บทที่ 171 ผมจะไม่ยอมเลิกกับเธอ

ถนิตไม่ได้พูดอะไร แต่กลับดึงเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างมานั่งลงข้างๆ เตียง และจึงกล่าว "พบหมอแล้วหรือยังครับ?"

"หมอจ่ายยาให้แล้ว" ท่านเฉลิมสิทธิ์กล่าวเสียงเรียบ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจความห่วงใยของถนิตเท่าใดนัก "มีธุระอะไรหรือเปล่า"

"ทำไมถึงต้องการจัดการกับตระกูลปิติภัทรไพศาล?"ถนิตไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป และกล่าวถามออกไปตามเป้าหมายที่ต้องการมาในวันนี้ของเขา "เพื่อบังคับให้รสิกาเลิกกับผมใช่หรือเปล่า?"

แม้ว่าจะเป็นคำถาม แต่ภายในใจของเขาก็เกือบจะแน่ใจอะไรๆ แล้ว

"แกก็เข้าใจทุกอย่างแล้วไม่ใช่เหรอ?ยังจะมาถามฉันทำไม" ท่านเฉลิมสิทธิ์ยกมุมปากขึ้นอย่างประชดประชัน "ทำไม แกจะกลับมาเพื่อออกหน้าช่วยเธอเหรอ?"

ท่านเฉลิมสิทธิ์ไม่ได้ถามว่าถนิตรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เขาไม่ได้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ เพียงแค่ถนิตให้ความสนใจแค่เล็กน้อยก็จะสามารถรู้ที่มาพวกนี้ได้

แต่เขาก็ไม่กลัวว่าถนิตจะรู้ เพราะถึงแม้เขาจะรู้ ก็ไม่สามารถกลับไปคืนดีกับรสิกาได้

"หึ่ม"ถนิตกระตุกมุมปากเบาๆ "คุณปู่คิดว่าตนเองทำสำเร็จแล้วเหรอครับ?"

"แน่นอน" ท่านเฉลิมสิทธิ์กล่าว "ยังไงตอนนี้พวกแกก็เลิกกันแล้ว"

"ถ้าอย่างนั้นก็เกรงว่าจะทำให้คุณปู่ผิดหวังแล้วล่ะครับ" ถนิตกล่าวอย่างมีเลศนัย

"พวกแกไม่ได้เลิกกัน?" สีหน้าของท่านเฉลิมสิทธิ์เปลี่ยน และวินาทีต่อมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนกลายเป็นความโกรธ "เป็นไปไม่ได้!"

ถ้ารสิกาสนใจเรื่องตระกูลปิติภัทรไพศาลเธอจะเลิกกับถนิตอย่างแน่นอน หรือว่าเธอไม่ได้สนใจเลยจริงๆ เหรอ?!

"ผมจะไม่ยอมเลิกกับเธอ" ฉับพลันถนิตก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้และมองลงมาที่ท่านเฉลิมสิทธิ์ กล่าวด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ "ถ้าคุณปู่คิดว่าจะใช้วิธีนี้แยกพวกเราออกจากกันได้ คุณปู่ก็คิดผิดแล้วล่ะครับ"

แม้ว่าตอนนี้ถนิตจะยังคงโกรธที่รสิกาปกปิดเขา แต่เขากลับรู้สึกมีความสุขมากกว่า

หากเป็นเพราะตระกูลปิติภัทรไพศาล เธอจึงเลิกกับเขาจริงๆ เช่นนั้นหากเรื่องตระกูลปิติภัทรไพศาลได้คลี่คลายลงแล้ว พวกเขาก็สามารถกลับมาคืนดีกันได้ไม่ใช่เหรอ?

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ถนิตก็แทบรอไม่ไหวที่จะได้พบรสิกา

"ฉันสั่งให้แกหยุด!" เมื่อท่านเฉลิมสิทธิ์เห็นว่าถนิตกำลังจะเดินจากไป ก็รีบหยุดเขาเอาไว้ ผลก็คือเขาเริ่มไอออกมาอีกเพราะรีบหยุดเขาไว้จนเกินไป "แค่กๆ......แค่กๆๆๆ...!"

เมื่อถนิตได้ยินก็หันหน้ากลับไปมอง เขาเห็นท่านเฉลิมสิทธิ์คว่ำหน้าลงข้างเตียง ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยอาการไอ

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงค่อยๆ เดินกลับไปที่เตียงแล้วพยุงให้ท่านเฉลิมสิทธิ์นอนลงบนเตียง จากนั้นก็ห่มผ้าให้เขา "ป่วยก็นอนบนเตียงดีๆ อย่าขยับเขยื้อน"

"แกยังห่วงความเป็นความตายของฉันอยู่เหรอ?ช่างแปลกเสียจริง" ท่านเฉลิมสิทธิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ผมขอตัวก่อน" ถนิตกล่าวเสียงเรียบ "คุณปู่ดูแลสุขภาพด้วย"

"แกจะไปหารสิกาผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม!" เสียงของท่านเฉลิมสิทธิ์ดังมาจากด้านหลังเขา "ฉันไม่อนุญาตให้แกคบกับเธอ!"

"อนุญาตหรือไม่ มันก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณปู่" ถนิตหันกลับมาและเหลือบสายตามองเขา "ต่อให้ผมเลิกรากับเธอ ยังไงผมก็จะไม่เดินไปตามเส้นทางที่คุณปู่เลือกให้อยู่ดี"

ตอนแรกที่เขาคบกับรสิกา เขาอาจจะไม่ได้คิดมาก่อนว่าจะคบกับเธอจนถึงที่สุด เพียงแค่รู้สึกว่ารสิกาคนนี้เป็นผู้หญิงที่น่าสนใจ และเขาก็ชอบบุคลิกของเธอ

ในช่วงเวลาที่คบหากัน เขาก็ค่อยๆ เข้าใจในเสน่ห์ทั้งหมดที่รสิกาเป็น นั่นคือเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ทำให้เขาถอนตัวไม่ขึ้น และไม่สามารถหนีไปได้อีก

"ถนิต!"

ขณะที่ถนิตเดินออกจากห้องของท่านเฉลิมสิทธิ์ เขายังคงได้ยินเสียงคำรามอันโกรธเกรี้ยวของท่านอยู่ข้างใน

แต่เขาก็ทำเป็นว่าไม่ได้ยินและเดินมุ่งลงไปข้างล่าง

เมื่อลงไปข้างล่าง จิระศักดิ์ก็ยืนอยู่ที่ด้านล่าง ราวกับว่ากำลังรอเขาอยู่

"คุยจบไวขนาดนี้เลยเหรอ?"จิระศักดิ์มองเขาด้วยรอยยิ้ม

ถนิตเดินลงไปยืนอยู่ตรงหน้าจิระศักดิ์และกล่าว "อาศักดิ์คิดว่าไม่มีใครรู้เรื่องในตอนแรกนั้นเหรอครับ?"

"อะไรกัน?"จิระศักดิ์ตะลึง ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่เข้าใจความหมายในสิ่งที่ถนิตพูด