บทที่ 178 เธอทำผิดไปแล้ว

ถนิตได้รับบาดเจ็บสาหัส และรสิกาก็มองสีหน้าของแพทย์ออก

เมื่อรถฉุกเฉินมาถึงถนิตก็หมดสติเนื่องจากเสียเลือดมากเกินไป เธอเดินตามแพทย์ไปที่รถฉุกเฉิน โดยถือโทรศัพท์มือถือของถนิตไว้ในมือ

แพทย์และพยาบาลกำลังรักษาถนิต โดยการหยุดเลือดและพยายามรักษาชีวิตเขาไว้

รสิกาโทรหาติรณาอย่างใจเย็น และขอให้เธอมาช่วยเธอจัดการกับเรื่องอุบัติเหตุรถชน

"เธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เหรอ?เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?"ติรณาถามอย่างประหม่า

"ฉันไม่ได้เป็นอะไร"รสิกาเหลือบมองถนิตซึ่งกำลังนอนอยู่บนเปลหาม และย้ายสายตามองออกไปอย่างเงียบๆ "คนที่เป็นคือถนิต"

"คุณถนิต?"ติรณาตกใจ "พวกเธอสองคน...?"

"ฉันชนรถเขา" รสิกากล่าว "เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้ฉันกำลังไปโรงพยาบาล เรื่องทางนี้ฉันฝากไว้กับเธอด้วยนะ ถ้ามีอะไรก็โทรมาเบอร์นี้นะ ฉันไม่ได้เอามือถือมาด้วย"

"โอเค เข้าใจแล้ว" ติรณาไม่ถามคำถามใดเพิ่มเติม สำหรับความสงสัยในใจของเธอ เธอไม่ได้เลือกที่จะเอ่ยปากถามออกไปในตอนนี้

เดิมทีเธอต้องการจะถามว่า ถ้าท่านเฉลิมสิทธิ์รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างรสิกาและถนิต เช่นนั้นตระกูลปิติภัทรไพศาล...จะทำอย่างไรดีล่ะ?

พอคิดดูแล้ว ในสถานการณ์ปัจจุบัน ไม่ควรกดดันรสิกามากจนเกินไป

และหลังจากที่รสิกาวางสายแล้ว เธอก็นั่งเงียบๆ ที่มุมห้อง ไม่ได้ก้าวเข้าไปรบกวนแพทย์และพยาบาล

ไม่ใช่ว่าเธอไม่กังวล แต่เธอก็รู้ด้วยว่าเธอเข้าไปช่วยอะไรไม่ได้มาก และอาจจะเป็นการทำให้ยิ่งเกิดผลเสียได้

เมื่อรถฉุกเฉินมาถึงโรงพยาบาล แพทย์จากแผนกฉุกเฉินได้ออกมาช่วยยกถนิตออกจากรถ วางเขาลงบนเตียงและเข็นเขาไปที่ห้องผ่าตัด

รสิกาเดินตามเตียงของโรงพยาบาลเสมอ จนกระทั่งถนิตถูกผลักเข้าไปในห้องผ่าตัดแล้ว เธอก็ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง

พยาบาลคนหนึ่งบังเอิญผ่านมาเห็นรสิกาล้มลงอยู่บนพื้นพอดีเธอจึงรีบเข้าไปช่วยพยุงรสิกาเอาไว้ "คุณคะ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?"

"ไม่เป็นอะไร..." รสิกาแหงนมองพยาบาลขึ้นอย่างว่างเปล่า จากนั้นส่ายหัวและค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้นด้วยความช่วยเหลือจากพยาบาล

พยาบาลช่วยพยุงเธอนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ "มีอะไรก็เรียกนะคะ ดิฉันขอตัวไปทำงานก่อนค่ะ"

เธอสามารถเข้าใจพฤติกรรมของรสิกาในฐานะพยาบาล อย่างไรก็ตาม เธอมักจะเห็นสถานการณ์แบบนี้อยู่บ่อยครั้ง

"ขอบคุณค่ะ" รสิกากล่าวขอบคุณด้วยเสียงต่ำ แล้วจากนั้นจึงหันความสนใจไปที่ประตูห้องผ่าตัด

เธอปลอบตัวเองในใจอย่างไม่หยุดหย่อนว่าถนิตจะไม่เป็นอะไร เขาจะปลอดภัยอย่างแน่นอน

โทรศัพท์มือถือของถนิตยังคงอยู่ในมือของเธอและมือของเธอก็ยังคงเปื้อนเลือดของถนิต เลือดนั้นแห้งไปแล้วและติดอยู่ที่มือของเธอ ไม่สามารถเช็ดออกไปได้

รสิกาจู่ๆ ก็รู้สึกหวาดกลัวในใจ เธอเสียใจที่ทำไมเธอถึงไม่ยอมให้คำตอบกับถนิต...

ขณะนั้นรถฉุกเฉินกำลังจะมา เขาจับมือเธอ แล้วกล่าวว่า ถ้าครั้งนี้ผมรอดไปได้ ช่วยพิจารณาเรื่องของพวกเราอีกครั้งได้ไหม?

เธอไม่ตอบในตอนนั้น แต่กลับตกตะลึงอยู่นาน เมื่อเธอกลับมารู้สึกตัวถนิตก็หมดสติไปแล้ว และเขาก็ไม่สามารถได้ยินสิ่งที่เธอกำลังจะพูด

รสิกาอดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปากล่างแน่น มือของเธอประสานกัน และใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความกลัวอย่างซ่อนไม่มิด

ถนิต...จะต้องไม่เป็นอะไร...

ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลยตลอดชีวิต...

ถนิตเกิดอุบัติเหตุและได้รับบาดเจ็บสาหัสก็เพราะรสิกา

รสิกาไม่เพียงแต่โทษตัวเอง และยังก่นด่าตัวเองที่เลิกกับถนิตง่ายๆ อย่างไม่สนใจอะไร เรื่องทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของเธอ