บทที่ 161 ชาและชุดชงชา

แต่ครั้งนี้ สายที่รสิกาโทรไปกลับถูกท่านเฉลิมสิทธิ์ตัดสายไปตรงๆ

พอได้ยินเสียงสายไม่ว่างจากในสาย รสิกาก็อึ้งตะลึงไป จากนั้นก็ยกริมฝีปากยิ้มอย่างขมขื่น

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับสิ่งนั้น ตอนนี้ท่านเฉลิมสิทธิ์น่าจะสะใจอยู่ไม่น้อยแน่ๆ ที่ในที่สุดรสิกาก็เป็นฝ่ายติดต่อเขาไปเองแบบนี้

แต่ครั้งนี้กลับเป็นรสิกาที่ขอร้องอ้อนวอนเขา ดังนั้นเขาก็เลยตัดสายเธอไปอย่างหยิ่งยโสไม่แยแสสนใจ

หลังจากที่รสิกาสงบลมหายใจของตัวเองให้นิ่งลงแล้ว ถึงได้โทรศัพท์ไปหาท่านเฉลิมสิทธิ์อีกครั้ง

ไม่เกินความคาดหมาย สายถูกตัดทิ้งไปอีกครั้ง

แม้ว่าจะเตรียมตัวดีแค่ไหน ครั้งนี้รสิกาก็อดกลั้นไว้ไม่อยู่แล้ว

มือซ้ายของเธอกำเอาไว้แน่นทุบไปที่ผนังลิฟต์อย่างแรง เกิดเสียงดังสนั่น

“พี่รุ้ง”ศุจิพอได้ยินเสียง ก็หันมองเธอ กลับพบว่าสีหน้าของเธอเผยให้เห็นถึงความโกรธแค้นขนาดนี้เป็นครั้งแรก

รสิกาในตอนนี้ขอบตาเริ่มแดง กัดฟันกรอดๆ แววตาเยือกเย็น ดูเปลี่ยนเป็นคนละคนจากตอนปกติ

“ไม่เป็นไร”รสิกาแทบกัดฟันพูดเค้นคำพูดสองสามคำนี้ออกมาจากร่องฟัน

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆไปหลายทีก่อนจะกดความโกรธที่อยู่ในใจนั้นลงไป หลังจากที่ออกมาจากลิฟต์แล้ว เธอถึงได้โทรศัพท์ไปหาท่านเฉลิมสิทธิ์อีกครั้ง

ครั้งนี้ แม้ว่าสายจะรับช้า แต่ถึงยังไงก็ไม่ได้ตัดสายไป

“ฮาโหล”เสียงของท่านเฉลิมสิทธิ์ดังเข้ามาในสาย น้ำเสียงผ่อนคลายสุดๆ

เหมือนจะนานมากแล้ว เป็นครั้งแรกที่รสิกาได้ยินท่านเฉลิมสิทธิ์ใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดกับตนเอง

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าท่านเฉลิมสิทธิ์มีเวลาว่างไหม? ถ้าสะดวกล่ะก็ เจอกันสักหน่อยได้ไหม?”รสิกาพยายามทำให้ตัวเองใช้น้ำเสียงที่ใจเย็นนิ่งสงบที่สุดในการพูดคุยกับท่านเฉลิมสิทธิ์

แต่ท่านเฉลิมสิทธิ์ที่อยู่ในสายกลับยิ้มอย่างนิ่งเฉยพร้อมกับพูดขึ้น“อยากจะเจอกับฉัน? แม่หนู ออกไปสอบถามสักหน่อยนะ ว่าสถานภาพของฉัน ไม่ใช่ว่าหมาแมวที่ไหนอยากจะเจอก็เจอได้หรอกนะ”

คำพูดที่ท่านเฉลิมสิทธิ์พูดก็ไม่มีความเกรงใจเลยแม้แต่น้อย ไม่ไว้หน้ารสิกาเลยแม้แต่นิดเดียว

ลำคอของรสิกาขยับขึ้นลง จากนั้นก็พูดขึ้น“ที่ท่านลงมือกับตระกูลปิติภัทรไพศาล ไม่ใช่ว่าอยากที่จะบีบบังคับให้ฉันออกมาเจอกับท่านหรอกเหรอ?”

“ฉันคิดแบบนี้ก็จริง แต่ว่าตอนนี้เปลี่ยนความคิดแล้ว”ท่านเฉลิมสิทธิ์สบถอย่างเย้ยหยันหนึ่งที“แม่หนู เธอมีความสามารถมากไม่ใช่หรือไง? ถ้าอย่างนั้นก็ลองดูสิ ลองใช้ความสามารถของเธอช่วยตระกูลปิติภัทรไพศาลดูเองสิ”

รสิกากัดริมฝีปากแน่น จนกระทั่งริมฝีปากแทบจะถูกกัดจนถลอกปอกเปิกไปหมด เธอถึงได้พูดขึ้นมา“ท่านจะเอายังไงกันแน่?”

เธอรู้ว่านี่เป็นกับดักที่ท่านเฉลิมสิทธิ์วางเอาไว้ดักเธอ เพื่อรอให้เธอตกลงไป แน่นอนว่าเธอปฏิเสธได้

แต่พอคิดว่าตระกูลปิติภัทรไพศาลพลอยถูกลากข้องเกี่ยวไปด้วยอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่เพราะว่าตัวเองแล้ว ในใจของเธอก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย

กันต์ชัยดีกับเธอมาก เธอไม่มีทางกินบนเรือนขี้บนหลังคาอย่างแน่นอน ไหนจะอารณีย์อีก……

แม้ว่าช่วงหลายปีมานี้ความสัมพันธ์ของพวกเธอจะไม่ค่อยดีมาโดยตลอด แต่ท้ายที่สุดแล้วเธอก็เป็นแม่

หลังจากที่อารณีย์กับกันต์ชัยอยู่ด้วยกันแล้ววันเวลาก็ผ่านไปอย่างดีอย่างมีความสุขมากๆ เธอจะไม่ยอมให้คนอื่นมาทำลายความสุขนี้！

“อย่าลืมล่ะ ตอนนี้เธอกำลังขอร้องอ้อนวอนฉันอยู่”ท่านเฉลิมสิทธิ์ยิ้มอย่างสะใจพร้อมกับพูดขึ้น“เธอต้องคิดพิจารณาให้ชัดเจนแจ่มแจ้ง ว่าเพื่อตระกูลปิติภัทรไพศาลแล้ว เธอทำได้ถึงขั้นไหน”

“ฉันชัดเจนซะยิ่งกว่าใคร”ตอนที่รสิกาพูดคำพูดนี้ มือขวาก็กำเอาไว้แน่น เนื้อที่เพิ่งงอกขึ้นมายังคงอ่อนมากๆ ถูกเธอใช้เล็บจิกลงไป เหมือนกับว่าจะถูกฉีกแยกออกจากกันอีกครั้ง เจ็บปวดมากๆ

ท่านเฉลิมสิทธิ์บอกสถานที่มาหนึ่งแห่ง“บ่ายสอง ถ้าเลยเวลาก็จะไม่รอ”พูดจบก็วางสายไป

รสิกาวางโทรศัพท์ลงด้วยท่าทางแข็งทื่อ มือปล่อยลงข้างๆขา ใบหน้าซีดขาวไม่น้อย

“พี่รุ้ง……เป็นอะไรไปคะ?”ศุจิไม่ได้ยินเนื้อหาในสาย แต่แค่ได้ยินคำพูดที่รสิกาพูดฝ่ายเดียวเธอก็รู้แล้ว คนในสายคนนั้นจะต้องพูดเสนอเงื่อนไขกับเธออย่างแน่นอน