บทที่ 174 ผมไม่อนุญาต

รถคันนั้น...ถ้าเธอจำไม่ผิด ก็คงเป็นของถนิต...

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของรสิกา เมื่อรถเคลื่อนตัวมาหยุดอยู่ข้างหน้าเธอ ถนิตก็ลงจากที่นั่งคนขับ

ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ ดวงตาของเขามืดมนและเย็นชา เมื่อเขามองมาที่รสิกา เธออดไม่ได้ที่จะผงะถอยหลังไปสองก้าว

ทั้งๆ ที่เธอบอกตัวเองภายในใจว่าไม่ต้องกลัว แต่พอเห็นถนิตเข้ามาใกล้ตนเอง เธอก็ยังคงรู้สึกกังวลอยู่ลึกๆ

"คุณหลบอะไร?"ถนิตมองเธออย่างเย็นชาและกล่าวออกไป

"คุณมาทำอะไร?"รสิกากำหมัดทั้งสองเอาไว้แน่น เธอจึงมีความกล้าที่จะพูดคุยกับเขา

สายโทรศัพท์ทั้งสองสายของถนิตเมื่อครู่ รสิกาก็เดาว่าเขาคงมีเรื่องจะบอกเธอ แต่ตอนนี้พอเห็นเขาจู่ๆ ก็มาปรากฏตัวต่อหน้าเธอ รสิกาคิดว่าคงไม่ใช่เรื่องเล็กแน่......

"ทำไมคุณไม่บอกผมเรื่องของปิติภัทรไพศาล?"ถนิตถาม

"คุณรู้แล้ว..." รสิกาประหลาดใจเล็กน้อย แต่หลังจากที่ประหลาดใจก็นึกขึ้นได้ว่าเรื่องของตระกูลปิติภัทรไพศาลนั้นไม่ใช่ความลับอะไร และไม่น่าแปลกใจที่เขารู้

เขาจึงมาที่นี่ในตอนนี้ เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้เหรอ

รสิกากัดริมฝีปากล่างและฝืนบังคับตัวเองให้พูดอย่างเย็นชา "ทำไมฉันต้องบอกคุณเรื่องตระกูลปิติภัทรไพศาลด้วย?"

ท่าทีที่เมินเฉยและไม่แยแสของเธอทำให้ไฟในหัวใจของถนิตลุกขึ้นด้วยความโกรธ เขาก้าวเข้ามาหาเธอสองก้าว แต่เธอกลับถอยหลังสามก้าวติด อยากจะทำตัวออกห่างจากเขาจริงๆ ด้วย

"คุณคิดว่าผมไม่สามารถปกป้องคุณและตระกูลปิติภัทรไพศาลได้ คุณก็เลยเลิกกับผมเหรอ?"ถนิตหยุดฝีเท้าและกล่าวถามเสียงเย็น

"ไม่ใช่" รสิกากล่าว "ไม่ช้าก็เร็วยังไงพวกเราก็ต้องเลิกกัน เรื่องของตระกูลปิติภัทรไพศาลเป็นแค่เพียงฟางเส้นสุดท้ายเท่านั้น"

"ใครบอกว่าพวกเราจะเลิกกัน!"น้ำเสียงของถนิตหนักแน่น เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างกะทันหันและจับมือของรสิกาเอาไว้ ไม่ยอมให้เธอได้มีโอกาสหนี "คุณบอกเรื่องนี้กับผมตั้งแต่แรกก็ได้ แล้วพวกเราก็แก้ปัญหาไปด้วยกัน ทำไมคุณต้องตัดสินใจด้วยตัวเองคนเดียว!"

"ปล่อยฉันนะ!"ขณะที่รสิกาถูกถนิตจับเอาไว้ ฉับพลันเธอก็นึกถึงสิ่งที่ท่านเฉลิมสิทธิ์พูดทางโทรศัพท์เมื่อวานนี้ เขาบอกว่าเขาจะไม่เชื่อรสิกาอย่างสนิทใจ ดังนั้นเขาจึงยังต้องการเวลาตรวจสอบว่าเธอเลิกกับถนิตแล้วจริงๆ ถ้าเขารู้ว่าตอนนี้เธอกำลังเข้ามาพัวพันกับถนิตไม่เลิก เช่นนั้นตระกูลปิติภัทรไพศาลก็...

เมื่อคิดถึงตรงนี้ รสิกาก็ดิ้นรนอย่างแรงมากยิ่งขึ้น "พวกเราเลิกกันแล้ว คุณออกห่างจากฉันหน่อยเถอะ!"

การต่อต้านของเธอทำให้ถนิตโกรธจนแทบจะกดเสียงและกล่าวอย่างโกรธเคือง "คุณกลัวว่าตระกูลวัชรเดชานนท์จะไม่ยอมปล่อยปิติภัทรไพศาล แล้วคุณไม่กลัวผมเหรอ?!"

รสิกาดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง และมองถนิตอย่างไม่เชื่อสายตา "คุณ...คุณพูดว่าอะไรนะ?"

"ผมเป็นประธานของคอสโม หากตระกูลปิติภัทรไพศาลต้องการอยู่รอดในเมืองซี ก็ขึ้นอยู่กับว่าผมจะอนุญาตหรือไม่อนุญาต" ถนิตกล่าวเสียงเย็นชา

นั่นก็หมายความว่า...

ถ้าหากรสิกาไม่เลิกกับถนิต เช่นนั้นตระกูลวัชรเดชานนท์ก็จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจัดการกับตระกูลปิติภัทรไพศาลแต่ถ้าหากเธอยอมเลิกกับถนิต นั่นก็หมายความว่าคอสโมเอง...ก็จะไม่ปล่อยตระกูลปิติภัทรไพศาล?

ดูเหมือนว่าจู่ๆ รสิกาก็ถูกแช่แข็ง ใบหน้าแข็งทื่อเย็นชาและดวงตาทั้งสองข้างที่มองไปยังถนิตก็แดงขึ้นเรื่อยๆ จนในท้ายที่สุด เธอก็ร้องไห้ออกมา

"บีบคั้นฉันแบบนี้จนหมดหนทาง คุณสนุกมากเหรอ?"รสิการ้องไห้และถามถนิต "ฉันตายเท่านั้น...คุณถึงจะปล่อยฉันไปใช่ไหม?"

ความกดดันสองฝั่งนี้ทำให้รสิกาไม่สามารถอดกลั้นความเศร้าในใจของเธอได้อีกต่อไป จึงหลั่งน้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่ไหว

ถนิตฟังคำพูดของเธอ ก็รู้สึกเจ็บปวดใจ ขณะที่เขากำลังจะโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ก็ถูกเธอผลักออกไป

"คุณอย่าแตะต้องตัวฉัน!" รสิกาตะโกนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ถนิต ได้โปรดปล่อยฉันไปได้ไหม? ฉันแค่อยากใช้ชีวิตแบบคนปกติธรรมดา..."

คำวิงวอนของเธอดังขึ้นในหูของถนิต ทำให้เขาไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก "อยู่กับผมมันทำให้คุณเศร้าใจขนาดนี้เลยเหรอ?ผมเคยบอกแล้ว ผมจะจัดการเรื่องตระกูลปิติภัทรไพศาลให้คุณเอง"