บทที่ 173 แค่อาจารย์และศิษย์

ร้านอาหารที่บรู๊คและรสิกาไปนั้นเป็นร้านที่พวกเขาเคยไปมาก่อนบ่อยๆ เมื่อสั่งอาหารบรู๊คแทบจะไม่ต้องให้รสิกาดูเมนู เขาก็สั่งอาหารจานโปรดของรสิกาอย่างรวดเร็ว

เมื่อพนักงานเสิร์ฟก้าวถอยหลังออกไป บรู๊คก็ถามว่า "ในสายเธอบอกว่ามีธุระจะคุยกับฉันไม่ใช่เหรอ?ธุระอะไร?"

รสิกาไม่ได้ตอบในทันที แต่ยกถ้วยในมือขึ้นจิบน้ำ เธอมองไปที่บรู๊คและกล่าวว่า "อาจารย์ ปีนี้น่าจะอายุสามสิบปีแล้วใช่ไหมคะ"

"สามสิบเอ็ด" บรู๊คกล่าว

"อ่า ค่ะ สามสิบเอ็ด" รสิกาไม่ได้สนใจอะไรละเอียดขนาดนั้น "ถึงแม้คุณจะดูเด็กมากๆ แต่คุณเคยคิดที่จะหาแฟนบ้างไหมคะ?"

"ฉันอยู่คนเดียวก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร ทำไมฉันต้องหาด้วย?"บรู๊คย้อนถาม

รสิกาพูดไม่ออก เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นจึงกล่าว "คนสองคนอยู่ด้วยกัน อย่างน้อยก็ไม่โดดเดี่ยว"

เป็นโสดแม้ว่าจะมีเพื่อนมากมาย แต่ก็ยังมีความรู้สึกเหงาในใจที่ไม่อาจระงับได้ เมื่อต้องเผชิญกับบ้านที่ว่างเปล่าในยามราตรี

รสิกาไม่กล้านึกภาพว่าบรู๊คจะทนความเหงาได้อย่างไร หลังจากอยู่คนเดียวมาตลอดหลายปี

"แม้ฉันจะอยู่คนเดียว แต่ฉันก็มีความสุขนะ" บรู๊คกล่าวเสียงเรียบ "ฉันชอบความสงบ"

"แต่ว่าคุณไม่คิดเหรอคะ ถ้าหากมีใครคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตคุณ อย่างเช่นคนแบบนีรชา ที่อยู่ในสายตาคุณทุกวัน ไม่ว่าจะยามทุกข์หรือยามสุข เธอก็จะคอยอยู่กับคุณ มันดีมากเลยไม่ใช่เหรอคะ" รสิกากล่าว

บรู๊คไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี "เกี่ยวอะไรกับนีรชา?ในสายตาของฉัน หล่อนเป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่ง"

น้ำเสียงของเขาคลุมเครือ ราวกับว่าเขาไม่สนใจสิ่งที่รสิกากล่าว

แต่รสิกากลับกล่าวว่า "อาจารย์คะ คุณกำลังเปลี่ยนเรื่องหรือเปล่า?"

บรู๊คชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาแข็งทื่อขึ้นทันใด แม้แต่สายตาที่มองรสิกาก็ริบหรี่ลงมาก

"เธอรู้เรื่องอะไรมาหรือเปล่า?"เขากล่าวถาม

"ฉันรู้เรื่องอะไรมานิดหน่อยค่ะ" รสิกากล่าว "เพียงแต่รู้ไม่ทั้งหมด"

"แล้วเธออยากรู้อะไรล่ะ?"บรู๊คกล่าว

รสิกาสูดหายใจเข้าลึกๆ "ติรณาบอกฉันก่อนหน้านี้ ว่าความรู้สึกของอาจารย์ที่มีต่อฉัน ไม่เหมือนความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์ทั่วไป...ฉันหวังว่าจะเป็นตัวเองที่คิดมากไป นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ฉันออกห่างจากคุณ..."

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง" เขายกมุมปากขึ้นอย่างขมขื่น

ไม่แปลกใจเลยที่เขารู้สึกว่าระยะนี้ รสิกาจงใจรักษาระยะห่างจากเขา ที่แท้เป็นเพราะว่าเธอรู้แล้วนี่เอง

จากนั้นเมื่อเธอรู้เรื่องนี้เข้าเธอก็ไม่มีความสุข และทำตัวเหินห่างจากเขา แค่นี้ก็รู้คำตอบแล้วล่ะ

แม้ว่าบรู๊คจะรู้คำตอบนี้ตั้งแต่แรก แต่พอตอนนี้มาได้ยินจากปากของรสิกาเอง ในหัวใจของเขา...ก็รู้สึกถึงความเศร้าขึ้นมา

"อาจารย์คะ คุณเป็นคนที่ดีมาก เป็นอาจารย์ที่ดีที่สุดในโลกสำหรับรุ้ง" รสิกากล่าวเสียงต่ำ "แต่ฉันไม่อยากให้คุณปฏิเสธคนอื่นไม่ให้เข้ามาใกล้คุณเพราะฉัน..."

"ทำไมถึงไม่ใช่ฉัน?"

รสิกาถูกบรู๊คขัดจังหวะก่อนที่เธอจะพูดจบ น้ำเสียงของเขาเจือความเศร้าใจ "ทำไม...เป็นชญตว์ได้ เป็นถนิตได้ แต่เป็นฉันไม่ได้?"

ในเมื่อได้พูดทุกอย่างออกไปแล้ว เขาเองก็ไม่อยากเก็บกดความรู้สึกของตนเองอีกต่อไป

"เพราะในหัวใจของฉัน อาจารย์ก็เปรียบเสมือนพี่ชายของฉันค่ะ" เธอกลืนน้ำลาย เพื่อกล้ำกลืนความขมขื่นกลับคืนลงไป

"พวกเราเป็นแค่อาจารย์กลับลูกศิษย์ก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ?หรือไม่...ถ้าคุณรู้สึกว่าการที่ฉันมาป้วนเปี้ยนอยู่ในสายตาคุณ จะทำให้คุณไม่สบายใจล่ะก็ ถ้าอย่างนั้นต่อไปนี้ฉันก็จะไม่มาให้คุณเห็นหน้าอีก"

"ก็ได้" บรู๊คมีสีหน้าเศร้าสลด "เป็นแค่อาจารย์กับศิษย์ก็ดีมากแล้ว"