน ไม่ได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก

รสิกานั่งลง หยิบโทรศัพท์ออกมาดูพวกคำซุบซิบนินทาในอินเทอร์เน็ต แต่ที่เหนือความคาดหมายก็คือ โพสต์ที่ต่อว่าเธอพวกนั้นดูเหมือนจะหายไปจนหมดแล้วภายในชั่วข้ามคืน แทนที่ด้วยการที่ทุกคนกำลังพูดคุยเรื่องของคำแถลงการณ์แทน

รสิกาแทบจะเดาได้ว่าข้างในของคำแถลงการณ์นั้นมันคือเนื้อหาอะไร ปลายนิ้วมือที่สั่นเล็กน้อยของเธอแตะเข้าไปดู จากนั้นก็เห็นคำแถลงการณ์ที่ออกมาในนามของถนิต อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับรสิกา

คำแสดงความคิดเห็นด้านล่างของคำแถลงการณ์นั้นมีมาอย่างล้นหลามจนแทบจะระเบิดเรียบร้อยแล้ว ทุกคนต่างพากันบอกว่าถนิตกับรสิกาไม่เหมาะสมกันอย่างนู้นอย่างนี้ แต่ก็มีพวกคนที่สนับสนุนอยู่เหมือนกัน หรือไม่ก็เป็นพวกคำพูดที่ไม่ได้แยแสสนใจอะไรของคนที่ผ่านเข้ามาเท่านั้น

รสิกากัดริมฝีปากล่าง ปิดหน้าข่าวไปเลยตรงๆ จากนั้นก็โยนโทรศัพท์ไปบนโต๊ะ

“พี่รุ้ง……”ดูเหมือนว่าจันทร์ยังจะอยากพูดอะไรอยู่ กรานต์ที่อยู่ข้างๆก็ดึงมือของเธอห้ามไม่ให้เธอพูดออกมา

จันทร์ทำได้แค่กลืนคำพูดที่ตัวเองอยากจะพูดออกมากลับลงไปเท่านั้น

จริงๆแล้วเธอก็เห็นพวกคำแสดงความคิดเห็นพวกนั้นแล้วเหมือนกัน พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นสีหน้าของรสิกา เธอทำได้แค่พูดปลอบรสิกาออกมาสองประโยค

“ฉันไม่เป็นไร”รสิกาเหมือนกับรู้ว่าในใจของจันทร์กำลังคิดอะไรอยู่อย่างไรอย่างนั้น ก็เลยยิ้มให้กับเธอเล็กน้อย

รสิกายังไม่ได้ถึงขนาดที่ถูกเรื่องแค่นี้โจมตีได้หรอก แต่ใครก็ไม่อยากให้ตัวเองโด่งดังเพราะว่าถูกด่าจนดังหรอกใช่ไหมล่ะ

รสิกาก็ไม่ต้องการเหมือนกัน

แต่ยังไม่ถึงขั้นที่ใจแตกสลายพังทลาย ในเมื่อตอนแรกตัดสินใจที่จะทำแบบนี้แล้ว ถ้าอย่างนั้นผลที่ตามมาเหล่านี้เธอก็น่าจะคาดการณ์เอาไว้ก่อนแล้วเหมือนกัน

หลังจากที่นั่งอยู่ในห้องทำงานสักพัก เธอก็หยิบโทรศัพท์ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องพักดื่มกาแฟ

บังเอิญโทรศัพท์ของติรณาโทรเข้ามาพอดี เธอรับสาย“ติรณา”

“นี่ถือว่าเป็นการประกาศต่อสาธารณะแล้วสินะ”เสียงของติรณากลับไม่ได้โมโหอะไร

“อื้อ”รสิกายิ้มเบาๆ

“ไม่เป็นไรหรอก เธอก็อย่าเป็นกังวลใจไปเลย ความคิดเห็นพวกนั้นก็ไม่ต้องไปสนใจ ถึงยังไงก็มีคุณถนิตอยู่ด้วย มีเรื่องอะไรที่เขาจัดการแก้ไขไม่ได้ล่ะ”สำหรับติรณาแล้ว ถนิตประธานของคอสโมผู้ที่แสนทรงพลัง ถ้าแม้แต่เรื่องแค่นี้ยังควบคุมไม่อยู่ เขาก็คงจะอยู่ในตำแหน่งนี้ไปโดยเปล่าประโยชน์แล้วล่ะ

“ความกดดันของเขาก็สูงมากเหมือนกัน”รสิกาพูดขึ้น“เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อเขาไม่น้อยเหมือนกัน”

“เขาได้รับผลกระทบอะไรล่ะ”ติรณาพูดขึ้น

“ดูเหมือนว่าข้างล่างจะมีนักข่าวมาอีกแล้ว”รสิกายืนอยู่ริมหน้าต่างมองลงไปข้างล่าง แม้ว่าที่นี่จะไม่เห็นทางด้านหน้าของตึก แต่ก็สามารถได้ยินเสียงที่ดังขึ้นมาจากข้างล่างเหมือนกัน เสียงดังวุ่นวาย รสิการู้สึกปวดหัวไม่น้อย

“ต่อไปเธอต้องชินได้แล้ว”ติรณาพูดขึ้น“สถานภาพของเธอในตอนนี้ไม่ธรรมดาแล้วนะ เป็นถึงแฟนสาวของคุณถนิตผู้ทรงพลังเชียวนะ”