บทที่ 177 คุณต้องรับผิดชอบ

ภาพนั้นดูเหมือนเป็นภาพแอบถ่ายตอนเธอนอนคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะและผล็อยหลับไป ข้างหลังเธอมีดวงอาทิตย์ตกอยู่ทำให้เธอดูเหมือนกำลังอาบแสงแดด

รสิกาไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกภายในใจของเธอในตอนนี้ได้อย่างไร เธอกะพริบตาสองครั้งก่อนที่จะกดเบอร์ 1669 ที่แป้นกดบนโทรศัพท์

หลังจากที่เธอบอกโรงพยาบาลว่าเธออยู่ที่ไหน เธอก็วางสายและคืนโทรศัพท์ให้ถนิต แต่เขาไม่รับ

"เก็บไว้เถอะ" เสียงของถนิตฟังดูเหนื่อยและอ่อนแรงเล็กน้อย อาจเป็นเพราะเสียเลือดมากเกินไป

รสิกาไม่กล้าสบตาของถนิต ทำได้เพียงจ้องมองไปที่ขาของเขา "รถฉุกเฉินกำลังจะมาแล้ว คุณอยู่เฉยๆ อย่าเพิ่งขยับ"

"โทรหาบริษัทประกันภัยเถอะ"ถนิตกล่าวต่อ "รถชนแบบนี้ ต้องให้พวกเขาเอามันกลับไปซ่อม"

"นี่คุณตั้งใจเหรอ?"รสิกาเงยหน้าขึ้นทันทีและกล่าวถามถนิตด้วยสายตาที่จริงจัง

"ตั้งใจเหรอ?"ถนิตขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณคิดว่าผมจะเอาชีวิตคุณมาล้อเล่นเหรอ?"

รสิกาพูดไม่ออกในทันที แม้ว่าถนิตจะเป็นคนที่ได้รับบาดเจ็บในขณะนี้

"ในช่วงเวลาที่รอรถฉุกเฉินจะมาถึง พวกเราก็มาคุยเกี่ยวกับเรื่องที่เราไม่ได้พูดถึงในครั้งที่แล้วต่อให้จบ"ถนิตกล่าว

"ตอนนี้ใช่เวลามาพูดเรื่องพวกนี้เหรอ?"รสิกาไม่พอใจเท่าไหร่นัก "ขาของคุณจะรักษาเอาไว้ได้หรือไม่นั้นคือปัญหา!"

"แล้วคุณจะทำอย่างไร?"ถนิตกล่าว

"ทำอะไร?"รสิกางุนงง ไม่ได้ตอบสนองกลับ

"ถ้าผมรักษาขาเอาไว้ไม่ได้ จำเป็นต้องตัดทิ้ง คุณต้องรับผิดชอบทั้งหมด" ถนิตกล่าวหน้าตาย

ความหมายของสิ่งที่เขาพูดในตอนนี้ราวกับการขู่กรรโชก ซึ่งทำให้รสิกาอยากที่จะโต้เถียงกลับ แต่เมื่อคิดดูให้ดีแล้ว สิ่งที่เขาพูดนั้นก็ถูก

เขาได้รับบาดเจ็บเพราะรถของเธอชนเข้า หากเธอระมัดระวังมากกว่านี้ในตอนนั้น เธอคงไม่ชนเขาหรอก...

แต่ทำไมรสิกาถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ?

"ไม่โดนตัดขาหรอก" พึมพำอยู่ครู่ใหญ่ รสิกาก็กล่าวขึ้น "แม้ว่าจะดูสาหัส แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นต้องตัดขา"

"คุณไม่ใช่หมอซะหน่อย จะรู้ได้ไงว่าไม่ต้องตัดขา?"ถนิตเอ่ยถาม

"คุณหุบปาก!"รสิกาจ้องมองเขาด้วยท่าทีขึงขัง "คุณอยากให้ตัวเองโดนตัดขาขนาดนั้นเลยเหรอ?!"

"ผมแค่อยากให้คุณรับผิดชอบเท่านั้นเอง" ถนิตหรี่สายตา "ถ้าคุณมีความรู้สึกผิดกับผม ผมว่า คุณคงไม่ทิ้งผมแล้วใช่ไหมล่ะ"

"นี่คุณ...!"รสิกาพูดไม่ออกอีกครั้งเพราะความไร้ยางอายของถนิต

เธอสงสัยว่าเรื่องทั้งหมดคือเรื่องแต่ง แต่สิ่งที่ถนิตพูดนั้นก็ถูกต้อง เขาไม่มีทางเอาชีวิตตนเองไปเสี่ยงได้

หากเมื่อครู่เธอชนแรงกว่านี้อีกนิด ไม่แน่ว่าถนิตคงจะไม่ได้รับบาดเจ็บแค่ขาข้างเดียวเท่านั้นแน่

เมื่อเห็นแก้มทั้งสองข้างของรสิกาแดงก่ำเพราะความโกรธ มุมปากของถนิตก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย หลังจากนั้นจึงเอื้อมมือไปกุมมือของเธอเอาไว้ "ไม่ต้องห่วง ไม่เป็นอะไรหรอก"

"ใครเป็นห่วงคุณกัน!" ช่วงวินาทีที่สิกาถูกมือของเขากุมเอาไว้ เธออยากจะสะบัดมือทิ้งทันที แต่แรงของเขากลับมีเยอะมาก เธอยังกังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บบนร่างกายของเขาอีกด้วย จึงไม่กล้าที่จะขยับเขยื้อนอะไรมาก สุดท้ายจึงทำได้เพียงปล่อยให้เขากุมมือเอาไว้

"ปล่อยมือนะ!"รสิกาจ้องถนิตอย่างโกรธจัด

"ตอนนี้ผมป่วยอยู่นะ ทำตามคำขอของผมหน่อยก็ไม่ได้หรือ?"เขามองเธอด้วยท่าทีน่าสงสาร

รสิกากัดริมฝีปากล่างและกล่าวว่า "พวกเราเลิกกันแล้ว"