บทที่ 168 ดื่มเหล้าคลายทุกข์

ครั้งนี้แม้แต่ศุจิเองก็รู้สึกได้ว่ารสิกาจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ความคิดของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่มันไปอยู่ที่ไหนแน่นอนว่าไม่ต้องบอกก็รู้

พอเห็นเธอฉีกรูปวาดแล้วก็เตรียมที่จะหยิบกระดาษวาดรูปแผ่นใหม่นั้น น้ำก็เดินตรงเข้ามาดึงปากกาจากมือของเธอไปทันที

“มีอะไรเหรอ?”รสิกาที่ถูกแย่งปากกาไปก็เงยหน้าขึ้นมามองเธอ

“คุณว่ามีอะไรล่ะ”น้ำพูดขึ้นอย่างหมดหนทาง“ท่าทีในตอนนี้ของคุณไม่ไหว วาดอะไรก็ไม่มีแรงบันดาลใจทั้งนั้น ลาหยุดให้ตัวเองสักครึ่งวันสิ”

เห็นได้ชัดว่ารสิกาต่างหากที่เป็นเจ้านาย แต่ตอนนี้น้ำเสียงของน้ำฟังดูแล้วเหมือนกับเป็นเจ้านายซะอย่างนั้น

รสิกายิ้มทำท่าจะเอาปากกาในมือของน้ำกลับคืนมา“ฉันสบายดี”

“ดีอะไรล่ะ”น้ำหลบมือของเธอ“ฟังฉันนะ คุณจะขับรถออกไปเที่ยวเล่นตลอดทั้งช่วงบ่ายก็ได้ แต่อย่าเอาตัวเองมาอุดอู้อยู่ในสตูดิโอ”

น้ำไม่รู้ว่าตอนเช้ารสิกาไปที่ไหนทำอะไรเจอกับใครมา หรือไม่ก็เกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่จากจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วก็ภาพเหมือนของถนิตแผ่นแล้วแผ่นเล่าของเธอก็พอจะดูออก ว่าเธอกับถนิตจะต้องเกิดความขัดแย้งขึ้นแน่นอน

ภายใต้ความต้องการแกมบังคับของน้ำ รสิกาก็หมดหนทาง ทำได้แค่หยิบกระเป๋าออกจากสตูดิโอไป

เธอขับรถเล่นบนถนนไปอย่างไร้จุดหมาย พอเห็นว่าใกล้เวลาหกโมงแล้ว เธอก็โทรศัพท์ไปหาติรณา

“ว่ายังไง?”ติรณารับสายอย่างรวดเร็ว เหมือนกับว่าตั้งใจรอเธอเป็นพิเศษอย่างไรอย่างนั้น

“ไปดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”น้ำเสียงของรสิกาฟังดูแล้วเหงาหงอยเศร้าซึมไม่น้อย

“ได้สิ อยากไปดื่มที่ไหน ฉันพร้อมเสมอ！”ติรณาพูดออกมาตรงๆ

รสิกาคิดๆ ก่อนจะพูดขึ้น“1989ก็แล้วกัน”

“ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ รอฉันก่อนนะ！”ติรณาตอบรับกลับมาอย่างรีบร้อนก่อนจะวางสายไป

แม้ว่าบทสนทนาจะแค่ไม่กี่ประโยค แต่กลับทำให้ภายในใจของรสิการู้สึกอบอุ่นอยู่ไม่น้อย

เพื่อนแบบติรณานี้ใช่เลย ไม่ว่าเมื่อไร เรื่องอะไร ตราบใดคุณต้องการ แค่สายเดียวเธอก็จะมาโผล่มาอยู่ตรงหน้าของคุณในทันใด

รสิกาที่เดิมทียังคงรู้สึกเจ็บปวดอยู่ภายในใจจู่ๆก็เหมือนกับสบายใจขึ้นมาไม่น้อย

ตอนที่เธอมาถึง1989 ติรณายังมาไม่ถึง เธอเลยตัดสินใจนั่งรอติรณาในรถ รอไปรอมาก็เผลอหลับไปในรถ

ติรณาขับรถมาถึงตรงประตูทางเข้าของ1989 หลังจากที่จอดรถแล้ว กำลังจะเดินเข้าไปข้างใน จู่ๆก็เห็นรถที่คุ้นตาคันหนึ่ง

“ก๊อกๆๆ”

รสิกาได้ยินเสียงเคาะหน้าต่างจากในความฝัน เธอลืมตาขึ้นมาทันที หลังจากที่อึ้งตะลึงไปสักพัก ก็หันซ้ายไปมองที่กระจกหน้าต่าง ติรณากำลังยืนโก้งโค้งตัวลงมาอยู่ข้างนอก

รสิกาจึงตระหนักได้ว่าเมื่อตะกี้ตัวเองรอจนเผลอหลับไป เธอรีบเปิดประตูรถออกไปทันที

“โทษที ฉันหลับไปน่ะ”

“เมื่อคืนพักผ่อนไม่ดีเหรอ?”ติรณาพูดถามขึ้น“ดูท่าทางเธอเหนื่อนะย”

“ช่วงนี้แค่รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยน่ะ”รสิกายิ้มๆ“ไปกันเถอะ”

“เธอไหวเหรอ?”ติรณาเห็นเธอเดินโซเซไม่มั่นคง เห็นๆอยู่ว่ายังไม่ทันได้ดื่มแท้ๆ ทำไมถึงเริ่มเมาซะแล้วล่ะ?

“มีอะไรที่ไม่ไหวล่ะ”รสิกาขยี้หัวตาของตัวเอง“นานแล้วที่ไม่ได้ดื่มด้วยกันกับเธอ เธอดูถูกฉันเหรอ?”

“ได้ ฉันจะทำให้เธอดื่มจนเมาเละไปเลย”ติรณาคล้องคอของรสิกาเอาไว้ ล็อกเธอเอาไว้ระหว่างอ้อมแขนของตัวเอง

รสิกาหัวเราะออกมา น้ำเสียงฟังดูแล้วไม่ได้อุดอู้เหมือนในสายก่อนหน้านี้แล้ว

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในบาร์ ก่อนจะเข้าไปในห้องไพรเวททันที

ตอนที่ติรณากำลังสั่งของกินเล่นอยู่นั้น รสิกาที่อยู่ข้างๆก็เริ่มดื่มแล้ว นั่นมันเป็นเหล้าที่ปริมาณแอลกอฮอล์สูงทั้งนั้น เธอเล่นกระดกเข้าไปในปากเหมือนกับดื่มน้ำเปล่าขนาดนั้น ติรณาที่เห็นก็รีบพูดกับพนักงานบริการ จากนั้นก็เดินไปข้างๆรสิกาแย่งแก้วในมือของเธอมาทันที

“ได้โปรด พวกเรามาดื่มเหล้าคลายทุกข์นะ ไม่ใช่ดื่มไม่สนชีวิตแบบนี้ เธอช่วยค่อยเป็นค่อยไปหน่อยได้ไหม”

รสิกาไม่สนใจเธอ หยิบขวดขึ้นมาดื่มไปตรงๆ